ﺍﺻﻤﻌﻰ ﮔﻮﻳﺪ: ﺭﻭﺯﻯ ﺍﺯ ﻣﺴﺠﺪ ﺑﺼﺮﻩ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪﻡ. ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﻋﺮﺏ ﺑﺎﺩﻳﻪ ﻧﺸﻴﻦ ﺩﺯﺩﻯ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻡ ﻛﻪ ﺑﺮ ﺷﺘﺮﻯ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﻭ ﺷﻤﺸﻴﺮﻯ ﺭﺍ ﺣﻤﺎﻳﻞ ﻛﺮﺩﻩ ﻭ ﻛﻤﺎﻧﻰ ﺑﺮ ﺑﺎﺯﻭ ﺩﺍﺷﺖ. ﻧﺰﺩﻳﻚ ﻣﻦ ﻛﻪ ﺭﺳﻴﺪ ﺳﻠﺎﻡ ﻛﺮﺩ...."
ﺍﺻﻤﻌﻰ ﮔﻮﻳﺪ: ﺭﻭﺯﻯ ﺍﺯ ﻣﺴﺠﺪ ﺑﺼﺮﻩ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪﻡ. ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﻋﺮﺏ ﺑﺎﺩﻳﻪ ﻧﺸﻴﻦ ﺩﺯﺩﻯ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻡ ﻛﻪ ﺑﺮ ﺷﺘﺮﻯ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﻭ ﺷﻤﺸﻴﺮﻯ ﺭﺍ ﺣﻤﺎﻳﻞ ﻛﺮﺩﻩ ﻭ ﻛﻤﺎﻧﻰ ﺑﺮ ﺑﺎﺯﻭ ﺩﺍﺷﺖ. ﻧﺰﺩﻳﻚ ﻣﻦ ﻛﻪ ﺭﺳﻴﺪ ﺳﻠﺎﻡ ﻛﺮﺩوگفت: ﺍﺯ ﻛﺪﺍﻡ ﻗﺒﻴﻠﻪ ﺍﻯ؟
ﮔﻔﺘﻢ: ﺍﺯ ﺑﻨﻰ ﺍﻟﺎﺻﻤﻌﻰ.
ﮔﻔﺖ: ﺗﻮ ﺍﺻﻤﻌﻰ ﻧﻴﺴﺘﻰ؟
ﮔﻔﺘﻢ: ﭼﺮﺍ.
ﮔﻔﺖ: ﺍﺯ ﻛﺠﺎ ﻣﻰ ﺁﻳﻰ؟
ﮔﻔﺘﻢ: ﺍﺯ ﺟﺎﻳﻰ ﻛﻪ ﺗﻠﺎﻭﺕ ﻛﻠﺎﻡ ﺧﺪﺍ ﻣﻰ ﻛﺮﺩﻧﺪ.
ﮔﻔﺖ: ﺧﺪﺍﻯ ﺭﺍ ﻛﻠﺎﻣﻰ ﻫﺴﺖ ﻛﻪ ﺁﺩﻣﻴﺎﻥ ﻣﻰ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﺨﻮﺍﻧﻨﺪ؟
ﮔﻔﺘﻢ: ﺑﻠﻰ.
ﮔﻔﺖ: ﺑﺨﻮﺍﻥ. ﻣﻦ ﺳﻮﺭﻩ ﻭﺍﻟﺬﺍﺭﻳﺎﺕ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺍﻭ ﺧﻮﺍﻧﺪﻡ ﭼﻮﻥ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ ﺭﺳﻴﺪﻡ ﻭﻓﻲ ﺍﻟﺴﻤﺎﺀ ﺭﺯﻗﻜﻢ ﻭﻣﺎ ﺗﻮﻋﺪﻭﻥ ﮔﻔﺖ: ﺍﻯ ﺍﺻﻤﻌﻰ! ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺧﺪﺍ ﺳﻮﮔﻨﺪ ﻣﻰ ﺩﻫﻢ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﻛﻠﺎﻡ ﺧﺪﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺮ ﻣﺤﻤﺪ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ ﺍﺳﺖ؟
ﮔﻔﺘﻢ: ﺑﻪ ﺣﻖّ ﺁﻥ ﺧﺪﺍﻳﻰ ﻛﻪ ﻣﺤﻤﺪ ﺻﻠﻰ ﺍﻟﻠﻪ ﻋﻠﻴﻪ ﻭ ﺁﻟﻪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺳﻮﻯ ﻣﺮﺩﻡ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﻩ، ﺍﻳﻦ ﻛﻠﺎﻡ ﺧﺪﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺑﺮ ﺁﻥ ﺣﻀﺮﺕ ﻧﺎﺯﻝ ﻓﺮﻣﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﺍﻳﻦ ﺳﺨﻦ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺷﻨﻴﺪ ﺍﺯ ﺷﺘﺮ ﺑﻪ ﺯﻳﺮ ﺁﻣﺪ ﻭ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻧﺤﺮ ﻛﺮﺩ ﻭ ﭘﺎﺭﻩ ﭘﺎﺭﻩ ﻧﻤﻮﺩ ﻭ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺖ: ﺑﻴﺎ ﻳﺎﺭﻯ ﻛﻦ ﺗﺎ ﺍﻳﻦ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻓﻘﺮﺍ ﻭ ﻣﺴﺘﻤﻨﺪﺍﻥ ﺻﺪﻗﻪ ﺩﻫﻴﻢ. ﺁﻥ ﮔﺎﻩ ﺗﻴﻎ ﺭﺍ ﺑﺸﻜﺴﺖ ﻭ ﻛﻤﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺯﻳﺮ ﺧﺎﻙ ﭘﻨﻬﺎﻥ ﻛﺮﺩ ﻭ ﺭﻭﻯ ﺑﻪ ﺑﻴﺎﺑﺎﻥ ﻧﻬﺎﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ: «ﻭﻓﻲ ﺍﻟﺴﻤﺎﺀ ﺭﺯﻗﻜﻢ ﻭﻣﺎ ﺗﻮﻋﺪﻭﻥ». ﺑﺎﺭﻯ ﻣﻦ ﺩﻳﮕﺮ ﺍﻭ ﺭﺍ ﻧﺪﻳﺪﻡ ﺗﺎ ﺁﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﻛﻪ ﺑﻪ ﺣﺞّ ﻣﻰ ﺭﻓﺘﻢ.
ﺭﻭﺯﻯ ﺩﺭ ﻃﻮﺍﻑ ﺑﻮﺩﻡ ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﻛﺴﻰ ﺍﺯ ﭘﺸﺖ ﺳﺮ ﻣﺮﺍ ﺑﺎﻧﮓ ﺯﺩ، ﭼﻮﻥ ﻧﮕﺎﻩ ﻛﺮﺩﻡ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻋﺮﺍﺑﻰ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻡ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻭﺍﺳﻄﻪ ﻛﺜﺮﺕ ﻃﺎﻋﺖ ﻭ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﺿﻌﻴﻒ ﻭ ﻧﺤﻴﻒ ﺷﺪﻩ ﻭ ﭘﻮﺳﺖ ﺑﺮ ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻧﺶ ﭼﺴﺒﻴﺪﻩ ﻭ ﺭﻧﮓ ﭼﻬﺮﻩ ﺍﺵ ﺑﻪ ﺯﺭﺩﻯ ﮔﺮﺍﻳﻴﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﭘﺲ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺳﻠﺎﻡ ﻛﺮﺩ ﻭ ﻣﺮﺍ ﺑﻪ ﻣﻘﺎﻡ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺑﺮﺩ ﻭ ﮔﻔﺖ: ﺑﺎﺯ ﻫﻢ ﺍﺯ ﻛﻠﺎﻡ ﺧﺪﺍﻭﻧﺪ ﺑﺮ ﻣﻦ ﺑﺨﻮﺍﻥ.
من ﻫﻤﺎﻥ ﺳﻮﺭﻩ ﻭﺍﻟﺬﺍﺭﻳﺎﺕ ﺭﺍ ﺗﻠﺎﻭﺕ ﻛﺮﺩﻡ ﻭ ﭼﻮﻥ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﺁﻳﻪ ﺭﺳﻴﺪﻡ ﻭﻓﻲ ﺍﻟﺴﻤﺎﺀ ﺭﺯﻗﻜﻢ... ﺻﻴﺤﻪ ﺍﻯ ﻛﺸﻴﺪ ﻭ ﮔﻔﺖ: ﻭﻋﺪﻩ ﺍﻟﻬﻰ ﺭﺍ ﺣﻖ ﻭﻋﻴﻦ ﻭﺍﻗﻊ ﻳﺎﻓﺘﻢ. ﺍﻭ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﻜﺎﻥ ﻣﻘﺪّﺱ ﺗﻮﺑﻪ ﻛﺮﺩ ﻭ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺟﺎ ﺑﻪ ﺩﻳﺎﺭ ﺑﺎﻗﻰ ﺷﺘﺎﻓﺖ
ﻧﻤﻮﻧﻪ ﻫﺎﻳﻰ ﺍﺯ ﺗﺄﺛﻴﺮ ﻭ ﻧﻔﻮﺫ ﻗﺮﺁﻥ، ﺹ 155 ﻭ 156
