بحارالأنوار، ج ۶۴، ص ۵۴
امام صادق علیه السلام به مفضل بن عمر فرمودند:
اُنْظُرِ الآنَ اِلى ذَواتِ الاَربَعِ كَیفَ تَراها تَتبَعُ اُمَّهاتِها مُستَقِلَّةً بِاَنفُسِها... و كَذلِكَ تَرى كَثیرا مِنَ الطَّیرِ كَمِثلِ الدَّجاجِ وَ الدُّرّاجِ وَ القَبَجِ تَدرُجُ و تَلقُطُ حینَ ینقابُ عَنهَا البَیضُ فَاَمّا ما كانَ مِنها ضَعیف الا نُهوضَ فیهِ، كَمِثلِ فِراخِ الحَمامِ وَ الیمامِ وَ الحُمَّرِ فَقَد جُعِلَ فِى الاُمَّهاتِ فَضلُ عَطفٍ عَلَیها فَصارَت تَمُجُّ الطَّعامَ فى اَفواهِها بَعدَما توعیهِ حَواصِلُها فَلا تَزالُ تَغذوها حَتّى تَستَقِلَّ بِاَنفُسِها وَ لِذلِكَ لَم تُرزَقِ الحَمامُ فِراخا كَثیرَةً مِثلَما تُرزَقُ الدَّجاجُ لِتَقوَى الاُمُّ عَلى تَربیةِ فِراخِها فَلا تَفسُدَ وَ لا تَموتَ فَكُلٌّ اُعطىَ بِقِسطٍ مِن تَدبیرِ الحَكیمِ اللَّطیفِ الخَبیرِ؛
اكنون به این چارپایان بنگر. ببین چگونه هر یک به طور جداگانه در پىِ مادرانشان هستند... همچنین بسیارى از پرندگان، مانند: مرغ و قرقاول و كبک را مىبینى كه از همان ساعتى كه از تخم بیرون مىآیند به دنبال دانه مىروند. آن جوجههایى كه ناتواناند و حركتى ندارند، مانند: جوجه كبوتر اهلى و كبوتر صحرایى و سینه سرخ، در قلب مادران آنها، مهربانى زیادى نهاده شده است؛ به گونهاى كه خوراک را پس از جمعآورى در چینهدانشان، در دهان آنها مىگذارند، و پیوسته آنها را غذا مىدهند تا خودشان در انجام دادن كارهایشان استقلال یابند. به همین دلیل (ناتوانى جوجهها) است كه كبوتر، مانند مرغ، از جوجه زیاد بر خوردار نمىشود، به جهت این كه مادر بتواند جوجههایش را خوب بپروراند تا رنجور نگردند و تلف نشوند. روزىِ همه آنها به عدالت و از روى تدبیر خداوندِ داناى مهربانِ آگاه، عطا شده است.
صحیح مسلم، ج ۴، ص ۱۹۹۴، ح ۵۵
پیامبر اکرم صلّى الله علیه و آله فرمودند:
فیما رَوى عَنِ اللهِ تَبارَكَ و تَعالى: یا عِبادى! اِنّى حَرَّمْتُ الظُّلْمَ عَلى نَفْسى وَ جَعَلْتُهُ بَینَـكُمْ مُحَرَّما، فَلا تَظالَموا؛
در آنچه از خداوند تبارک و تعالى روایت شده است: اى بندگان من! همانا ظلم را برخود حرام كردم و آن را در میان شما نیز حرام كردم. پس بر یكدیگر ظلم نكنید.
كنزالعمّال، ح ۱۵۹۹۳
پیامبر اکرم صلّى الله علیه و آله فرمودند:
إنَّ الْمَعونَةَ تَأْتى مِنَ اللهِ عَلى قَدْرِ الْمَؤونَةِ وَ اِنَّ الصَّبْرَ یأْتى مِنَ اللهِ عَلى قَدْرِ الْمُصیبَةِ؛
به راستى كه كمک از جانب خداوند به اندازه هزینه مىرسد و صبر از جانب خداوند به اندازه گرفتارى مىآید.
پیامبر اکرم صلّى الله علیه و آله فرمودند:
ما یصیبُ الْمُسْلِمَ، مِنْ نَصَبٍ ولا وَصَبٍ، و لا هَمًّ وَ لا حَزَنٍ وَ لا اَذْىً وَ لاغَمًّ، حَتَّى الشَّوكَةِ یشاكُها، اِلاّ كَفَّرَ اللهُ بِها مِنْ خَطایاهُ؛
به مسلمان، رنج و درد طولانى و غم و اندوه و آزار و غصهاى نمىرسد، حتّى خارى به تنش فرو نمىرود، مگر اینكه خداوند به خاطر آنها، گناهان او را پاک مىكند.
صحیح البخارى، ج ۵،ص ۲۱۳۷،ح ۵۳۱۸
سنن ابن ماجه، ج ۲، ص ۸۶۸، ح ۲۶۰۴
پیامبر اکرم صلّى الله علیه و آله فرمودند:
مَنْ اَصابَ فِى الدُّنْیا ذَنْبا فَعوقِبَ بِهِ، فَاللهُ اَعْدَلُ مِنْ اَنْ یثَـنِّىَ عُقوبَتَهُ عَلى عَبْدِهِ، وَ مَنْ اَذْنَبَ ذَنْبا فِى الدُّنْیا فَسَتَرَهُ اللهُ عَلَیهِ، فَاللهُ اَكْرَمُ مِنْ اَنْ یعودَ فى شَىءٍ قَدْ عَفا عَنْهُ؛
هر كس در دنیا به گناهى گرفتار شود و به خاطر آن، مجازات گردد، خداوند، عادلتر از آن است كه در قیامت مجازات آن گناه را بر بندهاش تكرار نماید و هركس در دنیا گناهى مرتكب شود و خداوند، آن را بپوشاند (ببخشد)، خدا بزرگوارتر از آن است كه عفو خود را باز پس گیرد.