شوراى حکومتى حضرت سلیمان و تصمیم آن جناب
هنگامی که سلیمان از آمدن بلقیس و همراهانش به طرف شام اطلاع یافت، به حاضران فرمود: «کدام یک از شما توانایی دارید، پیش از آن که آنها به این جا آیند، تخت ملکه سبأ را برای من بیاورید.»
عفریتی از جن (یعنی یکی از گردنکشان جنیان) گفت: «من آن را نزد تو میآورم، پیش از آن که از مجلست برخیزی.» اما «آصف بن برخیا» که از علم کتاب آسمانی بهرهمند بود گفت: «من آن تخت را قبل از آن که چشم بر هم زنی، نزد تو خواهم آورد.» خداوند می فرماید: «قال یا ایها الملؤا ایکم یأتینى بعرشها قبل أن یأتونى مسلمین* قال عفریت من الجن أنا ءاتیک به قبل أن تقوم من مقامک و إنى علیه لقوى أمین* قال الذى عنده علم من الکتاب أنا ءاتیک به قبل ان یرتد إلیک طرفک فلما رءاه مستقرا عنده قال هذا من فضل ربى لیبلونى ءأشکر أم أکفر و من شکر فانما یشکر لنفسه و من کفر فإن ربى عنى کریم؛ (سلیمان رو به کارگزاران حکومتش کرد و) گفت کدامیک تخت بلقیس را پیش از آنکه تسلیم امر من شود، خواهید آورد. عفریت (جن) گفت، من چنان تخت او را مى آورم و برآوردن آن قادر و امینم، پیش از آنکه تو از جایگاه خود برخیزى، به حضورت مى آورم. پس از او آصف برخیایا (خضر یا سلیمان) که به علم کتاب الهى دانا بود گفت من پیش از آنکه چشم بر هم زنى تخت را بدینجا مى آورم، پس سلیمان سریر را نزد خود مشاهده کرد و گفت این توانایى از فضل خداى من است تا مرا بیازماید که نعمتش را شکر مى گویم یا کفران مى کنم و هر که شکر نعمت حق کند شکر به نفع خویش کرده، همانا خدا (از شکر خلق) بى نیاز (و بر کافر) کریم و مهربان است.» (نمل/ 38- 40)
لحظهای نگذشت که سلیمان، تخت بلقیس را در کنار خود دید و بیدرنگ به ستایش و شکر خدا پرداخت و گفت: «هذا من فضل ربی لیبلونی أ أشکر أم أکفر؛ این موهبت، از فضل پروردگار من است تا مرا آزمایش کند که آیا شکر او را به جا میآورم، یا کفران میکنم.» (نمل/ 40)
