وحدت میان مذاهب مختلف بویژه وحدت بین شیعه و سنی از جمله مسایل مورد تاكید امام خمینی (ره) بوده است، چراكه این وحدت می تواند بر اعتلای اسلام و در نتیجه اعتلای تمدن بزرگ اسلامی تاثیرگذار باشد.

البته باید توجه داشت كه وحدت بین ادیان و مذاهب به معنای پذیرفتن عقاید سایر ادیان یا دست کشیدن از عقاید خود نیست؛ بلکه بدین معناست كه نباید بین ادیان و انشعابات دینی نزاع وجود داشته باشد و ضروری است بر روی اشتراکات اتحاد و اتفاق نظر وجود داشته باشد.

در برهه ای از تاریخ، اهل تسنن مانند حکومت عثمانی به واسطه قدرتی كه پیدا کرده بودند، علیه شیعه موضع گیری کردند و در برهه ای نیز برخی حکومت های شیعی علیه اهل تسنن موضع گیری کرده اند، اما پس از آنكه در مقاطع مختلف تاریخی نزاع های كوچك و بزرگ میان شیعه و سنی در می گرفت، امام خمینی (ره) صحبت از ضرورت وحدت شیعه و سنی و حتی وحدت جهان اسلام به میان آوردند.

در همین راستا، روایات رسیده از بزرگان تشیع و خاصه ائمه اهل البیت علیهم السلام حاکی از سفارش آن حضرات به حفظ وحدت و در عین حال حفظ حدود حقیقی تشیع است. ائمه علیهم السلام سفارش کرده اند که تفرقه ایجاد نشود و حتی به نماز خواندن پشت سر برادران اهل سنت، جهت تقویت شوکت جهان اسلام سفارش و تشویق كرده اند.

امام خمینی نیز به عنوان معمار و رهبر انقلاب اسلامی ایران درباره ضرورت وحدت شیعه سنی بیانات زیادی داشته اند که از جمله آنها میتوان به این اشاره کرد که فرمودند: «ما با مسلمین اهل تسنن یكی هستیم واحد هستیم كه مسلمان و برادر هستیم . اگر كسی كلامی بگوید كه باعث تفرقه بین ما مسلمانها بشود بدانید كه یا جاهل هستند یا از كسانی هستند كه می خواهند بین مسلمانان اختلاف بیندازند. قضیه شیعه و سنی اصلا در كار نیست ما همه با هم برادریم.»

مقام معظم رهبری نیز در سخنان مختلفی در همین رابطه، با اشاره به فهم متفاوت شیعه و سنی درباره واقعه غدیرخم تاکید کردند: «با وجود این، شیعه و سنی در اصل وقوع حادثه غدیر و عظمت شخصیت امیرمۆمنان، هم نظرند و آحاد امت اسلامی، حضرت علی ابن ابیطالب رضی الله عنه  را، نقطه عالی و قله دست نیافتنی علم و تقوا و شجاعت می دانند.»

توکل یعنی چه؟ این توکل هم از آن کلمه های عجیب و پرمعنی است که در قرآن هست. قرآن تکل را با کلمۀ «علی» ذکر می کند نه با کلمۀ «الی». می گوید:

«توکلوا علی الله»، توکل به اصطلاح از باب تفعل هست، غیر از توکیل است. توکل یعنی به عهده گرفتن نه به عهده سپردن. توکل یعنی وظایفی که خدا برای انسان مشخص کرده است، مسئولیت هایی که خدا برای انسان معین کرده است، انسان همیشه دربارۀ آن مسئولیت ها و وظیفه ها بیندیشد و متعهد به مسئولیت ها و خودش بشود. خوب، سرنوشتم چه می شود؟ من دربارۀ مسئولیت هایم فکر کنم یا دربارۀ سرنوشتم؟ ما اغلب دربارۀ سرنوشت خودمان فکر می کنیم. این کار را بکنم فلان منفعت گیرم می آید و این کار را بکنم برای اینکه زندگی ام چنین بشود. آن کا را بکنم برای اینکه چنین، چنین بشود. دنبال سرنوشت خودمان هستیم.

توکل می گوید: آقا تو وظیفه را در نظر بگیر، تو متعهد و متوکل به وظیفه باش ولی علی الله. یعنی «اعتماداً علی الله».

استاد شهید مرتضی مطهری، اثبات وجود خدا، نشر ن والقلم، ص ۱۰ و ۱۱