1-اتراف و رفاه‌زدگي:

مترف به كسي گفته مي‌شود كه از نعمت بسيار برخوردار بوده و متنعم به آن باشد و در تصرفات خويش هيچ گونه منعي رانپذيرد و زير بار هيچ حد و مرزي نرود. اتراف نوعي تصرف و مصرف كردن نابهنجار و ضد اخلاقي در نعمت‌هاي الهي است. در حقيقت اتراف ناظر به رفتارهاي شخص نسبت به سرمايه‌ها و نعمت‌‌هايي الهي است كه در اختيار وي مي‌باشد. از آن جايي كه متنعم و مترف از نعمت‌هاي الهي به درستي بهره نمي‌گيرد و رفتار ضد اخلاقي و ناسپاس گونه اي را در پيش گرفته است، انساني ضد اخلاقي تلقي و معرفي مي‌شود.

2-ريخت و پاش (تبذير):

«تبذير» كه از ريشه بذر گرفته شده و به معناي ريخت و پاش است. در واقع تبذير يعني فرد در اموال به گونه‌اي تصرف نمايد كه پخش شود بي‌آن كه به شكل درست و مناسبي مصرف شود. در قرآن كريم به صراحت اين شيوه مصرف كردن تقبيح گرديده است. (وحق خويشاوند و درويش بينوا و در راه مانده را بده و مال خود را بيهود و به گزاف مريز و مپاش – تباه مكن- همانا ريخت و پاش كنندگان برادران شيطان‌هايند و شيطان خداوند خويش را ناسپاس است. (سوره مباركه اسراء؛ 26-27)

3-اسراف (خروج از اعتدال):

«اسراف»يعني؛ زياده‌روي تجاوز از حد ومرزهاي قانوني و طبيعي درهر كاري. اسراف كردن امري است كه در آيات قرآن كريم به صراحت از آن پرهيز داده شده است. مسأله اسراف و هدر دادن منابع در رفتار مصرفي، مسأله‌اي بنيادي است كه  ناشي از فقدان حاكميت عقلاني و منطق اخلاقي و اقتصادي در عملكرد افراد و خانواده‌هاست.