حسین مظلوم (علیه السلام)

مردم کوفه بعد از دو روز از فرستادن آن قاصدان ، قیس بن مسهر صیداوی و عبدالله بن شداد و عمارة بن عبدالله را به سوی آن حضرت فرستادند با نامه های بسیار که هر نامه ای از آن را عظمای اهل کوفه از یک نفر و دو نفر و سه و چهار نفر نوشته بودند و دیگربار صنادید کوفه بعد از دو روز هانی بن هانی سبیعی و سعید بن عبدالله حنفی را به خدمت آن حضرت روان داشتند با نامه ای در این مضمون:

بسم الله الرحمن الرحیم. این عریضه ایست به خدمت حسین بن علی علیه السلام از شیعیان و فدویان آن حضرت.

اما بعد به زودی خود را به دوستان و هواخواهان خود برسان که همه مردم این ولایت منتظر قدوم مسرت لزوم تواند و غیر تو را نظر ندارند، البته البته شتاب فرموده و به تعجیل تمام خود را به این مشتاقان مستهام برسان و السلام.

منبع: منتهی الامال ج1 ص 414

ادامه دارد

سپس امام سجاد عليه السّلام به اهل كوفه اشاره نمود كه ساكت باشيد. پس ‍ همه ساكت شدند پس امام سجاد عليه السّلام حمد و ثناى الهى به جا آورد و نام نامى رسول گرامى صلى الله عليه و آله بر زبان راند و درود نامحدود بر روان احمد محمود صلى الله عليه و آله فرستاد؛ سپس فرمود: 

اى مردم ! هر كس مرا مى شناسد كه مى شناسد و آنكه نمى شناسد حسب و نسب مرا، پس من خود را براى او معرفى مى كنم :

منم على بن حسين بن على بن ابى طالب !

منم فرزند آن كسى كه او را در كنار نهر فرات سر از بدن جدا نمودند بدون آنكه گناهى مرتكب شده باشد يا آنكه سبب قتل كسى گرديده باشد؛

منم فرند كسى كه هتك حرمت او را نمودندو حق نعمتش را ناسپاسى كردند و اموالش را به غارت بردند و عيالش را اسير نمودند؛

منم فرزند آن كسى كه به شكل ((صبر)) او را كشتند.اين قدر زخم بر بدنش زدند كه طاقت و توانائيش برفت و همين شهيد شدنش با ظلم و ستم در خفريه ما اهل بيت كفايت مى كند.

مردم کوفه در همان خانه سلیمان بن صرو نامه ای با نام سلیمان بن صرد و مسیب بن نجبه و رفاعة بن شداد بجلی و حبیب بن مظاهر و سایر شیعیان به سوی امام نوشتند و در آن نامه بعد از حمد و ثنا بیان هلاکت معاویه درج کردند که:

یابن رسول الله! ما در این وقت امام و پیشوایی نداریم، به سوی ما توجه کن و به شهر ما قدم رنجه فرما تا آنکه شاید حق تعالی حق را بر ما ظاهر گرداند. و نعمان بن بشیر، حاکم کوفه در قصدالاماره در نهایت ذلت نشسته و خود را امیر جماعت دانسته لکن ما او را امیر نمی دانیم و به امارت نمی خوانیم و در نماز جمعه ی او حاضر نمی شویم و عید با او به جهت نماز بیرون نمی رویم و اگر خبر به ما رسد که حضرت تو متوجه این صوب گردیده او را از کوفه بیرون می کنیم تا به اهل شمام ملحق گردد والسلام.

 پس آن نامه را با عبدالله بن مسمع همدانی و عبدالله بن وال به خدمت امام فرستادند و ایشان با شتاب را ه را طی کردند تا دهم ماه رمضان به مکه معظمه رسیدند و نامه کوفیان را به خدمت امام رساندند.

منبع: منتهی الامال ج1 ص 414

ادامه دارد