خوش آمدید

زمیله یکی از ارادتمندان امیرالمومنین علی (ع) می گوید :

مدتی مریض بودم ،نمی توانستم  در نماز جماعت  حضرت علی (ع) شرکت کنم ،روزی جمعهئ حالم کمی بهتر شد ،باخودم گفتم:

چه خوب است  امروز بروم نماز را با حضرت بخوانم ،وضو گرفتم و به مسجد رفتم ،علی (ع)برای ایراد خطبه  به منبر رفت ،در بین خطبه حالم دگرگون شد و لرزه بر اندامم افتاد.

علی (ع) پس از خطبه  نماز خواند و به خانه برگشت ،من نیز به دنبال آن حضرت به راه افتادم  ،وارد منزل شد ، من  هم وارد شدم .

حضرت رو به من کرد ند و فرمودند:

زمیله ! در وسط خطبه چه شد که یک مرتبه حالت بد شد؟

عرض کردم مدتی مریض بودم  امروز حالم کمی خوب شد، دلم خواست نماز را با شما بخوانم ، به مسجد آمدم  ، در بین خطبه  حالم بهم خورد و ناراحت شدم .

حضرت فرمودند: زمیله !تو که مریض شدی مریضی ات در من اثر کرد ،

لیس مومن یمرض الا مرضنا بمرضه و لا یحزن الا بحزنه ولا یدعوا الا آمنا لدعائه ولا یسکت  الا دعونا  له

هر شیعه که مریض می شود ،مانیز مریض می شویم ،هرگاه غمگین می شود ما نیز غمگین می شویم ،هنگامی که دعا می کند ما آمین می گوییم و ساکت که می شود ما دعایشان می کنیم .

گفتم :آقاجان ! فدایت شوم  ! این حال  فقط برای ماست  که اکنون در محضر شما هستیم  یا برای همه ی دوستان است ؟

فرمود :برای همه ی دوستان  چنین هستیم .

لیس یغیب عنا مؤمن  فی شرق  الارض و لا فی غیرها : هیچ مؤمن در شرق و جای دیگر این عالم نیست ،مگر اینکه ما از حال او با خبریم.

وقتی مریض می شود مانیز مریض می شویم  ، وبه اندوهش اندوهناکیم  ، وبه حزنش محزونیم.

انس بن مالک ،خادم رسول خدا (ص) می  گوید: یکی از شب های ماه مبارک  رمضان دیدم  که حضرت دیر کردند .شب گذشت  و حضرت تشریف نیاوردند . باخودم  گفتم :به یقین ، ایشان میهمان اصحاب شده اند ؛ بنابراین غذای حضرت  را خوردم . پیامبر (ص)تشریف آوردند؛لیکن غذایی در کار نبود و من هم برایم یقین حاصل شده بود که حضرت غذا میل فرمودند لذا حرفی از غذا به میان نیاوردم  و حضرت آن شب را گرسنه خوابیدند و تا زنده بودند از آن شب حرفی نزدند.

منبع :منازل الاخره

مرحوم طبرسی در تفسیر مجمع البیان از براء بن عازب  نقل کرده است که روزی معاذ بن جبل در منزل ابو ایوب انصاری ،از حضرت رسول خدا (ص)در مورد آیه ی (یوم ینفخ فی الصور فتأتون افواجا ) سؤال کرد .

پیامبر فرمود ند :ای معاذ ! از امر عظیمی  پرسیدی سپس چشمان مبارکشان را بستند   و فرمودند :

ده طائفه از امت من به شکل های پراکنده  محشور می شوند و خداوند آنها را از میان مسلمانان مشخص می  فرماید.

برخی از آنها به شکل میمون  و برخی دیگر به صورت  خوک و عده ای از آنها وارونه خواهند بود ؛ به  گونه ای که پادر   زمین دارند ،آنگاه با صورتشان روی زمین کشیده می شوند . گروهی نیز نابینا رفت و آمد می کنند.بعضی دیگر کر و گنگ اند و اندیشه نمی کنند. بعضی زبان های خود  را می جوند  و چرک از دهانشان  جاری می شود به طوری که اهل محشر  از بو ی گند آن ناراحت می شوند . عده ای  دست  و پایشان بریده شده و برخی دیگر بر شاخه هایی از آتش آویزانند. عده ای از آنها نیز عفونتشان  از مردار گندیده بد تر است و بعضی لباس هایی  از مس گداخته شده به  تن می کنند که بر بدنشان چسبیده است.

آنها که به صورت میمونند ، سخن چینانند  وآنهایی که به صورت خوکند ،از کسب حرام تغذیه می کردند . اما رباخواران ، وارونه هستند  و قضاتی که در قضاوتشان ظلم روا داشته اند ، کور محشور می شوند. مردم مغرور ،کر و لال  هستند . دانشمندانی که به علمشان عمل نکرده اند و عملشان  مخالف گفتارشان است  ، زبان خود را می جوند . دست و پا بریده ها کسانی هستند که همسایگان  خود را آزار می دادند و سعایت کنندگان ، آویختگان به شاخه های آتشند. آنهایی که مردم از عفونتشان  ناراحتند و از مردار بدترند کسانی اند که از شهوت ها  و لذت های حرام کامیاب شده اند و حقوق الهی را نپرداختند . آنهایی که لباس هایشان از مس گداخته  شده در آتش است  کسانی هستند که اهل کبر و فخر بوده اند.

منبع :منازل الاخره ص 30

شخصی در محضر امام زین العابدین (ع) عرض کرد :

خدایا! مرا به هیچ یک از مخلوقاتت محتاج منما !

امام فرمود: هرگز چنین دعایی مکن ! زیرا کسی نیست که محتاج دیگری نباشد و همه به یکدیگر نیازمندند ؛ بلکه همیشه در هنگام دعا بگو :

خداوندا !مرا به افراد پست وبد نیازمند مساز!

حضرت عیسی (ع) می فرماید: من بیماران را معالجه کردم  و آنان را شفا دادم ،کور مادر زاد و مرض پیسی را به اذن خدا مداوانموده  و مردگان را زنده کردم ؛ ولی احمق را نتوانستم اصلاح و معالجه کنم !

پرسیدند : ای روح الله احمق کیست ؟

فرمود :شخص خود پسند و خودخواه که هر فضیلت و امتیازی را از آن خود می داند و هر گونه حق را در همه جا به خود نسبت می دهد و برای دیگران هیچ گونه احترامی قائل نمی شود . احمق ،هرگز قابل مداوا و اصلاح نیست.

داستان های بحار الانوار  ج1 ص212

جوانی به خدمت  یکی از صالحان  رسید و از او خواست که اورا نصیحت کندعارف قبول کرد ،تا آنکه روزی جوان و عارف از جنگلی عبور می کردند .

عارف به جوان دستور داد که نهال نورسته ای از زمین بکند. جوان آن نهال را به آسانی از  ریشه درآورد ،چند قدمی که رفتند ،عارف به  درخت بزرگی  که شاخه های زیادی داشت  اشاره کرد و گفت : این درخت را نیز از جا بر کن . جوان هرچه سعی کرد نتوانست .

عارف گفت :  ای  جوان ! بدان تخم هوا و هوس ،شهوت ،بغض ، کینه ،حسد ،عداوت ،حرص ،نفاق  و همه ی بدی ها  همین که در دل اثر گذاشت ،مثل آن نهال نو رسته است ، می توانی  به راحتی آن را ریشه کن کنی ؛ ولی اگر او را واگذاری  تابزرگ شود ،ریشه ی خود را  آن چنان محکم  وقوی می کند  که از کندن آن عاجز خواهی بود؛ همان گونه که این درخت بزرگ ریشه دوانیده و کندن آن مشکل است . پس همیشه سعی کن رذائل را تا ریشه ندوانیده ،از درون خود برکنی و گرنه گرفتاری بسیاری به بار می آورد و ریشه کن کردن آن محال یا مشکل خواهد بود.

رسول خدا فرمودند:

بعضی از افرادرا به جهنم داخل می کنند ،خداوند به مالک جهنم می فرماید : قدم های اینها را نسوزان ،چون اینها با آن قدم ها به سوی مسجد می رفتند. دست های آنها را نسوزان ،چون آنها را برای دعا بلند می کردند.

زبان آنها را نسوزان ،چون آنها را برای دعا بلند می کردند .

بعد مالک جهنم می گوید :پس چرا شما گرفتار آتش شده اید؟

آنها می گویند :ما برای غیر خداوند کار می کردیم . این باعث شد  که به ما گفته شود :بروید ثواب اعمال  خود را از کسانی بگیرید که به خاطر آنان آن کارها را می کردید!

مردی نزد امام حسن آمد و از گرفتاری و احتیاج خود سخن گفت . آن حضرت به او فرمود :حاجتت را بنویس و بده.

وقتی نامه ی او را خواند دو برابر خواسته اش به او بخشید . یکی از حاضران گفت :

این نامه چقدر برای او پر برکت بود ای پسر رسول خدا ؟

حضرت امام حسن فرمود :(برکت آن برای من بیشتر بود ،زیرا که من ازرا  اهل نیکوکاران کرد . مگر نمی دانی که نیکی آن است  که بی خواهش به کسی چیزی دهند.

اما آنچه پس از خواهش می دهند بهای ناچیزی است  در برابر آبروی او. شاید آن کس که شبی را با بیم و امید  بسر برده و نمی دانسته که آیا در برابر گفتن نیازش دست رد به سینه ی او خواهی زد  یا شادی قبول به او خواهی بخشید ،اکنون باتن لرزان و دل پر تپش نزد تو آمده ،آن گاه اگر تو فقط به قدر خواسته اش به او ببخشی در برابر آبرویی که نزد تو ریخته ،بهای اندکی به او داده ای .

امام صادق یا امام باقر (ع) فرمودند:

دو مرد وارد مسجد شدند ،یکی از آنها عابد ودیگری گنهکار بود .این دو وقتی از مسجد بیرون آمدند ،مرد گنهکار ؟،مومن راستین ؛ ولی مرد عابد فاسق و گنکار خارج شد. علت هم این بود که وقتی مرد عابد وارد مسجد شد به عبادت خود می بالید و در اندیشه ی خود ،به عبادتش مغرور شد ؛ ولی مرد گنکار  در فکر پشیمانی از گناه و طلب آمرزش از خدا بود.

منبع:داستان های اصول کافی ج2ص260

امام صادق (ص)از رسول خدا نقل می کند :

زمانی که قیامت برپا می شود ، منادی حق فریاد می زند :کجایند آنان که صبر صبر کردند ؟جمعیت با شکوهی از مردم حاضر می گردند  گروهی از فرشتگان از آنها استقبال می نمایند و به آنها می گویند :صبر و استقامت  شما چگونه بود ه است ؟

آنها در پاسخ می گویند :در راه اطاعت خداوند ،استقامت نمودیم  و در برابر گناه ایستادگی کردیم .

منادی خداوند اعلام می کند :بندگان من راست می گویند ،آزادشان بگذارید ؛ تا بدون بازخواست وارد بهشت شوند.