سلیقه‌های کارتونی خریدهای فانتزی

چرخ هایی پر از دفترهای رنگارنگ از این سو به آن سوی بازار در رفت و آمدند. در مغازه های راسته بازار لوازم التحریر ده ها نوع خودکار، مداد، مداد پاکن، تراش و... چشم هر رهگذری را خیره می سازد، به خصوص بچه هایی که به همراه والدینشان برای خرید سال تحصیلی جدید به بازار آمده اند.

از کنار جعبه های بزرگ حاوی مداد رنگی ۲۴ تایی که می گذرم، صدای یک دانش آموز دبستانی را می شنوم ، از مادرش می پرسد: مامان، کدوم یکی را بردارم؟

واقعا انتخاب جنس با کیفیت و به اصطلاح بادوام از میان این سفره رنگی انتخاب ها کار بسیار دشواری است. وقتی به ردیف دفترهای فانتزی با عکس باربی، اسپایدرمن، گارفیلد و... چشم می دوزم، از خودم سوال می کنم: یعنی واردات این همه لوازم التحریر با انواع و اقسام مارک های مختلف در این دامنه وسیع ضروری است؟

به دو دهه پیش برمی گردم. در بسیاری از نقاط کشور از جمله جنوب کلاس ها به ساده ترین شکل ممکن برگزار می شدند. به جرئت می توان نوشت که حتی داشتن یک کیف برای حمل کتاب و دفتر وسیله ای تجملاتی به حساب می آمد. اغلب بچه ها دور کتاب هایشان را با ریسمانی محکم می بستند و یا در یک پلاستیک بزرگ که سوغات بسته بندی کالاهای خارجی بود، وسایلشان را حمل می کردند. مهم این بود که همه یک دست بودند. شرایط جنگ و ساده زیستی بر فضای جامعه حاکم بود. شاید خیلی از خانواده ها می توانستند برای فرزندشان کیف تهیه کنند، اما ترجیح می دادند مثل بقیه رفتار کنند. روزهایی را که مداد جادویی های بزرگ با سر مدادی عروسکی مد شده بود و از برنامه های دیدنی برنامه کودک بود به خاطر می آورید؟ خجالت می کشیدیم این لوازم التحریر متفاوت را به مدرسه ببریم و به همکلاسی هایمان نشان دهیم. مادرم می گفت: «کاری نکنی بچه های دیگر حسرت بخورند!» مداد جادویی فقط برای نوشتن مشق های خانه بود.

جهاد اقتصادي در سال جديد موفق خواهد بود اگر[...]