براي آمدنت انتظار کافي نيست

دعا و اشک دلي داغدار کافي نيست

وجاده نيز تو را جار مي زند هر شب

هلا کسوف غزل را سبب نمي آيي؟

روز گار من گنجشک سياه است سياه

مي کشم بي تو از اين شاخه به آن شاخه پري

بر گرد سفر طول کشيد اي نفس سبز

تا کي دل من چشم به در داشته باشد

بي قراري دل

 آقا جانم باز منم آمده ام بگویم ،...سلام

.

آقا اجازه! آمده ام باز ، کنار سجاده ات

اقتدا کرده ام به تو ، بپذیر جان مادرت(س)

من ، خسته ام نشسته پشت درب ، خانه ات

یارب ! تا کی اشک بریزم به پای ، دردانه ات

فلسفه انتظار، دميدن روح اميدوارى و پايدارى است.
انتظار و عقيده به ظهور مصلح، شيعه را در جريان زمان، براى مقاومت پرورش داد و جامعه شيعه را از زوال نگاه داشت و تا امروز، اين عقيده، عامل بقاى شيعه و پايدارى اوست.
شيعيانى که با وضعيت اسفبار حکومت بنى اميه و بنى عباس، روبه رو شده بودند، اگر منتظر وآينده بين نبودند و اعتقاد به پيروزى حق و عدالت نداشتند، هرگز براى شان حال مقاومت باقى نمى ماند و از دگرگون شدن اوضاع نا اميد مى شدند و ريشه هر حرکت و پايدارى در آن ها خشک مى شد
. اما قرآن کريم بشارت داده و پيامبر اکرم (ص (وحضرت على(ع) نيز وعده داده اند که اين دين، پايدار مى ماند و هميشه، حق پيروز است. پس از رحلت رسول خدا(ص) تا به امروز، ريشه همه حرکت ها ونهضت هاى شيعه عليه باطل، همين فلسفه انتظار و عقيده به ادامه مبارزه حق وباطل بوده است.
اين همان فلسفه اى است که در اديان گذشته نيز مايه اميدوارى پيروان آن ها و مشوق آنان به پايدارى بوده است.
پس فلسفه انتظار، مانند يک عامل و ماده حياتى مهم، در تمام اديان آسمانى وجود داشته و رمز بقا و موجوديت آنان بوده است و اکنون هم از عوامل بقاى جامعه مسلمانان است(1)

معني انتظار

انتظار حالتى است نفسانى که آمادگى براى آنچه انتظارش را مى‏کشيم، از آن بر مى‏آيد و ضدّ آن يأس و نااميدى است، پس هر قدر که انتظار شديدتر باشد، آمادگى و مهيّا شدن قوى‏تر خواهد بود، نمى‏بينى اگر مسافرى داشته باشى که در انتظار مقدمش به سر مى‏برى، هرچه هنگام آمدنش نزديک‏تر شود، مهيّا شدنت فزونى مى‏يابد، بلکه احياناً خوابت به بيدارى مبدّل مى‏گردد، چون انتظارت شديد است.
و همان‏طور که مراتب انتظار از اين جهت متفاوت است از جهت محبّت نسبت به کسى که در انتظارش هستى، نيز مراتب متفاوتى دارد، پس هر چه محبّت شديدتر و دوستى بيشتر باشد، مهيّا شدن براى محبوب زيادتر مى‏شود و فراقش دردناک‏تر مى‏گردد، به گونه‏اى که منتظِر، از تمام امورى که مربوط به حفظ خودش هست، غافل مى‏ماند و دردهاى بزرگ و محنت‏هاى شديد را احساس نمى‏کند
. بنابراين مؤمنى که منتظر آمدن مولايش مى‏باشد، هر قدر که انتظارش شديدتر است، تلاشش در آمادگى براى آن به وسيله پرهيز از گناه و کوشش در راه تهذيب نفس و پاکيزه کردن درون از صفات نکوهيده و به دست آوردن خوى‏هاى پسنديده بيشتر مى‏گردد، تا به فيض ديدار مولاى خويش و مشاهده جمال انورش در زمان غيبتش رستگار شود، همچنان‏که براى عده بسيارى از نيکان اتفاق افتاده است.
و لذا امامان معصوم‏عليهم السلام - در رواياتى که خواندى و غير آن‏ها - به پاکيزگى صفات و مقيّد بودن به انجام طاعات امر فرموده‏اند. بلکه روايت پيشين ابوبصير اشارت يا دلالت دارد بر اين‏که رستگارى به مقام انتظار و نايل شدن به پاداش منتظران، به پرهيز و پروا از گناه و آراستگى به خوى‏هاى پسنديده بستگى دارد.
چنان‏که حضرت صادق‏عليه السلام فرمود: هر آن کس که خواسته باشد از ياران قائم‏عليه السلام شود، بايد که منتظر باشد و بايد در حال انتظار به پرهيزکارى و خوى‏هاى پسنديده عمل نمايد، که هرگاه بميرد و قائم به پس از مردنش بپاخيزد، پاداش او همچون کسى خواهد بود که دوران حکومت آن حضرت را درک کرده باشد... .
و بى‏ترديد هر قدر که انتظار شديدتر باشد، صاحب آن، مقام و ثواب بيشترى نزد خداى - عزّوجلّ - خواهد داشت. خداى تعالى ما را از مخلصان منتظرين مولايمان صاحب الزمان - عجّل اللَّه فرجه الشريف - قرار دهد
.شايد اين جمعه بيايد شايد ****** (( اللهم صل علي محمد وآل محمد)) منتظرتيم آقا