شلمچه بودیم!
شیخ مهدی می خواست آموزشِ پرتابِ نارنجک بده. گفت: « بچه ها خوب نگاه کنید. محمد! حواست این جا باشه. احمد! این جوری نارنجکو پرتاب می کنند. خوب نگاه کنید تا خوب یاد بگیرید. خوب یاد بگیرید که یه وقتی خودتون یا یه زبون بسته ای رو نفله نکنید. من توی پادگان بهترین نارنجک زن بودم. اول، دستتون رو می ذارین این جا. »
بعد شیخ مهدی ضامنو کشید و گفت: « حالا اگه ضامنو رها کنم، در عرض چند ثانیه منفجر می شه.» داشت حرف می زد و از خودش و نارنجک پرانی اش تعریف می کرد که فرمانده از دور داد زد:« آهای شیخ مهدی! چیکار می کنی؟» شیخ مهدی یه دفعه ترسید و نارنجک و پرت کرد. نارنجک رفت و افتاد رو سرِ خاکریز. بچه ها صاف ایستاده بودند و هاج و واج نارنجک و نگاه می کردند که حاجی داد زد: « بخواب برادر! بخواب!» انگار همه رو برق بگیره. هیچ کس از جاش تکان نخورد.
چند ثانیه گذشت. همه زُل زده بودند به سرِ خاکریز؛ که نارنجک، قِل خوردو رفت اون طرفِ خاکریز و منفجر شد. شیخ مهدی رو به بچه ها کرد و گفت: « هان! یاد گرفتید! دیدید چه راحت بود!» فرمانده خواست داد بزند سرش که یه دفعه ای صدایی از پشت خاکریز اومد که می گفت: « الله اکبر! الموت لِصدّام!» بچه ها دویدن بالای خاکریز ببینن صدای کیه؟ دیدند یه عراقی ای، زخمی شده و به خودش می پیچه.
شیخ مهدی عراقی رو که دید، داد زد:« حالا بگویید شیخ مهدی کار بلد نیست؟! ببینید چیکار کردم!»

قرار بود گروهان ما با هلی کوپتر جابه جا شود. وقتی وارد هلی کوپتر شدم، روی یک صندلی خالی نشستم. مدتی بعد کمک خلبان آمد و گفت: «می خواهی در جای من بنشینی؟ من کلی آموزش دیدم تا این صندلی را به من دادند!» من که تازه متوجه اشتباهم شده بودم، به شوخی گفتم: «روی صندلی نشستن که آموزش نمی خواهد! شما می آمدی پیش خودم تا بدون آموزش، دو تا صندلی بهتان می دادم.»

برخی مواقع تا حاج آقا می آمد صحبت کند، بچه ها به بنده ی خدا فرصت نمی دادند حرفی بزند. شاید اصل مطلب مربوط به خودش هم نمی شد. او می خواست در مورد عملیات و شرح وظایف و سایر موارد صحبت کند، ولی بچه ها مجال نمی دادند.
تا می گفت: من... همه دوره اش می کردند که اول بگو ریا چه قدر ثواب داره، بعد تعریف کن. خلاصه، نمی گذاشتند او حرفش را بزند. او هم می گفت: «بابا از خیرش گذشتیم، ما نبودیم.» گاهی هم طور دیگری می گفتند که بله... ریا خیلی ثواب داره، شما که ماشا الله سرتان تو کتاب است، و خلاصه به هر نحوی باب شوخی و برقراری ارتباط و نزدیکی دل ها را باز می کردند.

کتاب فرهنگ جبهه (شوخی طبعی ها)جلد 2، صفحه:162

بی کار که می شدیم، برای این که نشانه گیریمان بهتر شود، روی تپه ها و دپوها، قوطی خالی کمپوت و کنسرو می کاشتیم و هدف می گرفتیم. بسیار اتفاق می افتاد که قبل از نشانه روی، همان نقطه را عراقی ها با خمپاره ی 60 می زدند. بچه ها می گفتند: «تو را به خدا نگاه کن! ما تیر کلاش آن قدر نداریم که نوبت به همه برسد، آن وقت آن ها با خمپاره ی 60 تمرین تیراندازی می کنند! این که می گویند یک بام و دو هوا این جاست!
یکی را می دهی صدگونه نعمت
یکی نان جوی آغشـته در خون!

کتاب فرهنگ جبهه (شوخی طبعی ها)جلد 3، صفحه:134

بسیجی ترکش خــورده، انشاالله مبارکش باد
ترکش سرش رو بـــرده، انشاالله مبارکش باد
عروسی نکرده مـــــرده، انشاالله مبارکش باد
ترکش به زلفش خـورده، انشاالله مبارکش باد
خمپاره خورده مــــــرده، انشاالله مبارکش باد
بسیجی چه قدر زیــــاده، انشاالله مبارکش باد
کلاش چه قدر قشنـــگه، انشاالله مبارکش باد
دستش حنایی رنـــــگه، انشاالله مبـارکش باد
داشته کلاش می بــرده، انشاالله مبـارکش باد
ترکش تو قلبش خـورده، انشاالله مبارکش بـاد
شهید شده نمـــــــرده، انشاالله مبارکش بـاد

دور هم نشسته بودیم. یکی از بچه ها که زیادی اهل حساب و کتاب بود و دلش می خواست از کُنه هر چیزی سر در بیاورد، گفت: «بچه ها بیایید ببینیم برای چه اومدیم جبهه» و بچه ها که سرشان درد می کرد برای این جور حرف ها، البته با حاضر جوابی ها و اشارات و کنایات خاص خودشان، همه گفتند: «باشه.»
از سمت راست نفر اول شروع کرد: «والله بی خرجی مونده بودم. سر سیاه زمستونی هم که کار پیدا نمی شه، گفتیم کی به کیه می رویم جبهه و می گیم برای خدا آمدیم بجنگیم» بعد با این که همه خنده شان گرفته بود، او باورش شده بود و نمی دانم تندتند داشت چه چیزی را می نوشت.
نفر بعد با یک قیافه ی معصومانه ای گفت: «همه می دونن که منو به زور آوردن جبهه، چون من غیر از این که کف پام صافه و کفیل مادرم هستم و دریچه ی قلبم گشاد شده، خیلی از دعوا می ترسم، سر گذر هر وقت بچه ها با هم یکی به دو می کردند، من فشارم پایین می آمد و غش می کردم.»
دوباره صدای خنده ی بچه ها بلند شد و جناب آقای کاتب یک بویی برده بود از قضیه و مثل اول دیگر تندتند حرف های بچه ها را نمی نوشت. شکش وقتی به یقین تبدیل شد که یکی از دوستان صمیمی اش گفت: «منم مثل بچه های دیگه، تو خونه کسی محلم نمی گذاشت، تحویلم نمی گرفت. آمدم جبهه بلکه شهید بشوم و همه تحویلم بگیرن.»

کتاب فرهنگ جبهه (شوخی طبعی ها)جلد 1، صفحه:52

بار اولم بود که مجروح می شدم و زیاد بی تابی می کردم. یکی از برادران امدادگر بالاخره آمد بالای سرم و با خونسردی گفت: «چیه، چه خبره؟» تو که چیزیت نشده بابا! تو الآن باید به بچه های دیگر هم روحیه بدهی، آن وقت داری گریه می کنی؟!
تو فقط یک پایت قطع شده، ببین بغل دستی ات سر نداره، هیچی هم نمی گه، این را که گفت، بی اختیار برگشتم و چشمم افتاد به بنده ی خدایی که شهید شده بود! بعد توی همان حال که درد مجال نفس کشیدن هم نمی داد، کلی خندیدم و با خودم گفتم: عجب عتیقه هایی هستند این امدادگرا.