حدیث امام علی (ع) درباره توفیق و بی توفیقی
امام على عليه السلام :
اَلتَّوفيقُ مِنَ السَّعادَةِ وَ الْخِذلانُ مِنَ الشَّقاوَةِ؛
توفيق [انجام كار نيك] از خوشبختى و بى توفيقى از بدبختى است.
بحارالأنوار(ط-بیروت) ج 75، ص 12، ح 70
ادامه مطلب
اَلتَّوفيقُ مِنَ السَّعادَةِ وَ الْخِذلانُ مِنَ الشَّقاوَةِ؛
توفيق [انجام كار نيك] از خوشبختى و بى توفيقى از بدبختى است.
بحارالأنوار(ط-بیروت) ج 75، ص 12، ح 70
مَن حَسُنَت نيَّتُهُ أَمَدَّهُ التَّوفيقُ؛
هر كس نيّتش خوب باشد، توفيق ياريش خواهد نمود.
تصنیف غررالحکم و دررالکلم ص 92 ، ح 1605
مُشاوَرَةُ العاقِلِ النّاصِحِ يُمنٌ وَ بَرَكَةٌ وَ رُشدٌ وَ تَوفيقٌ مِنَ اللّه؛
مشورت با عاقلِ خيرخواه، خجستگى، بركت، رشد و توفيقى از سوى خداست.
تحف العقول ص 398
إذَا أکثَرَ العَبدُ مِنَ الاستِغفار رُفِعَت صَحیفَتُهُ وَ هیَ تَتَلَالَأُ
هر گاه بنده فراوان استغفار کند، نامه عملش در حالی بالا رود که می درخشد.
کافی(ط-الاسلامیه) ج 2 ، ص 504 ، ح 2
أَرْبَعٌ مَنْ كُنَّ فِيهِ وَ كَانَ مِنْ قَرْنِهِ إِلَى قَدَمِهِ ذُنُوباً بَدَّلَهَا اللَّهُ حَسَنَاتٍ الصِّدْقُ وَ الْحَيَاءُ وَ حُسْنُ الْخُلُقِ وَ الشُّكْر
اگر كسى داراى چهار خصلت باشد هر چند از سر تا قدمش را گناه فرا گرفته باشد خداوند آن گناهان را به نيكى تبديل مىكند: راستگويى، شرم و حيا، نيك خلقى، روحيه شكرگزارى.
کافی(ط-الاسلامیه) ج 2 ، ص 107
الْعَامِلُ عَلَى غَيْرِ بَصِيرَةٍ كَالسَّائِرِ عَلَى غَيْرِ الطَّرِيقِ لَا يَزِيدُهُ سُرْعَةُ السَّيْرِ إِلَّا بُعْداً.
آن کس که بدون بصیرت حرکت می کند مانند کسی است که بیراهه می رود و تند رفتنش جز به دور شدن از راه نمی انجامد.
کافی(ط-الاسلامیه) ج 1 ، ص 43
لا يَتِمُّ المَعرُوفُ إلّا بِثَلاث ٍ: تَعجيلِهِ و تَصغيرِهِ و تَستيرِهِ.
كار نيك كامل نمى شود مگر به سه چيز: شتاب در انجام دادن، كوچك شمردن و پنهان داشتن آن.
خصائص الائمه ص 100
مَن عَمِلَ بِما یَعلَمُ عَلَّمَهُ اللهُ ما لَم یَعلَم.
آنکه به دانسته هایش عمل کند خدا آنچه نمی داند را به او یاد می دهد.
بحار الانوار(ط-بیروت) ج 75 ، ص 189 ، ح 44
فَوقَ کُلِّ ذی بِرّ بِرٌّ حَتَّی یُقتَلَ الرَّجُلُ فی سَبیلِ اللهِ فاذا قُتِلَ فی سَبیلِ اللهِ فَلَیسَ فَوقَهُ بِرٌ
برتر از هر کار نیکی، کاری هست تا جاییکه مرد در راه خدا کشته شود، پس چون در راه خدا کشته شد برتر از آن کاری وجود ندارد
کافی(ط-الاسلامیه) ج 2 ، ص 348 ، ح 4
لا تدعوا العمل الصالح و الاجتهاد في العبادة اتكالا على حب آل محمد (ع) و لا تدعوا حب آل محمد (ع) و التسليم لأمرهم اتكالا على العبادة فإنه لا يقبل أحدهما دون الآخر
مبادا اعمال نیک را به اتکاى دوستى آل محمد (ص) رها کنید، مبادا دوستى آل محمد (ص) را به اتکاى اعمال صالح از دست بدهید، زیرا هیچ کدام از ایـن دو ، به تنهایى پذیرفته نمى شود.
فقه الرضا ص 339 - بحارالانوار(ط-بیروت) ج 75، ص 347 و 348