تاکی به تمنای وصال تو یگانه*** اشکم شود از هر مژه چون سیل روانه
خواهد به سر آید، شب هجران تو یانه؟*** ای تیر غمت را دل عشاق نشانه
جمعی به تو مشغول و تو غایب ز میانه
رفتم به در صومعهٔ عابد و زاهد*** دیدم همه را پیش رخت راکع و ساجد
در میکده رهبانم و در صومعه عابد*** گه معتکف دیرم و گه ساکن مسجد
یعنی که تو را میطلبم خانه به خانه
روزی که برفتند حریفان پی هر کار*** زاهد سوی مسجد شد و من جانب خمار
من یار طلب کردم و او جلوهگه یار*** حاجی به ره کعبه و من طالب دیدار
او خانه همی جوید و من صاحب خانه
هر در که زنم صاحب آن خانه تویی تو*** هر جا که روم پرتو کاشانه تویی تو
در میکده و دیر که جانانه تویی تو*** مقصود من از کعبه و بتخانه تویی تو
مقصود تویی کعبه و بتخانه بهانه
بلبل به چمن زان گل رخسار نشان دید*** پروانه در آتش شد و اسرار عیان دید
عارف صفت روی تو در پیر و جوان دید*** یعنی همه جا عکس رخ یار توان دید
دیوانه منم من که روم خانه به خانه
عاقل به قوانین خرد راه تو پوید*** دیوانه برون از همه آیین تو جوید
تا غنچهٔ بشکفتهٔ این باغ که بوید*** هر کس به زبانی صفت حمد تو گوید
بلبل به غزلخوانی و قمری به تران
بیچاره بهائی که دلش زار غم توست*** هر چند که عاصی است ز خیل خدم توست
امید وی از عاطفت دم به دم توست*** تقصیر خیالی به امید کرم توست
یعنی که گنه را به از این نیست بهانه
