صدقه دادن
«انَّما الصدقاتُ لِلفُقَرآءِ و المَساکینِ و العامِلینَ عَلَیها و المُؤَلَّفَةِ قُلُوبُهُمْ و فِی الرِّقابِ و الغَارِمینَ و فی سَبیل اللّه و ابْنِ السَّبِیلِ، فَریضَةً مِنَ اللّه و اللّه ُ عَلیمٌ حَکیمٌ»
یعنی این است و جز این نیست که صدقه های واجب، مخصوصِ فقیران است و مسکینان و سعی کنندگان در اخذ صدقات و کافران به جهت اُلفت دادن دل های ایشان و قرض داران و بنده ها از جهت خلاص کردن ایشان از بندگی و برای مصالح مسلمانان و محتاجان و در غیرِ شهر خود اگرچه در شهر خود توانگر باشند، که این موارد واجب است بر مکلفان از نزد خدای تعالی و خدای تعالی داناست به استحقاق این جماعت و همه کارهای او به مقتضای حکمت است.
شأن نزول
بدان که سبب نزول این آیه، آن بود که چون بعضی منافقان عیب کردند رسول خدا صلی الله علیه و آله وسلم را در قسمتِ صدقات و گفتند که هر کسی را که دوست می دارد صدقه می دهد، در حقِّ ایشان نازل شد. آیه قبل از این آیه نیز می فرماید: از جمله منافقان است آن کس که تو را عیب می کند به طریق پنهانی در قسمت کردن صدقات. سپس خدای تعالی این آیه را فرستاد، به جهت تأکید در ردّ ایشان و قطع طمع ایشان، یعنی محل مصرف صدقات، این جماعتِ ذکر شده در آیه هستند و نه ایشان. و عمل پیامبر برای تقسیم صدقات، درست بوده است.
ادامه مطلب
