خوش آمدید

امام علی علیه السّلام فرمودند:

عَزَّى علی عَلَيْهِ السَّلَامُ قَوْماً عَنْ مَيِّتٍ مَاتَ لَهُمْ فَقَالَ إِنَّ هَذَا الْأَمْر لَيْسَ لَكُمْ بَدَأَ وَ لَا إِلَيْكُمُ انْتَهَى وَ قَدْ كَانَ صَاحِبُكُمْ هَذَا يُسَافِرُ فَعُدُّوهُ فِي بَعْضِ أَسْفَارِهِ فَإِنْ قَدِمَ عَلَيْكُمْ وَ إِلَّا قَدِمْتُمْ عَلَيْهِ؛

امام علی(علیه السّلام) جمعي را كه فردي از آنان درگذشته بود، چنين تسليت گفتند: اين شتري است كه درِ خانه همه خوابيده است. دوست شما گويا به مسافرت رفته است، پس او را در سفر بينگاريد كه اگر باز نگشت شما بر او وارد خواهيد شد.

نهج البلاغه، حکمت 349

امام علی علیه السّلام فرمودند:

أَيُّهَا النَّاسُ لِيَرَكُمُ اللَّهُ مِنَ النِّعْمَةِ وَجِلِينَ كَمَا يَرَاكُمْ مِنَ النِّقْمَةِ فَرِقِينَ إِنَّهُ مَنْ وُسِّعَ عَلَيْهِ فِي ذَاتِ يَدِهِ فَلَمْ يَرَ ذَلِكَ اسْتِدْرَاجاً فَقَدْ أَمِنَ مَخُوفاً وَ مَنْ ضُيِّقَ عَلَيْهِ فِي ذَاتِ يَدِهِ فَلَمْ يَرَ ذَلِكَ اخْتِبَاراً فَقَدْ ضَيَّعَ مَأْمُولًا؛

اي مردم، خدا بايد شما را به هنگام نعمت ترسان بيند همان گونه كه در موقع بلا و سختي. كسي كه دستش باز و روزيش فراخ گشته و آن را آزمايش الهي نديده قطعاً از رويداد وحشتناكي آرميده است، و كسي كه روزيش تنگ شده و آن را امتحان نديده اجر خود را از دست داده است.

نهج البلاغه، حکمت 350

امام علی علیه السّلام فرمودند:

يَا أَسْرَى الرَّغْبَةِ أَقْصِرُوا فَإِنَّ الْمُعَرِّجَ عَلَى الدُّنْيَا لَا يَرُوعُهُ مِنْهَا إِلَّا صَرِيفُ أَنْيَابِ الْحِدْثَانِ أَيُّهَا النَّاسُ تَوَلَّوْا مِنْ أَنْفُسِكُمْ تَأْدِيبَهَا وَ اعْدِلُوا بِهَا عَنْ ضَرَاوَةِ عَادَاتِهَا؛

اي اسيران هوس، آهسته تر آن كه دل به دنيا داده و بدان روي كرده است تنها صداي پاي مرگ او را ترسانَد كه ديگر خيلي دير شده است. اي مردم، به تربيت نفس خود پردازيد و آن را از سقوط در دامچاله هاي عادات زشت باز داريد.

نهج البلاغه، حکمت 351

به امام علی علیه السّلام عرض كردند:

لَوْ سُدَّ عَلَى رَجُلٍ بَابُ بَيْتٍ وَ تُرِكَ فِيهِ مِنْ أَيْنَ كَانَ يَأْتِيهِ رِزْقُهُ فَقَالَ مِنْ حَيْثُ يَأْتِيهِ أَجَلُهُ؛

اگر فردي را در خانه اي در به رويش ببندند، از كجا روزيش رسد؟ حضرت فرمودند: از همان جا كه مرگش رسد.

نهج البلاغه، حکمت 348

امام علی علیه السّلام فرمودند:

لَا تَسْأَلْ عَمَّا لَا يَكُونُ فَفِي الَّذِي قَدْ كَانَ لَكَ شُغْلٌ؛

آنچه را نشدني است درخواست مكن، زيرا در آنچه داري به قدر كافي وظيفه داري.

نهج البلاغه، حکمت 356

امام علی علیه السّلام فرمودند:

الْفِكْرُ مِرْآةٌ صَافِيَةٌ وَ الِاعْتِبَارُ مُنْذِرٌ نَاصِحٌ وَ كَفَى أَدَباً لِنَفْسِكَ تَجَنُّبُكَ مَا كَرِهْتَهُ لِغَيْرِكَ؛

فكر، آينه اي است روشن، و عبرت گرفتن بيم دهنده اي است نصيحت گر. و در شخصيّت تو همين بس كه از آنچه از ديگري خوش نداري خود دوري گزيني.

نهج البلاغه، حکمت 357

در حضور امام علی علیه السّلام، مردي به ديگري كه پسري آورده بود چنين تبريك گفت: گوارا بادت اين سواركار، حضرت علی(علیه السّلام) به او فرمودند:

لَا تَقُلْ ذَلِكَ وَ لَكِنْ قُلْ شَكَرْتَ الْوَاهِبَ وَ بُورِكَ لَكَ فِي الْمَوْهُوبِ وَ بَلَغَ أَشُدَّهُ وَ رُزِقْتَ بِرَّهُ؛

اين را مگوي، بلكه بگوي: بخشنده را سپاس گزار، و در آنچه بخشيده شدي بركت باد، و به بزرگي رسد، و نيكوييش را روزيت فرمايد.

نهج البلاغه، حکمت 346

امام علی علیه السّلام فرمودند:

مَنْ ضَنَّ بِعِرْضِهِ فَلْيَدَعِ الْمِرَاءَ؛

آن كه آبروي خود خواهد ستيزه و جدال نكند.

نهج البلاغه، حکمت 354

امام علی علیه السّلام فرمودند:

إِذَا كَانَتْ لَكَ إِلَى اللَّهِ سُبْحَانَهُ حَاجَةٌ فَابْدَأْ بِمَسْأَلَةِ الصَّلَاةِ عَلَى رَسُولِهِ صلى الله عليه وآله ثُمَّ سَلْ حَاجَتَكَ فَإِنَّ اللَّهَ أَكْرَمُ مِنْ أَنْ يُسْأَلَ حَاجَتَيْنِ فَيَقْضِيَ إِحْدَاهُمَا وَ يَمْنَعَ الْأُخْرَى؛

آنگاه كه حاجتي به درگاه الهي داشتي نخست بر پيامبرش(صلى الله عليه وآله) درود فرست و سپس نيازت را بخواه، كه خداوند كريم تر از آن است كه از دو حاجت يكي را بر آورَد و ديگري را وانهد.

نهج البلاغه، حکمت 353

روایت است که امام علی علیه السّلام کمتر می شد بر منبر تکیه کنند مگر آن که پیش از خطبه می فرمودند:

 

از خدا پروا کنید، که هیچ کس بیهوده آفریده نشده تا به لهو و لعب پردازد، و سر خود رها نشده تا به لغو و بیهودگی وقت بگذراند. و مباد چهره خند فریبای دنیا جایگزین آخرت گردد که آن را زشت انگاشته است، و آن فریب خورده ای که با همه توش و توان به دنیا رسد هرگز به پای آن کس که به اندک بهره ای از آخرت دست یافته، نرسد.

نهج البلاغه، حکمت 362