ابزار نظر سنجی

سوال :آيا اين احتمال وجود ندارد كه در صورت برگزارى انتخابات مجدد مردم به جمهورى اسلامى رأى ندهند؟

پاسخ : قبل از پرداختن به پاسخ , توضيحى درباره احتمال ضرورى است . احتمال به معناى عام امرى است كه در هر جا راه دارد . مـثـلا در اتـاقـى كه شما به استراحت پرداخته ايد , احتمال هست سقف آن فرو ريزد , يا اگر براى اصـلاح سر و صورت به آرايشگر مراجعه مى كنيد , احتمال دارد آرايشگر دچار جنون شده , به جاى اينكه با تيغ موهاى زير گلوى شما را اصلاح كند , رگ گردنتان را قطع نمايد نمى توان گفت اين احتمالات وجود ندارند , ولى اين احتمالات بسيار ضعيف است . شـكـى نـيـسـت هـيـچ عـاقلى به چنين احتمالاتى وقعى نمى نهد و آنها را سفيهانه و غير عاقلانه مى شمارد . گاهى يك احتمال , قراين و شواهدى دال بر صحت دارد . اين گونه احتمالات را «عقلايى» يا «احتمال به معناى خاص» مى ناميم . خردمندان به چنين احتمالاتى ترتيب اثر مى دهند و آنها را در زندگى بعيد نمى دانند . مثلا اگر كسى در سقف اتاق شكافهايى مشاهده كند , احتمال عقلايى مى دهد سقف فرو ريزد , از اين رو به بنا مراجعه مى كند, تا آن را تعمير كند.
      بـا تـوجـه به اين توضيح , مى توان به سئوال چنين پاسخ داد: احتمالى كه در سئوال مطرح شده , احتمال عقلايى نيست , بلكه احتمال به معناى عام است ; پس جواب دادن به اين احتمال , لزومى ندارد . مـمـكن است كسى پافشارى كند و بگويد : در مسائلى مانند تعيين نوع حكومت , هر چنداحتمال ضـعـيـفـى وجود داشته باشد لكن چون محتمل بسيار اهميت دارد بايد به آن ترتيب اثر داد ; ولى خواهيم گفت : اين احتمال در مورد هر نظام و حكومتى وجود دارد . فـرض كـنـيـد كسى بگويد : اگر در آمريكا انتخابات برگزار شود , مردم نظام دو حزبى كنونى را نمى پذيرند , پس بايد رفراندوم برگزار شود . آيا فقط با اين احتمال مى توان انتخابات مجدد برگزار كرد ؟ آيا تاكنون در كشورى - با هر شكل از حـكـومـت - انـتـخـابـاتـى به صرف احتمال و ادعا انجام شده است تا نظام جمهورى اسلامى هم چـنـيـن كـند ؟ اگر اين ادعا را بررسى كنيم مستلزم تالى فاسد مهمى است ; توضيح آنكه :اگر مردم با انتخابات آزاد نماينده اى را برگزينند و پس از گذشت زمان اندكى احتمال داده شود راى دهـنـدگـان از نظر خويش برگشته اند , بايد تقاضاى تجديدانتخابات بشود ؟ همين احتمال در مـورد انـتـخـابـات ريـاست جمهورى , اعضاى شوراى شهر , شهرداران ومسوولان ديگرى كه در نظامهاى مختلف از طريق انتخابات برگزيده مى شوند , نيز مطرح مى شود . اگـر در انـتـخـابـات به صرف احتمال تغيير نظر و راى مردم - كه در هيچ زمانى منتفى نيست - انتخابات مجدد برگزار گردد , كار دولتها و حكومتها فقط برگزارى انتخابات مى شود آيا چنين امـرى در دنـيا پذيرفته است ؟ مشروعيت نظام و رأى مردم بايد توجه كنيم انتخابات و مراجعه به آراى مـردم از ديـدگاه عقيدتى ما هيچ گاه مشروعيت آور نيست , تا با منفى شدن آراى عمومى , مشروعيت نظام باطل گردد . گـوايـنـكه آراى مثبت و موافق مردم , عامل تحقق حاكميت دينى است ; يعنى اگر مردم موافق نباشند , حاكميت دينى برقرار نمى گردد , چرا كه چنين حاكميتى با قهر وغلبه تحقق نمى يابد . انـتخابات از نظر ما دو فايده دارد ; يكى اينكه با برگزارى آن و توجه به آراى مردم , آنها خود را در ايـجـاد حكومت دينى سهيم خواهند دانست ,و در نتيجه بيشتر و بهتر در حمايت از نظامى كه به دست خودشان تحقق يافته ,مى كوشند , و آنگاه آرمانهاى مهم حكومت دينى تحقق مى يابد . فـايده ديگر اين است كه امام راحل قدس سره - بنيانگذار اين نظام الهى - با تاكيد بر اهميت نقش مردم و آراى آنان مخالفان نظام را خلع سلاح كردند , زيرا آنان با تبليغات مسموم خودقصد داشتند نـظـام اسـلامـى را , مـستبد جلوه دهند , ولى هنگامى كه آراى مردم در اين نظام مورد احترام و اهتمام باشد , حربه مخالفان از كار خواهد افتاد . نـظـامـهـايـى كـه مـشـروعـيت خويش را وامدار آراى مردم مى دانند , و به زعم سردمداران آنها هـميشه بايد آراى عمومى به نفع آنان باشد , تا مشروعيت شان محفوظ بماند , هيچ گاه بااحتمال تغيير در آراء مردم به انتخابات جديد مبادرت نمى كنند , و تاكنون كسى به آنها اشكالى نكرده است بـا ايـنكه به نظر مى آيد اين اشكال به صورت جدى , متوجه آنان است ; ولى وقتى مشروعيت نظام اسلامى به حكم الهى است - نه آراى مردم -ضرورتى ندارد كه به صرف اين احتمال ضعيف مسأله انتخابات مجدد را پيش كشيد.
       پرسشها و پاسخها، مصباح يزدى - محمد تقى
      به نقل از سايت تبيان

سوال :چرا مراجع شركت در انتخابات را تكليف شرعى مى‏دانند؟

پاسخ : اهتمام مراجع به مشاركت مردم در انتخابات ناشى از ماهيتِ اجتماعى بودن دين مبين اسلام و مسؤول بودن همه افراد نسبت به سرنوشت خود و جامعه خود، مى‏باشند. البته اين يك وظيفه تحميلى مثل تكاليف گوناگون و الزامات مختلف بر دوش اشخاص نيست. بلكه يك تكليف عقلى و شرعى براى مصلحت جامعه اسلامى مى‏باشد مثل اينكه هر كس تكليف دارد سلامت خود را حفظ كند. يك ملت نيز اگر بخواهد اقتدار حكومتى را كه پسنديده و پذيرفته است، حفظ نمايد بايد نسبت به ساير مسائل آن مانند انتخاب نمايندگان و... مشاركت فعّال داشته باشد. بنابراين شركت در انتخابات يك تكليف عقل و عقلايى است به همين لحاظ شرعى مى‏باشد، يعنى شارع مقدس در چنين جاهايى امر دارد و از مردم خواسته است كه در راه حفظ و احيا و سربلندى جامعه و امت اسلامى بكوشند و در مواقع مقتضى حضور فعال و آگاهانه و خير انديشانه داشته باشند، (انتخابات از ديدگاه امام خمينى و مقام معظم رهبرى، ص 56) .

سوال :با وجود شوراي نگهبان كه اسلامي بودن مصوبات را تضمين ميكند چرا تعيين صلاحيت نمايندگان قبل از انتخابات لازم است؟

پاسخ : اولاً، وظايف، و اختيارات و كار ويژه‏هاى نمايندگان مجلس فقط در حوزه قانونگذارى محدود نمى‏شود تا بتوان از مجراى شوراى نگهبان اسلاميت و مطابق قانون اساسى بودن آنها را تضمين كرد، بلكه مجلس شوراى اسلامى داراى وظايف و اختيارات بسيار زيادى است كه به صورت مستيم و غير مستقيم بر منافع، مصالح، امنيت و استقلال كشور ارتباط مستقيمى داشته و مى‏تواند بر بسيارى از بخشهاى نظام سياسى و خط و مشى‏هاى آن مؤثر باشد، به عنوان نمونه علاوه بر قانونگذارى يكى از انواع نظارت كه از كار ويژه‏هاى مجلس است، نظارت تأسيسى است كه يك بخش از آن رأى اعتماد به هيأت وزيران و نظارت بر تشكيل دولت است و همچنين مى‏تواند با نظارت سياسى خود به استيضاح وزيران دست بزند و... (جهت آشنايى ر. ك: حقوق اساسى جمهورى اسلامى ايران، سيد محمد هاشمى، ج 2، ص 129.)
       ثانياً: در صورتى كه شوراى نگهبان در تأييد صلاحيتهاى نمايندگان نظارت نداشته باشد به علت ورود افراد مخالف اسلام و نظام اسلامى، روند قانونگذارى در كشور دچار اختلال و وقفه خواهد شد و يا زمان طولانى طى خواهد كرد زيرا طبيعى است كه چنين افرادى قوانينى وضع مى‏كنند كه مطابق با اميال و منافع خود و بر ضد اصول و مبانى نظام و قانون اساسى باشد. نتيجه چنين مجلسى اين است كه پس از تصويب و قانون، بايد منتظر رد آن از سوى شوراى نگهبان بود و دوباره بازگشت به مجلس و...
       ثالثاً: علاوه بر ناكارآمدى و وقفه در امر قانونگذارى، چنين افرادى امنيت، استقلال و اصول و مبانى نظام اسلامى و منافع و مصالح جامعه را نيز با بحران روبرو مى‏سازند، و اين امرى كاملاً غير عقلانى است كه هيچ يك از نظام‏هاى سياسى جهان بدان تن نمى‏دهند، زيرا معقول نيست كه مجلس به عنوان بخش مهمى از يك نظام كه بايد كاملاً هماهنگ و در راستاى تأمين اهداف آن سيستم سياسى حركت كند، به دست مخالفين آن نظام افتاده و كاركردهايى صددرصد مخالف با اهداف وبرنامه‏هاى نظام سياسى موجود داشته باشد و پيشرفت و كارآمدى نظام را در عرصه‏هاى مختلف و از آن جلوگيرى نمايد.
       از اينرو نظارت شوراى نگهبان در تأييد صلاحيتهاى كانديدهاى مجلس امرى كاملاً منطقى و ضرورى است. افزون بر آن شوراى نگهبان در مرحله ديگرى نيز نظارت دارد و آن قانونى بودن روش ورود به مجلس و عدم تقلب در انتخابات است. بنابراين سلامت دستگاه قانونگذارى و قوانين منصوب در گروه سه مرحله نظارت است:
      (1) تأييد صلاحيت داوطلبان
      (2) نظارت و تأييد صحت و سلامت انتخابات
      (3) ارزيابى مطابقت مصوبات مجلس با قانون اساسى و قوانين شرع.

سوال :در جامعه كنونى كه شناخت حق از باطل مشكل شده است براى تشخيص فرداصلح در انتخابات چه معيارهايى را بايد در نظر گرفت؟

پاسخ : مسأله‏اى شناخت حق از باطل، در هر جامعه و دورانى مهم و سرنوشت‏ساز بوده و عدم تشخيص درست آن، لطمه‏هاى جبران‏ناپذيرى به پيشرفت جامعه وارد كرده است. بررسى تاريخ صدر اسلام هم نشان مى‏دهد كه اين مسأله از دغدغه‏هاى اصلى مردم آن زمان بوده است. شيخ مفيد در كتاب امالى روايتى را نقل مى‏كند: «حارث به آن حضرت (على«ع») عرض كرد: پدر و مادرم فدايت باد! كاش زنگار از دل‏هاى ما بزدايى و در اين موضوع (قضيه‏ى طلحه و زبير در جنگ جمل) و اين كه گروهى فكر مى‏كردند حق با آن دو است، ما را از بينش لازم برخوردارسازى».
       امام على(ع) فرمودند: بس كن! تو دچار شبهه شده‏اى. همانا دين خدا با موقعيت اشخاص شناخته نمى‏شود؛ بلكه با معيار و نشانه‏ى حق شناخته مى‏گردد. پس حق را بشناس، تا اهلش را بشناس «فاعرف الحق تعرف اهله»، (محمدى رى‏شهرى، ميزان‏الحكمه، ج 3، ص 1237) .
       حضرت بر اين نكته تأكيد مى‏ورزند كه بايد اول ملاك‏هاى تشخيص حق را شناخت، تا براساس آنها بتوان اهل حق را باز شناخت. در جامعه كنونى ما هم گاهى شرايطى پيش مى‏آيد كه انسان در تشخيص حق از باطل در مى‏ماند؛ بنابراين نياز به شناخت ملاك‏هايى است كه از نظر اسلام براى تشخيص و شناخت حق معرفى شده‏اند. در مسأله انتخابات - چه رياست جمهورى و چه مجلس و... - تعبير حق و باطل چندان صحيح نيست و در واقع تشخيص فرد اصلح از ميان ساير افراد مورد نظر است؛ اما در هر صورت در مسأله انتخابات دو نكته، مهم مى‏باشد: يكى مربوط به انتخاب كنندگان و ديگرى مربوط به شرايط انتخاب شوندگان.
       الف) دو وظيفه بسيار حساس بر عهده انتخاب‏كنندگان مى‏باشد كه اگر آنها را رعايت نكنند، وظيفه دينى خود را انجام نداده و در پيشگاه خداوند مقصر مى‏باشند:
      - يك، انتخاب كانديداى اصلح فقط براى رضاى خدا و مصلحت امت اسلامى باشد و اميال نفسانى، روابط دوستى، گروه‏گرايى، تعصبات نژادى و محلى و قومى و قبيله‏اى وجود نداشته باشد. حضرت على(ع) مى‏فرمايد: انما اخاف عليكم اثنين: اتباع الهوى و طول الامل اما اتباع الهوى فيصتدعن الحق‏؛ از دو چيز بر شما مى‏ترسم: يكى از پيروى هواى نفس و ديگرى آرزوى دراز. زيرا پيروى هواى نفس، انسان را از حق باز مى‏دارد...». مرحوم علامه امينى در كتاب «الغدير» از رسول خدا(ص) نقل مى‏كند: من استعمل عاملاً من المسلمين و هو يعلم ان فيهم اولى بذلك منه و اعلم بكتاب الله و سنة نبيه فقد خان الله و رسوله و جميع المسلمين‏؛ هر كس از بين مسلمانان عامل را بر سر كار بياورد و بداند كه در بين مسلمين فردى وجود دارد كه او براى اين كار سزاوارتر و به كتاب خدا و سنت پيغمبر(ص) آشناتر است، آن كس به خدا و رسول خدا و جميع امت اسلامى خيانت كرده است‏»، (الغدير، ج 8، ص 291) .
       - دو، وظيفه دوم اين است كه فردى را كه مى‏خواهند انتخاب كنند، كاملاً شناخته باشند و از ديانت، صداقت، توان انجام مسؤوليت و ميزان كارآيى او را براى كارى كه انتخاب مى‏كند. مطمئن باشند براى رسيدن به اين تشخيص نياز به شناخت معيارها و ملاكات تشخيص اصلح مى‏باشد و نمى‏توان به شرايطى كه در قانون اساسى براى رئيس جمهورى يا نمايندگان ذكر شده، اكتفا نمود؛ زيرا آنها حداقل شرايط مى‏باشد، حال آن كه در اسلام، امر زعامت بسيار مهم است و كسى كه عهده‏دار زعامت مسلمين مى‏شود، بايد واجد بيش‏ترين شرايط باشد. در اسلام براى زمامداران و مسؤولين حكومت، شرايط بسيارى هست كه نمونه‏هايى از آنها را ذكر مى‏كنيم: پيامبر(ص) مى‏فرمايد: «امامت و پيشوايى (رياست بر مردم) جز براى شخصى كه در او سه خصلت باشد شايسته نيست:
      اول،اهل ورع و پارسايى است كه او را از نافرمانى خدا باز دارد.
      دوم، حلم و بردبارى است كه بتواند خشم خود را مهار كند.
      سوم، حسن سلوك و خوش‏رفتارى با مردم است. به طورى كه براى ملت، مانند پدرى مهربان باشد»، (اصول كافى، ج 1، ص 407) .
       حضرت على(ع) در عهدنامه خود به مالك‏اشتر درباره روش انتخاب و صفات كارمندان و كارگزاران چنين مى‏فرمايند: ثم انظر فى امور عمالك فاستعملهم اختياراً ولا تولّهم محاباة واثرة فانهما جماع من ثعب الجور والخيانة و توخ منهم اهل التجربة والحياء من اهل البيوتات الصالحة والقدم فى الاسلام المتقدمه...؛ در امور و كارهاى كارمندان و كارگزاران خود دقت كن و پس از اين كه آنها را امتحان نمودى، به كار بگمار و در تعيين آنان چنين كن: قبل از اين كه آنها را به كار بگمارى، آنان را مورد آزمايش و امتحان قرار بده. به سبب تمايل به شخص، كسى را به كارى منصوب مكن. خودسرانه و بدون مشورت و يا استبداد رأى، آنها را به كار مگمار؛ زيرا اين گونه انتخاب خود ظلم و خيانت است‏».
       براى انتخاب كارمندان و كارگزاران دولت، اين‏گونه افراد را انتخاب كن: افرادى كه اهل تجربه‏اند و در كشاكش كارها، ساخته و پرداخته شده‏اند. داراى صيانت نفس و اهل شرم و حيا و عفت و از خاندان‏هاى پاك دامن و صالح باشند و حسن سابقه آنها در اسلام، بيش از ديگران باشد. چون اين افراد با اين صفات شايسته‏اند، از نظر فضايل اخلاقى در درجه اعلاى كرامت نفس قرار دارند و آبرومندند و داراى شخصيت و علاقمند به حفظ صيانت و پاكى نفس و روح خويشند و كم‏ترين طمع را دارند. مدير و دورانديشند و در كارها و مسائل عميق و ژرف‏نگرند»، (نهج‏البلاغه، نامه 53) . با مراجعه به آيات و احاديث و روايات ائمه معصومين(ع) مى‏توان شرايط ذيل را براى تشخيص كانديداى اصلح بيان نمود:
       1- با تقوا و پرهيزكار، عادل و پارسا و پرهيز از هرگونه معصيت و گناه
       2- داراى حلم و بردبارى و حسن اخلاق و خوش‏رفتارى با مردم و زيردستان
       3- داراى زندگى ساده و بى‏آلايش و بى‏اعتنا به جلوه‏هاى فريبنده دنيا، توأم با رعايت عفت و پاك‏دامنى در خانواده. امام على(ع) مى‏فرمايند: و ان عملك ليس بطعمة و لكنه فى عنقك امانة؛ حكمرانى براى تو طعمه و خوراك نيست، بلكه برگردن تو امانت است‏»، (نهج‏البلاغه، نامه 5) .
      4- پاى‏بند به اجراى سنت‏هاى دينى و انجام واجبات الهى
       5- داراى دانش كافى و آگاهى از فقه اسلامى همراه با بينش عميق سياسى و مديريت كافى و حسن تدبير براى اداره امور جامعه.
      6- از اسباب نامشروع (تخريب، اسراف در تبليغات و...) براى پيروزى بر رقيب استفاده ننمايد. حضرت على(ع) در مقابل كسانى كه پيشنهاد مى‏دادند براى جذب افراد و جلوگيرى از خطر احتمالى به بعضى از آنها سهم بيشترى از بيت‏المال بدهد، مى‏فرمايند: اتأمرونى ان اطلب النصر بالجور فيمن وليت عليه‏؛ به من دستور مى‏دهيد كه با جور طلب يارى نمايم‏»، (نهج‏البلاغه، خطبه 126) .
       7- در همه حال مصلحت نظام اسلامى، وحدت و منافع و امنيت ملى را بر مصالح گروهى و جناحى و شخصى خود، مقدم بدارد.
       8- براساس آيه كريمه {/Bأَطِيعُوا اَللَّهَ وَ أَطِيعُوا اَلرَّسُولَ وَ أُولِي اَلْأَمْرِ مِنْكُمْ‏{w5-13w}{I4:59I}/}، (نساء، آيه 59) هميشه مطيع محض ولايت‏فقيه بوده، در راستاى خط امام و رهبرى قدم بردارد
      9- دشمن‏ستيز، دوستدار حق و مخالف باطل باشد: {/Bيا أَيُّهَا اَلَّذِينَ آمَنُوا لا تَتَّخِذُوا اَلْيَهُودَ وَ اَلنَّصارى‏ أَوْلِياءَ{w1-10w}{I5:51I}/}، (مائده، آيه 51) {/Bيا أَيُّهَا اَلَّذِينَ آمَنُوا لا تَتَّخِذُوا آباءَكُمْ وَ إِخْوانَكُمْ أَوْلِياءَ{w1-10w}{I9:23I}/}، (توبه، آيه 23) {/Bأَشِدَّاءُ عَلَى اَلْكُفَّارِ، رُحَماءُ بَيْنَهُمْ‏{w7-11w}{I48:29I}/}، (فتح، آيه 29)
       10- رسول خدا(ص) مى‏فرمايد: من تقدم على قوم من المسلمين و هو يرى ان فيهم من هو افضل منه فقد خان الله و رسوله والمسلمين‏؛ هر كسى خود را بر قومى مقدم بدارد در حالى كه بداند در بين آن ملت فاضل‏تر از او براى آن كار وجود دارد، آن شخص به خدا و رسول و جميع مسلمانان خيانت كرده است‏»، (الغدير، ج 8، ص 291)
      . بنابراين اگر مسلمان متعهد و واجد شرايط لازم، نامزد رياست شود، ولى رفيق و رقيب خود را از خود متعهدتر و شايسته‏تر براى تصدى آن مسؤوليت بداند، چه بسا وظيفه و واجب شرعى اين باشد كه به نفع او كنار برود. دومين مرحله بعد از شناخت معيارها و شرايط كانديداى اصلح، شناسايى و تشخيص مصداق آن مى‏باشد. براى تعيين مصداق، بايد بررسى شود:
       الف) تشخيص وجود شرايط و ملاكات اخلاقى، دينى، تعهد و... در فرد مورد نظر و برترى او نسبت به ساير كانديداها. در اين باره بايد گفت كه شناخت كامل مسائل معنوى، اعتقادى، تقوا و... در افراد كار بسيار دقيق و حساس است. تا انسان بافردى معاشرت طولانى و نشست و برخاست كافى نداشته باشد، و او را در حالت‏هاى مختلف و زمينه‏هاى گوناگون آزمايش نكرده باشد، نمى‏تواند به نتيجه برسد؛ لذا بايد با مرور بر سابقه زندگى فرد و كسب اطلاعات از افرادى كه او را در اين زمينه‏ها كاملاً مى‏شناسند، آگاهى‏لازم را به دست آورد.
       ب ) تشخيص ميزان كارآيى، تخصص، توان مديريتى و... براى اين كار نيز بايد با سوابق علمى و تحصيلى، سوابق اجرايى و... آشنايى كامل داشته باشد و يا از افراد مورد اطمينان و گروه‏هاى مطمئن كسب آگاهى نمايد. در هر صورت، تشخيص حق و باطل و يا شناخت كانديداى اصلح، با توجه به شناخت معيار حق و شرايط و صفات نمايندگان اصلح، ممكن مى‏باشد. اگر فردى نتوانست خودش مصاديق را تشخيص دهد، لازم است به آگاهان عادل و خبره مراجعه كند و براساس شناخت و معرفت كامل وظايف اجتماعى خود را سامان دهد. براى آگاهى بيشتر ر.ك:
       1- احمدرضا كشورى، اصول سياسى اسلام در عهدنامه امام على(ع)
       2- على‏اكبر عليخانى، توسعه سياسى از ديدگاه امام على(ع)
      3- انتخابات از نظر اسلامى و قانون اساسى، ماهنامه پاسدار اسلام

سوال :چرا در حكومت اسلامي در برابر هر نهاد انتخاباتي يك نهاد انتصاباتي وجود دارد و اختيار تام به نهادهاي انتخاباتي داده نمي شود. مگر نه اينكه حكومت براي مردم است. پس چرا به منتخبين مردم اختيار تام داده نمي شود.؟

پاسخ : در نظام مقدس جمهوري اسلامي ايران كليه اجزاء نظام، نهادها و ... ، همه با واسطه يا بي واسطه منتخب از طرف مردم بوده و به صورت مستقيم يا غير مستقيم با آراء مردم انتخاب مي شوند در اصل ششم قانون اساسي مي خوانيم: «در جمهوري اسلامي ايران امور كشور بايد به اتكاي آراي عمومي اداره شود؛ از راه انتخابات رئيس جمهور، نمايندگان مجلس شوراي اسلامي اعضاي شوراها و نظاير اينها يا از راه همه پرسي از سوي ديگر قانون اساسي دو شيوه را براي عمل به اصل فوق در زمينه چگونگي انتخاب مسئولين معرفي نموده است.
      1. انتخاب مستقيم مسئولين: نظير انتخاب رئيس جمهور، نمايندگان مجلس شوراي اسلامي، اعضاي شوراهاي اسلامي
      2. انتخاب غير مستقيم مسئولين : نظير انتخاب مقام رهبري، اعضا هيئت دولت ، اعضاي مجمع تشخيص مصلحت و ...
      اما اين كه چرا برخي از مقامات و يا نهاد ها به صورت مستقيم و برخي به صورت غير مستقيم انتخاب مي شوند ، داراي دلايل منطقي است كه توضيح آن در اين مختصر نمي گنجد، يكي از مهمترين دلايل آن جنبه تخصصي داشتن برخي از اين امور است كه بايد حتما با دقت و ظرافت خاصي توسط افراد كارشناسي و غيره صورت پذيرد.
      مثلا انتخاب وزيران و معرفي آنان به مجلس و يا برخي سازمانها توسط رئيس جمهور بدين دليل است كه علاوه بر تخصصي بودن تصدي هر كدام از وزارتخانه ها ، بايد افرادي هماهنگ با مجموعه دولت انتخاب شوند. حال آيا مي توان به بهانه انتصابي بودن هيئت وزيران و يا برخي سازمانهاي دولتي در مقابل كاركرد قانوني آنان توطئه چيني كرد؟! و يا انتخاب ولي فقيه توسط خبرگان منتخب مردم صورت مي پذيرد ، زيرا از نظر اسلام و قانون اساسي ، ولي فقيه بايد داراي مجموعه شرايطي باشد كه تشخيص آنها تنها توسط كارشناسان و متخصصين آگاه به آن شرايط مي تواند انجام شود. بنابراين انتخاب غير مستقيم رهبر توسط مردم و ازكانال خبرگان دقيق تر و مطمئن تر از انتخاب مستقيم است؛ در جمهوري اسلامي كه هدف آن اداره جامعه با قوانين اسلامي است و اسلاميت نظام فقط با ولي فقيه تضمين مي گردد، راه معقول و قابل اعتماد براي انتخاب بهترين فقيهي كه داراي ويژگيهاي رهبري است ، انتخاب توسط فقيهاني است كه فقها را مي شناسند. همانگونه كه انتخاب بهترين استاد دانشگاه ، و يا متخصص قلب بايد توسط اساتيد دانشگاه يا ساير متخصصين قلب صورت پذيرد و نه توسط مردم.
      و از سوي ديگر از آنجا ولي فقيه بيشترين مسئوليت را در قبال حفظ و هدايت نظام اسلامي و مصالح و منافع جامعه بر عهده دارد، قانون اساسي اختياراتي را در راستاي انجام اين وظايف از طريق انتخاب فقهاي شوراي نگهبان ، فرماندهان عالي رتبه نظامي و انتظامي و مجمع تشخيص مصلحت و... بر عهده مقام رهبري گذاشته است.
      در هر صورت اين چنين نيست در برابر هر نهاد انتخابي يك نهاد انتصابي و .. باشد ، بلكه مجموعه نهادها و مقامات مستقيم با غير مستقيم ، منتخب مردم و متشكل از منتخبين مردم (نظير مجمع تشخيص مصلحت) و به علاوه چنين مسئله اي در تمامي نظام هاي سياسي دنيا نيز مرسوم بوده و متداول مي باشد و به غير از يك يا دو نفر مسؤول - كه با واسطه يا بي واسطه توسط مردم انتخاب مي شود _ و برخي نهادهاي قانونگذاري، همه مراكز و مغاصب توسط مسئول دولت به وجود
      مي آيد.
      بنابراين طرح چنين موضوعات بي پايه اي از سوي دشمنان نظام اسلامي كه حتي خود آنان به واهي بودن آن آگاهند ، نبايد بر دانشجويان آگاه و هوشيار ما اثرمنفي داشته باشد و آنها را نسبت به مشروعيت نظام اسلامي و بخشهاي مختلف آن دچار ترديد و شبهه كند.
      ثانيا بعد از اينكه معلوم شد كه همه مسئولين عالي رتبه نظام و نهادها و ... در جمهوري اسلامي به صورت مستقيم و يا غير مستقيم منتخب مردم مي باشد، طرح اين مطلب «چرا به منتخبين مردم اختيار تام داده نمي شود» هيچ جايگاهي ندارد، زيرا اختيارات هر مسئولي در قانون اساسي مشخص شده است. و تمامي مسئولين جمهوري اسلامي در اين چارچوب به انجام وظايف و مسئوليتهاي خويش مشغولند و هيچ مسئولي نمي تواند اختيارات تام و بدون حد و مرز داشته باشد ، چون مسائلي نظير احكام اسلامي ، مصالح جامعه ، تفكيك قوا و اختيارات ساير نهادها، محدوديتها و چارچوبهايي را براي اختيارات هر مسئولي مشخص مي نمايد كه اگر بخواهد از آن فراتر برود نه تنها به مصالح نظام سياسي خلل ايجاد مي كند بلكه باعث مي شود كه به اختيارات ساير مسئولين و منتخبين مردم نيز لطمه وارد شود.

پرسمان

پرسش : در انتخابات آيا مى‏توانيم رأى سفيد به صندوق بيندازيم؟اگر به کانديدايی رای داديم وبعدا معلوم شد فرد صحيحی نيست آيا مسئوليم؟

پاسخ : در باره قسمت اول سوال دو حالت مطرح مى‏باشد:
      الف - گاهى مواقع همه‏ى كانديداها و يا تعدادى از آن‏ها داراى شرايط لازم براى احراز و تصدّى رياست جمهورى يا نمايندگى مجلس و... مى‏باشند و شما نمى‏دانيد كه وقاعاً كداميك از اين‏ها اصلح مى‏باشند و از هيچ راهى اعم از تحقق و بررسى، مشورت و... نمى‏توانيد اصلح را مشخص نماييد اينجا بين اين تعداد افرادى كه داراى همه‏ى صلاحيت‏هاى لازم و ملاكات (از قبيل تجربه و تخصص، تعهد، تقوا و...) مى‏باشند، مخيّر هستيد و بايد يكى را انتخاب نماييد (البته اين حالت خيلى كم اتفاق مى‏افتد كه چند كانديدا از تمام جهات و خصوصيات و... با هم مساوى باشند) و به هيچ وجه انداختن رأى سفيد به صندوق جايز نمى‏باشد.
      ب - گاهى مواقع دوران بين اينست كه شما نمى‏دانيد كه آيا هيچكدام از آن كانديداها صلاحتيهاى لازم را براى تصدى و احراز آن مقام دارند يا نه؟ (به عبارت ديگر بحث در اصل وجود ملاكات و صفات لازم براى تصدى آن مقام در كانديداهاى موجود است به خلاف حالت اول كه اصلِ وجود ملاكات و صفات لازم در چند كانديدا امرى مسلّم بود...) و از هيچ راهى نتوانستيد از اين حالت ترديد خارج شويد و به شناخت صحيح برسيد در اينجا لازم است كه رأى سفيد در صندوق بيندازيد (البته اين فرض با توجه به اين موضوع كه كانديداها از طريق يك دستگاه مطمئن و موثّق بنام شوراى نگهبان تأييد صلاحيت شده‏اند و امكان اين كه همه‏ى آن‏ها فاقد صلاحيت‏هاى لازم باشند امرى بعيد و غير ممكن مى‏باشد. لذا شما بايد در مرحله‏ى اول تمامى سعى خود را براى حصول شناخت كانديداى صالح به عمل بياوريد. و در مرحله دوم اگر موفق به شناخت نشديد اقدام به انداختن رأى سفيد بنمائيد)
      اما درباره‏ى قسمت دوم سؤال مى‏توان چنين گفت: كه در اينجا نیز دو حالت مطرح مى‏باشد: گاهى شخص رأى دهنده تمام سعى خود را در شناسايى انتخاب اصلح انجام مى‏دهد بدون هيچ گونه كوتاهى يا دخالت حب و بغضهاى فردى يا تعصّبات جناحى و صنفى و... خلاصه با حجّت و بيّنه و دليل و مدرك اقدام به انتخاب كانديداى اصلح از نظر خودش مى‏نمايد. در اين صورت در صورت كشف خلاف، فرد رأى دهنده در پيشگاه خداوند متعال مسؤول نمى‏باشد زيرا: اولاً چنين كانديدايى يك نوع تأييد ضمنى و احراز صلاحيت از طرف دستگاههاى مربوطه نظام اسلامى مانند شوراى نگهبان براى تصدى اين مقام داشته است. ثانياً: فرد رأى دهنده تمام تلاش خود را در راه شناخت كانديداى اصلح انجام داده.
       بنابراين نه تنها مسؤول نيست بلكه به خاطر اين تلاش مأجور مى‏باشد. اما اگر خداى نكرده فرد رأى دهنده كوركورانه و بر اساس تعصّبات جناحى، قومى و... يا بر اساس اميال و هواهاى نفسانى و بدون توجه به شرايط و ملاكهايى كه از نظر اسلام براى كارگزاران و مسؤولين نظام اسلامى در نظر گرفته شده است، اقدام به انتخاب كانديدا بنمايد، قطعاً در برابر خداوند متعال مسؤول و پاسخ‏گو خواهد بود و در تمامى پيامدها و عواقب سوء ناشى از انتخاب آن نماينده، سهيم خواهد بود. براى اطلاع بيشتر ر.ك: انتخابات از نظر اسلام و قانون اساسى، ماهنامه‏ى پاسدار اسلام، ص 44 احمدرضا كشورى، اصول سياسى اسلام در عهدنامه‏ى امام على(ع)، ص 54 محمد دشتى، امام على(ع) و مديريّت، ص 95 انتخابات از ديدگاه امام خمينى(ره) و مقام معظم رهبرى و نقش دانشگاهيان، نهاد نمايندگى در دانشگاها

«اقتصاد مقاومتي» چيست؟ دولت و بخش خصوصي در آن چه جايگاهي دارند و ارتباطشان با يک ديگر چگونه است؟ «اقتصاد مقاومتي» با آزاد سازي و خصوصي سازي هم خواني دارد يا با کنترل قيمت ها و دستمزد ها؟ براي مقابله با فساد در آن بايد چه کرد؟ و بالاخره خاص اين روز هاي کشور ماست يا مي تواند در آينده هم ادامه پيدا کند؟
اين ها سؤال هايي است که از «دکتر جعفر قادري»، شهردار پيشين شيراز و نماينده ي کنوني همين شهر در مجلس شوراي اسلامي و يکي از نمايندگان اقتصاددان حاضر در مجلس پرسيده ايم.
شاه بيت صحبت هاي «دکتر قادري» که مدرک دکتراي اقتصاد شهري و منطقه اي خود را از دانشگاه تربيت مدرس دريافت کرده و اکنون نايب رئيس کميسيون برنامه و بودجه و محاسبات مجلس نيز هست، اين است که «بايد ميدان را براي بخش خصوصي باز کنيم»؛ البته بخش خصوصي واقعي، نه بدلي. دولت هم اگر مي خواهد به عرصه ي اقتصاد وارد شود، بايد فعاليت خود را به تأمين کالا هاي اساسي محدود کند، آن هم در سطح تأمين حداقلي براي همه.
متن کامل اين گفت وگو را در زير بخوانيد:

با توجه به بیان شرایط داوطلبان و تبیین نحوه‌ی برگزاری انتخابات در قوانین انتخاباتی، چه ضرورتی به نظارت بر انتخابات وجود دارد؟ قانون اساسی مردم را بر سرنوشت اجتماعی خود حاکم دانسته و برای آنان حق تعیین سرنوشت قائل شده است. آیا نظارت استصوابی نافی حق حاکمیت مردم نیست؟ توجه به اصل برائت، آیا می‌توان صلاحیت داوطلبان را با استناد به دلیل غیرقضایی رد کرد؟
این روزها و همزمان با روند بررسی صلاحیت‌ها، سؤالات متعددی پیرامون فرآیند نظارت شورای نگهبان بر انتخابات مطرح است که ارائه پاسخی اقناعی و فراتر از جنجال های سیاسی به هر یک از آنها امری ضروری به نظر می‌رسد. مباحث یاد شده در ادامه، تلاشی است در این راستا.
اما اينکه؛با توجه به بیان شرایط داوطلبان و تبیین نحوه‌ی برگزاری انتخابات در قوانین انتخاباتی، چه ضرورتی به نظارت بر انتخابات وجود دارد؟
همان طور که در متن پرسش به آن اشاره شده، برای داوطلبان شرکت در انتخابات، قانون اساسی یا عادی شرایطی را پیش‌بینی کرده است. شرایط داوطلبان ریاست‌جمهوری نیز در اصل 115 قانون اساسی بیان شده است. شرایط داوطلبان مجلس شورای اسلامی و همچنین مجلس خبرگان رهبری در قوانین مربوط به هر کدام ذکر شده است. با وجود این، نظارت یک مرجع بی‌طرف و بی‌غرض بر روند انتخابات ضروری است.
افزون بر این مطالب، فلسفه‌ی نظارت بر انتخابات، پیش‌گیری از رقابت ناسالم میان داوطلبان، جلوگیری از تخلفات و خطاهای برگزارکنندگان انتخابات و صیانت از آرای مردم است. هر جا که تخلف، تقلب و خطای مجری قانون متحمل باشد، ‌نظارت بر اجرا نیز لازم می‌آید. به عنوان مثال، در باب وقف، شخصی به منزله‌ی «متولی» عهده‌دار وظیفه‌ی نگهداری از موقوفه است. شخص دیگری نیز به منزله‌ی «ناظر» تعیین می‌شود تا بر کار متولی نظارت کند. در مورد وصیت نیز چنین است. وصیت‌کننده برای حصول اطمینان از اجرای صحیح و دقیق وصیت‌نامه، فردی را به عنوان ناظر تعیین می‌کند.

پاسخ :  يك جهت كه يك حماسه مقدس مي شود اين است كه هدفش مقدس و پاك و منزه است؛ مثل خورشيد عالمتاب است كه بر همه مردم و بر همه جهانيان مي تابد.
      دومين جهت تقدس اين گونه قيامها و نهضتها اين است كه در شرائط خاصي ك هيچ گس گمان نمي برد قرار گرفته اند؛ يعني يكمرتبه دريك فضاي بسيار بسيار تاريك و ظلماني يك شعله روشن مي شود، شعله اي در يك ظلمت مطلق؛ فرياد عدالتي است در يك استبداد و ستم مطلق، جنبشي است در يك سكون و در حالي كه همه ساكن و مرعوبند، كلام و سخني است در يك خاموشي مرگبار.
      سومين جهت تقدس يك حماسه مقدس اين است كه در آن يك رشد و بينش نيرومند وجود دارد؛ يعني اين قيام و حماسه از آن جهت مقدس است كه قيام كننده چيزي را مي بيند كه ديگران نمي بينند، همان مثل معروف: «آنچه را كه ديگران در آينه نمي بينند او در خشت خام مي بيند»، اثر كار خودش را مي بيند، منطقي دارد مافوق منطق افراد عادي، مافوق منطق عقلائي كه در اجتماع هستند. ابن عباس، ابن حنفيه، ابن عمر و عده زيادي در كمال خلوص نيت، حسين بن علي را از رفتن به كربلا نهي مي كردند. آنها روي منطق خودشان حق داشتند، ولي حسين چيزي را مي ديد كه آنها نمي ديدند. آنها نه به اندازه حسين بن علي خطر را احساس مي كردند و نه مي توانستند بفهمند كه چنين قيامي در آينده چه آثار بزرگي دارد، اما او به طور واضح ميديد. چندين بار گفت: به خدا قسم كه با كشته شدن من اوضاع اينها زيرورو خواهد شد. اين بينش قوي اوست.

 مجموعه آثار شهيد مطهري ج 17ـ حماسه حسيني صفحه39 ـ 40،شهيد مطهري
 به نقل از سايت تبيان

پاسخ » حماسه واژه اي عربي است كه به معناي شدّت، صلابت، شجاعت، دلاوري، زنده دل و با نشاط بودن، غيرت به خرج دادن و دليري مي آيد. بر اين اساس نوعي از شعر را نيز شعر حماسي ناميده اند و آن، شعري است كه در وصف پهلوانان و داستانهايي از نبردها و دلاوريها و سلحشوري هاي قومي و نژادي به نظم درآمده باشد، مانند شاهنامه فردوسي. گوينده چنين شعري را حماسه سرا مي نامند(فرهنگ عميد).
      بدين ترتيب نظم يا نثر حماسي آن است كه قدرت ايجاد هيجان، ايستادگي، مقاومت و دفاع از يك آرمان در روح خواننده و شنونده دارد. شخصيت حماسي كسي است كه از چنين روحيه اي برخوردار است و احياناً مي تواند با حركت و تلاش ويژه خود، اين روحيه را در ديگران ايجاد كند و يا آنان را از حالت خمود و مردگي درآورد و زنده گرداند.
      حماسه ها به لحاظ اهداف و آرمانهايي كه دارند گاهي مقدس هستند و گاهي نامقدس. حماسه مقدس آن است كه به عدالت، حقيقت، انسانيت و كمال جامعه بشري مي انديشد و محدود به خواسته ها و خواهشهاي نفساني شخص حماسه ساز يا گروه و جمع خاص وابسته به او نمي شود.
      اما آرمان حماسه نامقدسْ كشور گشايي، دنياطلبي، رسيدن به حُطام پَست مادي ،به دست آوردن قدرت ظاهري و خلاصه اشباع روحيه درنده خويي  و ارضاي خوي جاه طلبي شخص حماسه ساز است، گرچه اجمالاً منفعتي براي ديگران هم دارد. ولي در انديشه اصلاح نسل بشر و جامعه انساني نيست.
      هر كس بر اساس تعلّقي كه به شخصيتي حماسي دارد تحت تأثير شخصيت و حماسه او قرار مي گيرد ولي بعضي از شخصيت هاي حماسي به خاطر همان آرمان مقدسي كه دارند، همگان را تحت تأثير قرار مي دهند.

      آية الله جوادي آملي،حماسه و عرفان

      به نقل از سايت تبيان