غَسلُ الرَّأسِ بِالخَطمىِّ اَمانٌ مِنَ الصُّداعِ وَ بَراءَةٌ مِنَ الفَقرِ وَ طَهورٌ لِلرَّأسِ مِنَ الحَزاز؛
شستن سر با خطمى، مايه ايمنى از سر درد، بركنار ماندن از فقر و پاكيزگى سر از شوره است.
ثواب الاعمال ص 19
كَنسُ البُيوتِ يَنفِى الفَقرَ؛
جارو كردن اتاقها فقر را از بين مى برد.
وسايل الشيعه ج 5 ، ص 317 ، ح 6658
نَظِّفوا بُيوتَكُم مِن حَوكِ العَنكَبوتِ، فَإِنَّ تَركَهُ فِى البَيتِ يورِثُ الفَقرَ؛
خانه هاى خود را از تار عنكبوت تميز كنيد، زيرا باقى گذاشتن آن در خانه، فقر مى آورد.
وسائل الشيعه ج5، ص322، ح6674
إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْجَمَالَ وَ التَّجَمُّلَ وَ يَكْرَهُ الْبُؤْسَ وَ التَّبَاؤُسَ فَإِنَّ اللَّهَ إِذَا أَنْعَمَ عَلَى عَبْدٍ نِعْمَةً أَحَبَّ أَنْ يَرَى عَلَيْهِ أَثَرَهَا قِيلَ كَيْفَ ذَلِكَ قَالَ يُنَظِّفُ ثَوْبَهُ وَ يُطَيِّبُ رِيحَهُ وَ يُجَصِّصُ دَارَهُ وَ يَكْنُسُ أَفْنِيَتَهُ حَتَّى إِنَّ السِّرَاجَ قَبْلَ مَغِيبِ الشَّمْسِ يَنْفِي الْفَقْرَ وَ يَزِيدُ فِي الرِّزْقِ.
امام صادق عليه السلام : خداوند زيبايى و خودآرايى را دوست دارد و از فقر و تظاهر به فقر بيزار است. هرگاه خداوند به بنده اى نعمتى بدهد، دوست دارد اثر آن را در او ببيند. عرض شد: چگونه؟ فرمودند: لباس تميز بپوشد، خود را خوشبو كند، خانه اش را گچكارى كند، جلوى در حياط خود را جاروكند، حتى روشن كردن چراغ قبل از غروب خورشيد فقر را مى برد و روزى را زياد مى كند.
وسایل الشیعه ج 5 ، ص 7 ، ح 5746 {شبیه این حدیث در ارشاد القلوب دیلمی ص195}
اَلامانَةُ تَجُرُّ الرِّزقَ، و َالخيانَةُ تَجُرُّ الفَقرَ؛
امانتدارى روزى مى آورد و خيانت در امانت فقر.
تحف العقول ص 221 - بحارالأنوار(ط-بیروت) ج 75، ص 60، ح 138
اَلبِرُّ وَ الصَّدَقَةُ يَنفيانِ الفَقرَ وَ يَزيدانِ فِى العُمرِ وَ يَدفَعانِ عَن صاحِبِهِما سَبعينَ ميتَةَ سوءٍ ؛
كار خير و صدقه، فقر را مى بَرند، بر عمر مى افزايند و هفتاد مرگ بد را از صاحب خود دور مى كنند.
من لا یحضره الفقیه ج 2 ، ص 66 ، ح 1729
اِغسِلُوا اَيديَكُم قَبلَ الطَّعامِ وَ بَعدَهُ فَاِنَّهُ يَنفِى الفَقرَ وَ يَزيدُ فِى العُمُرِ؛
دستهايتان را قبل و بعد از غذا خوردن بشوييد، كه فقر را مى بَرَد و بر عمر مى افزايد.
محاسن ص 425، ح 225
(فيما كَتَبَهُ للأشتَرِ حينَ وَلاّهُ مِصرَ) و اعْلَمْ مَع ذلكَ أنّ في كثيرٍ مِنهُم( التُجّار و ذَوِي الصَناعاتِ) ضِيقا فاحِشا ، و شُحّا قَبيحا ، و احْتِكارا للمَنافِعِ ، و تَحَكُّما في البِياعاتِ ، و ذلكَ بابُ مَضَرَّةٍ للعامَّةِ ، و عَيْبٌ على الوُلاةِ ، فامْنَعْ مِن الاحْتِكارِ ؛ فإنَّ رسولَ اللّه (صلى الله عليه و آله و سلّم) مَنعَ مِنهُ .
(در فرمان زمامدارى مصر به مالك اشتر) با اين همه ، بدان كه بسيارى از آنان - تجّار و صاحبان صنعت - در داد و ستد بيش از اندازه سختگيرند و بخل ورزى ناپسندى دارند و به منظور سود بيشتر كالا را احتكار مى كنند و به دلخواه نرخ گران مى بندند و اين كار براى توده مردم زيانبار و براى حكمرانان عيب و ننگ است . بنابراين ، از احتكار جلوگيرى كن ؛ زيرا كه رسول خدا (صلى الله عليه و آله و سلّم) از آن منع فرموده است .
تحف العقول ص 140 - نهج البلاغه(صبحی صالح) ص 438 از نامه 53
كُلُّ حُكْرَةٍ تَضُرُّ بالنّاسِ و تُغْلي السِّعْرَ علَيهِم فلا خَيرَ فيها
هر احتكارى كه به مردم زيان رساند و نرخها را بالا برد خير و بركتى در آن نيست .
دعائم الاسلام ج 2 ، ص 35 ، ح 78
الُمحْتَكِرُ مَلْعونٌ .
محتكر از رحمت خدا به دور است .
کافی(ط-الاسلامیه) ج 5 ، ص 165 ، ح 6
