به عنوان یک مسلمان دعوت رهبری به جهاد اقتصادی را شنیدم و اهمیت برخی موضوعات برایم به روز شد. نه اینکه بحث اقتصاد ملی کهنه باشد ولی این روزها از مسایل شخصی گرفته تا اوضاع کشور و دنیای اسلام و کل دنیا اینقدر مطلب هست که وقتی مهم ها را لیست کنیم باز هم تعداد زیاد است. طبیعتا با تاکید و دعوت رهبری وزنها در این لیست مسایل مهم برای سال 1390 جا بجا خواهد شد.

این روزها بچه ها در انگلستان در انجمنهای اسلامی درگیر اعتراض به جنایات در بحرین و تجمع و بیانیه و هم دردی و ارائه راه حل و بالاخره از این قبیل اقدامات در حد وسع هستند. گمان نکنم بین اولویتهای روزانه و هفتگی و ماهانه با اولویت سالانه که رهبری اعلام کردند تناقضی در ذهن بچه ها بوجود بیاید. جایگاه هر کدام مشخص است.

فکر کردیم در راستای اعلام جهاد اقتصادی در سطح انجمنها چه می توان کرد. سریعا جلسه ای اعلام کردیم و ایده هایی هم برای عمل در اینجا (انگلستان) داریم که شاید ان شاء الله برای اقتصاد مسلمین از جمله اقتصاد ایران گام کوچکی بتوانیم برداریم. در حد وسع. به هر حال صرف جلسه گذاشتن بدون عمل اگر اسراف وقت نباشد ابتذال است. ایده ای که مدتها در گوشه ذهن داشتم و با اعلام رهبری زنده شد ایده "شبکه سازی تجاری-اقتصادی" بین مسلمین است. تمامی گروهها و شبکه های مسلط به غرب و دنیا دارای شبکه های قوی ارتباطات اقتصادی هستند که مقدمه آن هم شناخت است و برگزاری نشست و نمایشگاه و کنفرانس شامل چنین شبکه سازیهایی در اینجا کم نیست. البته صرف گردهمایی و آشنایی تجار و صنعتگران و شاغلین مسلمان کافی نیست، مقدمه است، ولی مسلمانها در همین حد هم فعالیتهای زیادی ندارند. حقشان هم در این جامعه ضایع می شود. کافیست به گزارشهای سازمان حقوق بشر اسلامی و آمار بیکاری و امثالهم (با در نظر گرفتن و لحاظ شاخصهایی مثل سطح تحصیلات) نگاهی بیندازید. تبعیض زیاد است و ارتباط و اتحاد و شبکه سازی مسلمین ضعیف. برگزاری چنین گردهمایی در یک شهر (جهت ارتباط و آشنایی، نه ارائه مقاله) در حد بضاعت انجمنهای اسلامی هست ولی اینکه چقدر تاثیر دارد و چه ایده های دیگری به عنوان جایگزین داریم باید در جلسه صحبت کنیم.

اما موضوع مهمتر اینکه جدا از فعالیتهای محلی و کوچک مثل مورد یاد شده – که لازم هم هست – باید مسوولین کشور برخی درد های کهنه اقتصاد و مدیریت کشور را درمان کنند. از عمده ترین دردها درد "نظارت" است. به عنوان یک استاد مدیریت تعجب می کنم چرا در ایران برخلاف کشورهای پیشرفته (از لحاظ مادی) آثار اشتباهات مسوولین و شرکتها به خودشان و به منافع مالی و حقوقها و پاداشها و عزل و نصبها بر نمی گردد. بهتر بگوییم، چرا خیلی کمتر و به میزان ضعیف تری بر می گردد. نمی توانم از این فکر رها شوم که تنها با اصلاح همین مطلب پس از مدتی چند درصد به رشد تولید ناخالص ملی اضافه خواهد شد!! البته آن مدیر بسیجی که بخواهد در میدان مین منافع "مسوولین" و "شرکتها" چنین جولان نظارتی بدهد باید گوشه ای از شجاعت امیر المومنین را به عاریت بگیرد! آقای احمدی نژاد چرا چنین کاری نمی کنند؟ اگر در حال انجام است چرا خبری نیست؟ ظاهرا خیلی مدیر داریم ولی بدلیل ترس از عواقب اصلاح اداری و اجرایی زمینگیر هستند. می توان درک کرد که تخصص بدون تعهد کافی نیز مثل تعهد بدون تخصص کافی مشکلات بزرگ ایجاد می کند. احساس می کنم موضوع ساده تر از آن است که این همه مدیر تحصیلکرده نفهمند، پس از این مجموعه احساس خیانت می کنم، با اینکه از جهات مختلفی اگر نگاه کنیم اکثرا افراد شریف و محترمی هستند! آیا مشکل فرهنگی ست؟ بد نیست سری به قسمت نظارت از "نقشه جامع علمی کشور" ، محصول "شورای عالی انقلاب فرهنگی" بزنم. به نظر من قسمت نظارت را در انتها بیش از حد کلی و کلیشه ای و کوتاه نوشته اند. شاید هم به زودی و شفاف تدقیق شود. ولی چه کسی جرات دارد اجرا کند؟ نرمش بیش از حد در مقابل اشتباهات مدیریتی جزئی از فرهنگ ما شده که شورا باید تغییر دهد تا بتواند به اجرای مقتضیات نقشه جامع علمی نظارت کند. تا حدی شبیه یک "دور" است. چطور از این دور فرهنگی بیرون می آیند؟ آیا جز درمان تدریجی این درد و سفت کردن تدریجی کمربند مدیریتی راهی هست؟ چرا این شورا یا دیگران تا حالا کار مهمی نکرده اند؟ آیا ما بیش از حد توقع داریم؟ آیا میدان مین منافع افراد و گروهها و شرکتها اینقدر ترسناک است؟ مگر ما دویست هزار شهید نداده ایم؟ آیا بسیجی نخبه و مدیر به اندازه کافی نداریم یا در های مدیریت برایشان خیلی باز نیست؟

منبع: سايت مهرفا

جهاد اقتصادي در سال جديد موفق خواهد بود اگر[...]