أَصْدَقَ الْقَوْلِ وَ أَبْلَغَ الْمَوْعِظَةِ وَ أَحْسَنَ الْقَصَصِ كِتَابُ اللَّه
راست ترين سخن و رساترين پند و بهترين داستان، كتاب خداست.
من لا یحضره الفقیه ج 4 ، ص 402 ، ح 5868 - أمالي (صدوق) ص 488
أَبْلَغُ الْعِظَاتِ الِاعْتِبَارُ بِمَصَارِعِ الْأَمْوَات
رساترين پندها، عبرت گرفتن از آرامگاه هاى مردگان است.
تصنیف غررالحکم و دررالکلم ص 471 ، ح 10764
لِلكَيِّسِ في كُلِّ شَيءٍ اتِّعاظٌ؛
انسان زيرك، از هر چيزى پندى مى آموزد.
عیون الحکم و المواعظ(لیثی) ص 404 ، ح 6826
السَّعيدُ يَتَّعِظُ بمَوعِظَةِ التَّقوى و إن كانَ يُرادُ بالمَوعِظَةِ غَيرُهُ؛
انسان سعادتمند، اندرزِ به تقوا را آويزه گوش خود مى كند، هرچند مخاطب آن اندرز كسى ديگر باشد.
كافي(ط-الاسلامیه) ج 8، ص 151، ح 132
في صِفَةِ الدُّنيا: إنَّ الدُّنيا ... دارُ مَوعِظَةٍ لِمَنِ اتَّعَظَ بِها... ذَكَّرَتهُمُ الدُّنيا فَتَذَكَّرُوا وَ حَدَّثَتْهُمْ فَصَدَّقُوا وَ وَعَظَتْهُمْ فَاتَّعَظُوا
- در وصف دنيا- : همانا دنيا... سراى پند است براى كسى كه پند گيرد... دنيا به آنان يادآورى كرد و ايشان يادآور شدند، آنان را خبر داد و ايشان تصديق كردند، آنان را پند داد و ايشان پندش را پذيرفتند.
نهج البلاغة(صبحی صالح) ص 493 ، حكمت 131
مَن فَهِمَ مَواعِظَ الزَّمانِ لَم يَسكُنْ إلى حُسنِ الظَّنِّ بالأيّام؛
هركه پندهاى زمانه را بفهمد، به روزگار خوشبين نباشد.
عیون الحکم و المواعظ(لیثی) ص 435 ، ح 7517
إذا أحَبَّ اللّه عَبدا وعَظَهُ بالعِبَرِ؛
هرگاه خداوند بنده اى را دوست بدارد، او را با عبرت ها پند دهد.
عیون الحکم و المواعظ(لیثی) ص 134 ، ح 3026
العاقِلُ مَن وَعَظَتهُ التَّجارِبُ؛
خردمند كسى است كه تجربه ها او را پند دهد.
تحف العقول ص 85 - من لا یحضره الفقیه ج 4 ، ص 388
كَفى بالمَوتِ واعِظا؛
مرگ براى اندرز گرفتن بس است.
کافی(ط-الاسلامیه) ج 2 ، ص 275 ، ح 28 - تحف العقول ص 35
بالمَواعِظِ تَنجَلي الغَفلَةُ؛
با اندرزهاست كه (پرده) غفلت كنار مى رود.
تصنیف غررالحکم و دررالکلم ص 224 ، ح 4530
