خوش آمدید

امام علی علیه السّلام فرمودند:

تَكَلَّمُوا تُعْرَفُوا فَإِنَّ الْمَرْءَ مَخْبُوءٌ تَحْتَ لِسَانِهِ؛

سخن گوييد تا شناخته شويد، كه شخصيّت آدمي زير زبانش نهفته است.

نهج البلاغه، حکمت 384

امام علی علیه السّلام فرمودند:

نِعْمَ الطِّيبُ الْمِسْكُ خَفِيفٌ مَحْمِلُهُ عَطِرٌ رِيحُهُ؛

مُشك چه خوشبوي نيكويي است. حملش آسان و رايحه اش خوشبوكننده است.

نهج البلاغه، حکمت 385

امام علی علیه السّلام فرمودند:

خُذْ مِنَ الدُّنْيَا مَا أَتَاكَ وَ تَوَلَّ عَمَّا تَوَلَّى عَنْكَ فَإِنْ أَنْتَ لَمْ تَفْعَلْ فَأَجْمِلْ فِي الطَّلَبِ؛

از دنيا آنچه به سويت آيد برگير و از آن استفاده كن، و از آنچه از تو روي گردانَد روي گردان و خود را اسير آن مكن. پس اگر نتواني، لااقل شخصيّت خود را پاس دار و آن را قرباني مال اندوزي مكن.

نهج البلاغه، حکمت 387

امام علی علیه السّلام فرمودند:

كُلُّ مُقْتَصَرٍ عَلَيْهِ كَافٍ؛

هرچه بتوان بدان بسنده كرد، همان بس است.

نهج البلاغه، حکمت 389

امام علی علیه السّلام فرمودند:

مَنْ أَوْمَأَ إِلَى مُتَفَاوِتٍ خَذَلَتْهُ الْحِيَلُ؛

آن كه دست به هر كاري زند، سقوط كند.

نهج البلاغه، حکمت 395

از امام علی علیه السّلام معناي «لا حول و لا قوّة الّا باللّه» را پرسيدند، حضرت فرمودند:

 

ما در برابر خداوند مالك چيزي نيستيم و هرچه داريم از اوست. پس هرگاه او كه در حقيقت مالك اصلي است چيزي به ما بخشيد، ما وامدار اوييم و بار مسؤوليّت آن به دوشمان است، و آنگاه كه از ما باز ستاند تكليفش را از دوشمان برداشته است.

نهج البلاغه، حکمت 396

«عمّار یاسر» با «مغیرة بن شعبه» گفتگو می کرد، امام علی علیه السّلام آن را شنیدند و چنین فرمودند:

 

ای «عمّار»، مغیره را واگذار، که او بهره ای از دین نبرده جز آن مقداری که به دنیا برساندش. او آگاهانه دین را بر خود مشتبه ساخته است تا در پوشش آن گناهانش را بپوشاند.

نهج البلاغه، حکمت 397

امام علی علیه السّلام فرمودند:

رُبَّ قَوْلٍ أَنْفَذُ مِنْ صَوْلٍ؛

اي بسا سخني كه از حمله اي كار سازتر باشد.

نهج البلاغه، حکمت 388

شخصی در حضور امام علی علیه السّلام سخنی بی جا گفت، حضرت در تأدیب او فرمودند:

 

پیش از آن که پَر در آری پرواز کردی، و هنوز رشد جنسی نیافته فریاد شوی خواهی سر دادی.

نهج البلاغه، حکمت 394

امام علی علیه السّلام فرمودند:

التُّقَى رَئِيسُ الْأَخْلَاقِ؛

تقوي ، پيشوا و سررشته دار همه خويهاي خوب است.

نهج البلاغه، حکمت 402