غزل                                                                                                         رنج و زندگانی

در این سرا چه نشانی ز شادمانی نیست                       بقای عمر به جز رنج زندگانی نیست

به جرم خنده در این باغ گل شود پرپر                    به جان دوست که این رسم باغبانی نیست

چگونه شرم ندارم ز نوجوانی خویش                                   به زندگانی من جلوه جوانی نیست

به رنگ و بوی در این بوستان مناز ای گل                      که عهد گلشن و گلزار جاودانی نیست

به گلشنی که بلند است بانگ زاغ و زغن                     به بلبلان چمن شور نغمه خوانی نیست

رخم ز سیلی بی داد رنگ خون دارد                                     مرا نیاز به صهبای ارغوانی نیست

هر آنچه می رسد از حق به ما مقدر ماست                 که جای شکوه ز تقدیر آسمانی نیست

بخوان ز چهره من قصه درون ماهر                                      که حاجتی ز بیان غم نهانی نیست

.:   :.