از روز اول رفتار غیر معقول و مسخره‌ای داشت و من چقدر از این آدم بدم می‌آمد. بچه‌ها صداش می‌زدن «سیا». چهره‌اش زشت بود و سیاه. مرتب شوخی و مسخره‌بازی راه می‌انداخت و اسباب خندة بچه‌ها شده بود. مغرور بود و نصیحت‌ناپذیر. به سبک و سیاق خودش با همه چیز برخورد می‌کرد.

از وقتی جریان دیوار را شنیدم، هر روز به آن سر می‌زدم. روی دیوار کنار انبار، هفت اسم با زغال نوشته شده بود، هفت اسم در هفت روز متفاوت. نام هفت نفر از بچه‌ها بود که بعداً شهید شده بودند. اولین کسی که متوجه شده بود آنها قبل از این که شهید بشوند، اسمشان روی دیوار نوشته شده، رسول بود. بچه مشهد بود و خیلی هم تیز. قسم می‌خورد و می‌گفت: «هر کدام از این هفت نفر، یک روز قبل از شهادت، اسمشان روی دیوار نوشته شده».

باورش برایم سخت بود؛ تا این‌که شب عملیات رسید و خبر دادند اسم چهار نفر به لیست دیوار اضافه شده. سریع خودمان را به دیوار رساندیم. چشمان مردد ما تصویر آن چهار نفر را به خاطرمان می‌فرستاد؛ وداع، سخت و عجیب بود.

فردا روز، عملیات شد و چشمان ما در فراق چهار عزیز سفرکرده به اشک نشست. بعد از عملیات، وقتی برگشتیم، شتابان خود را به دیوار رساندیم و بر یادبود دوستانمان مبهوت نگاه می‌کردیم و اشک می‌ریختیم و از خدا طلب شهادت می‌کردیم. کاش می‌دانستم چه کسی از راز شهادت همرزمانش خبر دارد! خیلی دوست داشتم بدانم کدام کبوتر، قبل از آن که به آشیانة الهی خود بازگردد، آشیانه‌اش را خود ساخته است!

از آن روز به بعد، بچه‌ها برای آن دیوار و نوشته‌هایش ارزش و حرمت قائل می‌شدند. وقتی بچه‌ها چشم‌شان به دیوار می‌افتاد، می‌گفتند «السلام علیک یا اولیاءالله، السلام علیک ایها الشهداء و الصدیقین».

فقط یک نفر بود که اصلاً اعتنایی به این موضوع نشان نمی‌داد و هر وقت حرفش می‌شد، سعی می‌کرد قضیه را لوس و مسخره جلوه بدهد: سیامک. می‌آمد وسط محوطة گروهان، طوری که همه متوجه او شوند؛ دستانش را مثل بازیگرهای تئاتر بالا می‌آورد و می‌گفت: «ای خدا، کدامین یک از ما را جاسوس فرشتگان قرار داده‌ای؟» و قهقهه‌ای می‌زد و مرتب ادعا می‌کرد که ممکنه این قضیة دیوار، فقط یک اتفاق باشه.

بارها بهش اخطار دادم که قضیة دیوار را شوخی نگیرد. گفتم اگر ایمان و پایة او ضعیف است، دلیل نمی‌شود همه مثل او باشند. تذکر دادم که مراقب رفتارش باشد، چرا که ممکن است چنان بلایی سرش بیاید که درس عبرتی برای همه باشد. گوش نمی‌داد.

تذکر دادن به سیامک، برایم عادت شده بود؛ چیزی شبیه یک وظیفه. شدت تذکرات من باعث شده بود بچه‌ها احتمال بدهند آن‌که از راز شهادت بچه‌ها خبر دارد و مرد فرزانه‌ای است، من باشم؛ نمی‌خواستم این‌طور فکر کنند، اما احساس می‌کردم باید جلوی سیامک را می‌گرفتم. باور داشتم دیر یا زود بلای وحشتناکی سرش می‌آید. اما او آن‌قدر شوخی می‌کرد و دلقک‌بازی درمی‌آورد که دیگر آدم واقعاً کسرشأنش می‌شد باهاش حرف بزند. آخر این بشر، آن‌قدر شوخی می‌کرد و ادا و اطوار درمی‌آورد که دیدن چهرة عادی‌اش، در آن شرایط سخت جنگ و جبهه، آدم را به خنده می‌انداخت، چه رسد به این که بخواهد از حالت عادی خارج شود.

چند ماه گذشت. شب‌های عملیات که می‌شد بچه‌ها کشیک می‌دادند، ببینند چه کسی اسم شهدای فردا را روی دیوار می‌نویسد. اما سیا باز هم مسخره‌بازی می‌کرد؛ می‌رفت دور و بر دیوار و می‌گفت: «می‌خوام با اون بابا حرف بزنم یک‌وقت اسم منو ننویسه. من طاقت مردن توی غربت را ندارم... باید یه جایی بمیرم که برام آشنا باشه. سکوت باشه. خلوت باشه. راحت باشه».

رفتارش بعضی وقت‌ها غیر طبیعی می‌شد. یک روز باهاش حسابی دعوایم شد. داشتم نماز می‌خواندم که آمد کنارم و گفت: «ببین عزیز دلبندم! حواست به منه یا به بالاتر از من؟» با اون چهرة یأجوج و مأجوجش! نتوانستم جلوی خودم را بگیرم. خنده‌ام گرفت. خیلی بد شده بود. تقریباً همة بچه‌ها متوجه خندة من شده بودند. اون‌ها روی من حساب‌هایی داشتند. خیلی بد شد. باید کاری می‌کردم. تا آخر نماز عرق می‌ریختم. نمازم که تمام شد، یقه‌اش را چسبیدم و زدم توی گوشش. گفتم: «اینو به خاطر نماز زدم، نه به خاطر خودم. آخه نماز که دیگه شوخی نیست». می‌دانستم اگر هر چه کتک ب‌خورد، خیالش نیست. اون روز دو تا مطلب که مدت‌ها بود می‌خواستم بگویم، بهش گفتم. اول این که از عاقبتش می‌ترسم و برای عاقبت به خیر شدنش دعا می‌کنم. دوم این که بدنش بوی جاسوس می‌ده. راستش چند روزی بود که احتمال جاسوس بودنش را داده بودم. اولین نفر هم خود من متوجه رفتار غیر طبیعی و رفت و آمد نیمه‌شبانه‌اش شده بودم. غیر از جاسوسی، داشت با عقاید ما هم بازی می‌کرد که خیلی خطرناک بود. هر چند بچه‌ها عقیده داشتند سیا بچة خوبی است و من زیادی نسبت به او حساس شدم. اما نظر خودم این بود که سیامک یک منافق تمام عیار است. رسول را مأمور کردم مراقبش باشه. یک شب هوایش را داشت صبح که شد، آمد و زار زار گریه کرد و گفت: «سیامک جاسوسی می‌کنه. خیلی نامردیه که از ما جدا باشه. باید باهاش حرف بزنیم ببینیم شاید راضی بشه بهمون کمک کنه.»

هنوز حرفش تمام نشده بود که سیا از راه رسید و گفت: «چطوری رسول؟ شتر آمده در خونت باید قربونی بدی!» و اشک امانش نداد و از حال رفت... اسمش رو دیوار نوشته شده بود. هنوز سرش توی بغل من بود که یکی از بچه‌های گروهان آمد روی منو بوسید و گفت: «آقا! تو رو به لیاقت مردانه‌ات قسم می‌دم برای من هم یه جایی رزرو کن!» اشک توی چشمش پیدا بود. چی می‌تونستم بگم، جز این که با چهره‌ای ملیح و آرام، قول دعا بهش بدم. درست نیم ساعت بعد، خبر رسید که نفر بعدی همین برادره که التماس دعا داشت. اسمش به لیست اضافه شده بود. بندة خدا چقدر دست و صورت مرا بوسید. دیگر از اون روز، همه فکر می‌کردند که من... اما خدائیش من که بهشون حرفی نزده بودم. اونها خودشون به این نتیجه رسیده بودند. مرتب می‌آمدند پیش من و التماس دعا داشتند.

آن روز فصل گریستن و لبیک گفتن وداع رسول و آن یکی برادرمان بود. رسول آن‌قدر احساسات انسانی‌اش اوج گرفته بود که حتی با سیامک هم خداحافظی کرد و از او حلالیت طلبید. همان روز در بمباران هوایی، رسول و آن برادر عزیز که برای من لیاقتی مضاعف قائل بود، شهید شدند.

با خودم گفتم حتماً کار سیا بوده. اون جای ما رو مخابره کرده. مخفیانه با حاج رضا و قاسم صحبت کردم و بنا شد در فرصتی از زیر زبانش بکشیم. خیلی چیزها بود که باید می‌فهمیدیم.

دو ـ سه روز بعد داشتیمش می‌بردیم تا زبانشو باز کنیم که یکدفعه دیدیم همة بچه‌های گروهان دارند او را صدا می‌زنند. باور کردنی نبود. اسم سیامک روی دیوار نوشته شده بود. به هر حال مجبور شدیم. بی‌خیالش بشیم چون طبق معمول بنا بود شهید بشه. اما اون باز هم این چیزها رو جدی نمی‌گرفت. به ریش مرگ می‌خندید و می‌گفت: من مردنی نیستم. با خودم گفتم از شرش خلاص می‌شیم.

آمده بود حلالیت بطلبد. چه آهی کشیدم و چه اشکی چکاندم! بیچاره سیا سرخ شده بود. بین بودن و نبودن مانده بود. نمی‌دانست چطور با قضیة دیوار کنار بیاید. گاهی مسخره‌بازی درمی‌آورد و شوخی می‌کرد و گاهی آرام می‌شد و توی فکر می‌رفت. این هم آخر ـ عاقبت این آقا و درس عبرتی که باید یاد می‌گرفت و نخواست یاد بگیرد.

وقتی برای حلالیت بغلش گرفتم، گفت: «خب حاج آقا! ما رو حلال کن و بفرما من بهشتی‌ام یا جهنمی؟» در گوشش آرام گفتم: «مرتیکه جاسوس!»

نشنیده گرفت و گفت: «چیه جاسوسی ملائک رو نمی‌کنی؟ فکر نکن من نمی‌فهمم و نمی‌دونم که توچه کاره‌ای؟ برام دعا کن حاجی!» و خندید و رفت.

صبح که شد غیبش زده بود. یکی از بچه‌ها زبان باز کرد و گفت: «من دیدم که او خودش اسم خودشو رو دیوار نوشت. اون حرمت دیوار رو هم به بازی گرفت.»

زدم پشت دستش و گفتم: «اون مرتیکه جاسوس بود. تا فهمید من شناساییش کردم، اسمشو نوشت رو دیوار و خیلی راحت فرار کرد. از عقیدة ما، برای خودمان، جلوی روی خودمان دیوار و سد درست کرد. با چه خوش و بشی هم همراهی‌اش کردیم! به منزلت یک سنگرساز بی‌سنگر! واقعاً که دست خوش! من باز هم می‌گم این آدم عاقبت به خیر نمیشه.»

پنج روز بعد جسدش را بچه‌ها هفت‌ کیلومتری گردان پیدا کردند. توی سکوت بیابان، کنار سه تا لاشة تانک عراقی، صورتش سوخته بود. از روی پلاکش شناساییش کردیم. با خودم گفتم: «این هم عاقبت دنیات. تا آخرت چه به سرت بیاد؟» دست کردم توی جیبش. دیدم یک تیکه کاغذ بود. نوشته بود:

وصیت‌نامه

«هر که را اسرار حق آموختند

مهر کردند و دهانش دوختند...»

باقی نوشته‌های وصیت‌نامه را خون شسته بود. خیلی عجیب بود. نزدیک بود از حال بروم. تازه فهمیدم همین دو روز پیش که یکی از بچه‌ها شهید شد، چرا اسمش به لیست اسم‌های دیوار اضافه نشده بود... ولی هر چی فکر کردم، خداییش هیچ وقت از او بدی ندیده بودم. فقط رفتارش طوری نشان می‌داد که آدمو به‌ شک می‌انداخت... وای بر من! چه آبروریزی بزرگی!

نباید می‌گذاشتم بچه‌ها بفهمند اون چند مرده حلاج بود. خیلی با او بد رفتاری کرده بودم. آبرویم رفته بود. بچه‌ها در مورد من چه فکرها نخواهد کرد!

سریع رفتم اسم‌های روی دیوار را شستم و کاملاً پاک کردم. به بچه‌ها گفتم: «سیا، حرمت این دیوار رو شکست. دیگه هیچ اسمی روی اون نوشته نخواهد شد».

همان روز احساس کردم برای همیشه از فیض شهادت محروم مانده‌ام. چون بیشتر از آنکه بخواهم در لیست اهل آسمان و خدا باشم، خواستم در چشم اهل خاک و آدم‌ها باشم. ای کاش حقیقت پشت آن دیوار، مال من بود!

مگر می‌شود کامپیوتر داشته باشید و وارد اینترنت نشوید و یک دیکشنری همراهتان نباشد. کلید استارت را که بزنی یکی از آیکنهایی که خودنمایی میکند و خیلی وقتها هم با اشاره کلید وسط موس خودش را ظاهر میکند، نرم افزار بابیلون(Babylon) است. فقط کافی است این برنامه را با دیکشنریهای مختلفی که در سایتش قرار داده است، نصب کنید و حالا هر کلمهای را به هر زبانی که می‌خواهید، ترجمه کنید. اصلاً سازندگان برنامه میگویند بابیلون را فعال بگذار و با خیال راحت در اینترنت و در کامپیوترت گشت و گذار کن. از اینکه معنی کلمهای را ندانی ترس نداشته باش. ما همه چیز را برای شما معنی میکنیم، جز جاسوسى. ما جاسوسی را معنی نمیکنیم، بلکه عمل میکنیم.

صهیونیستها از زمانی که اینترنت گسترش یافت و رایانه‌ها در گوشه اتاق همه خانهها جا خوش کرد و آدمها با آیدیها و آیپیها با هم ارتباط برقرار کردند، به فکر کنترل جهان افتادند. آنها فهمیدند تکنولوژی کار آنها را برای تسلط بر جهان راحت کرده ‌است. شاید برای همین است که صهیونیست‌ها از طرفداران پروپا قرص شرکتهای نرمافزاری هستند.

بابیلون یکی از همان برنامه‌هاست، یکی از برنامههایی که صهیونیستها عاشقش هستند. اصلاً این برنامه را ساختهاند تا همه دنیا از آن به خوبی استفاده کنند. به خصوص کشورهای عربی و آسیایى. به خصوص جوانان کشورمان.

Babylon Ltd یک شرکت اسراییلی زیر مجموعه کمپانی Formula است که در سال 1997 میلادی شروع به کار کرد و کار خود را با ارائه دیکشنری بابیلون، نسخه آزمایشی (بدون محدودیت) شروع کرد و تا سال 2001 میلادی، این نرمافزار را به صورت رایگان عرضه میکرد و از آن پس اقدام به ارائه و فروش نسخه تجاری کرد. البته در نظر داشته باشید، هیچکس این دیکشنری را نمی‌خرد، ولی همه از آن استفاده میکنند. این از بذل و بخشش سرمایهدارهای صهیونیست است دیگر.

این برنامه به خاطر ارائه دیکشنری‌های مختلف به تمام زبانهای زنده دنیا در مدت کوتاهی بین کاربران اینترنت جای خودش را باز کرد و به عنوان یک شرکت امریکایی معروف شد. تا جایی که بیش از سی میلیون کاربر رسمی و یک دنیا کاربر غیر رسمی پیدا کرد، ولی هیچکس به این فکر نکرد، این برنامه که حالا سلطان همیشه فعال رایانههاست، چه جاسوس قهاری است.

بابیلون با برنامه کم حجمی که به طور مخفیانه با خود دارد و روی رایانهها نصب میشود، قادر است به راحتی اطلاعات و برنامه و اعداد و ارقام دستگاه و بسیاری از اطلاعات کاربر را ضبط کند و در هنگام اتصال به اینترنت برای مسیر اینترنتی مشخص شده، برنامه بفرستد. فرض کنید شما معاون وزیر یک کشور اسلامی هستید و اطلاعات بسیاری روی لپ تاپ خود دارید. حالا کافی است بابیلون را روی سیستم خود داشته باشید و به اینترنت وصل شوید. این کار شما دقیقاً مثل این است که شماره سازمان جاسوسی موساد را بگیرید و اطلاعات لازم آن‌ها را با رضایت کامل تحویل‌شان بدهید. البته حواستان باشد، اطلاعات را غلط ندهید، چون قبلاً اطلاعات درست را بابیلون برایشان ارسال کرده است.

اگر بگویم در چند سال اخیر شرکتهای صهیونیستی اکثر شرکتهای امنیتی جهان را در حوزه نرمافزارها خریدهاند، حتماً تعجب میکنید. Firewall برنامه‌های است که رفت و آمد اطلاعات را به خصوص در مسیر اینترنت کنترل می‌کند. مثل یک برج دیدهبانى. البته کار آن‌ها شناسایی و از بین بردن ویروس‌های نامرد است، اما خرجی ندارد با تغییرات کوچکی در هسته برنامه کمی هم اطلاعات دسته اول از سیستم کاربر را هم چک کرده و به مرکز فرماندهی ارسال کند.

حتماً زمان استفاده از اینترنت، وقتی بابیلون فعال است، متوجه کندی اینترنت شدهاید. فقط کافی است این برنامه را ببندید تا احساس کنید باریکه اینترنت دایال آپتان نفسی تازه کرد.

برنامه جاسوسی موجود در بابیلون کارکرد سی پی یو را به شدت تضعیف می کند و آن را تحت فشار میگذارد تا سرانجام بتواند اطلاعات جمعآوری شده را از روی خطوط اینترنتی به سوی سازندگان خود ارسال کند.

موضوع جاسوسی بابیلون را اولین بار یک کارشناس برنامهنویسی و شبکههای اینترنتی افشا کرد. او میگوید در هنگام تحقیق و کار روی برنامه مترجم چند زبانه بابیلون متوجه مسئله مشکوکی در این برنامه رایانه‌ای شده است. او میگوید: با تحقیق و موشکافی در برنامه و با بهکار بردن یک فایر وال غیرصهیونیستی متوجه شدم که این برنامه اطلاعات پاکتهای تی سی پی را به سروری با دامین منتهی به سی او ای ال (دامنههای اینترنتی متعلق به اسراییل) میفرستد. با علم به اینکه این دامنه (دومین) متعلق به سرورهای سایتهای اسراییلی است، اطمینان پیدا کردم این یک شرکت یهودی با برنامهنویسان یهودی است که هر چند به امریکا یا کشوری دیگر مهاجرت کرده است، اما سیاستهای صهیونیستی را دنبال می‌کند.

بعدها با تحقیقات بیشتر این اطمینان آنقدر قوت گرفت که کارشناسان متوجه شدند بابیلون تنها برنامه‌ای نیست که نقش جاسوس اسراییل را بازی می‌کند. موساد همکاری بسیار نزدیکی با سایت اینترنتی یاهو داشته و نرمافزارهای طراحی شده توسط این شرکت توسط سرویس اطلاعات رژیم صهیونیستی تحت کنترل قرار دارد و یاهو مسنجر از جمله این نرمافزارهای پیشرفته است که قابلیت جاسوسی دقیق برای موساد را داراست. بد نیست این را هم بدانید که سازمان‌های مقاومت فلسطین بارها از سوءاستفاده اسراییل از برنامه یاهو مسنجر هشدار داده و از مردم فلسطین خواسته، مراقب ارتباط‌های خود با این برنامه باشند.

حتماً میدانید بزرگترین شرکتهای سازنده گوشیهای همراه زیر سیطره صهیونیستها قرار دارند. تصور کنید یک گوشی نوکیا نقش یک جاسوس را برای اسراییل ایفا کند. این چیزها فکر کردنش هم باعث ترس میشود. حالا به این فکر کنید هر آنچه را که شما حدس می‌زنید، آنها عملی می‌کنند. جاسوس‌های آنها همه جا هست، حتی در رایانههای شما. مراقب باشید.

جاسوس سرویس امنیتى سوییس مسلمان شد

کلود کوواسى، جاسوس سرویس امنیتى سوییس که به دین اسلام گرویده، هم اکنون از ترس نیروهاى امنیتى سوییس در کشورهاى آفریقایى آواره است.

کلود کوواسى به عنوان جاسوس از طرف سرویس امنیتى سوییس وارد مرکز اسلامى ژنو شد. او براى جلب اعتماد مسلمانان ابتدا به طور ظاهرى دین اسلام را پذیرفت و نام عادل را براى خود برگزید. اما به مرور زمان در اثر ارتباطاتى که با رییس مرکز اسلامى، هانى رمضان (فیلسوف مسلمان) و دیگر اعضاى مرکز داشت جذب اسلام شد و حقیقتا دین اسلام را برگزید.

وى سپس براى در امان ماندن از دست نیروهاى امنیتى سوییس ژنو را ترک کرد.

وى در مصاحبه هاى خود اظهار داشته که سرویس امنیتى سوییس از او خواسته بود تا با وارد کردن اسامى مسلمانان شرکت کننده در جنگ عراق در مدارک مرکز اسلامى ژنو، این مرکز را متهم به دست داشتن در عملیات تروریستى کند.

عادل انزجار خود را از خیانتى که در حق برادران مسلمانش انجام داده اعلام کرده است.

خبرگزارى قرآنى ایران

ترس از افزایش روز افزون مسلمانان در اتریش

بر اساس پژوهش منتشر شده توسط کانون تحقیقات جغرافیایى اتریش تا سال 2051 از هر دو دانش آموز اتریش یکى مسلمان خواهد بود.

در این پژوهش تلاش شده است تا دورنماى تخمینى نقشه دینى اتریش بر اساس آمارهاى علمى جغرافیاى کشورشان طى پنجاه سال آینده ارائه شود.

بر طبق سرشمارى دینى سال 2001، 6/73 درصد از ساکنان اتریش را کاتولیکها، 12 درصد را بى دینها، 7/4 درصد را پروتستانها و 2/4 درصد را مسلمانان و 5/5 درصد را پیروان آیینهاى دیگر تشکیل مى دهند.

این گزارش پیش بینى مى کند با توجه به روند موجود، داده هاى آمارى در سال 2026 به 63% کاتولیک 4 الى 5 درصد پروتستان و 8 الى 12 درصد مسلمان و 7 الى 9 درصد ادیان دیگر تبدیل خواهد شد.

بر اساس این گزارش در سال 2051 در اتریش 36 الى 58 درصد کاتولیک، 3 الى 5 درصد پروتستان و 14 الى 16 درصد مسلمان، 7 الى 12 درصد از ادیان دیگر زندگى خواهند کرد.

حدود 40 هزار دانش آموز علوم اسلامى در مدارس دولتى اتریش تحصیل مى کنند که 350 معلم آموزش آنها را بر عهده دارند.

گفتنى است که روند روز افزون مسلمانى در اتریش به گونه اى خواهد بود که در سال 2051 از هر 2 دانش آموز اتریشى یکى مسلمان خواهد بود.

هدف این تحقیق پدیدار کردن دیدگاههایى است که از رشد تعداد مسلمانان در اروپا نگرانند.

خبرگزارى قرآنى ایران

کامپیوتر شما، چه سه ساله باشد و چه سه روزه، با مشکلات امنیتی یکسانی مواجه است که گاهی بسیار خطرناک هستند. ویروس ها می خواهند به محض آمدنتان به روی خط، وارد سیستمتان شوند. جاسوس افزارها بر پشت نامه ها سوار می شوند و سعی می کنند همراه با تبلیغات، وارد سیستم شما شوند. تروجان ها در کمین می نشینند و با اولین غفلت، نفوذ می کنند. راه های مختلفی برای مقابله با این خطرات وجود دارد. در این شماره سعی خواهیم کرد ضمن معرفی خطرات امنیتی، روش های مقابله با هر یک را توضیح دهیم.

هشدارهای امنیتی را جدی نگیرید!

پنجره هایpop up ، به خودی خود، مزاحم هستند؛ چه برسد به این که هشدار بدهند که سیستم شما دارای یک مشکل امنیتی است. فروشندگان محصولاتی که ظاهراً نرم افزارهای امنیتی هستند، با ترساندن کاربران ساده و بی دقت، آنها را ترغیب به دانلود نرم افزارهای مزبور می کنند یا آنها را طوری از خطری که وجود ندارد می ترسانند که مجبور شوند حداقل سری به سایتشان بزنند. بعید است تاکنون با چنین پنجره های هشدارآمیزی، هنگام گشت زدن در وب، مواجه نشده باشید.

بعضی وقت ها شکل پنجره ها طوری است که گویا از طرف ویندوز هشدار می دهند؛ اما چنین نیست و اینها فقط تبلیغ هستند. گاهی یک علامت کمرنگ «تبلیغ» در پایین این پنجره آمده است؛ ولی طراحی صفحه طوری است که کاربر به آن جا توجه نمی کند و فکر می کند هر چه زودتر باید کاری بکند و به همین خاطر، بی محابا روی دکمه Yesکلیک می کند تا شاید نجات یابد؛ اما روی هر چه کلیک کند (Yes، Noیا جای دیگر)، به سایت فروشنده هدایت می شود تا نرم افزار را دانلود کند.

در این جا قصد نداریم اسمی از چنین فروشنده هایی بیاوریم یا محصول خاصی را نام ببریم؛ مهم این است که هر کس می تواند یک صفحه وب pop up را طوری طراحی کند که شبیه به کادرهای ویندوز باشد و کاربر فکر کند واقعاً با یک مشکل امنیتی مواجه شده که ویندوز دارد هشدار می دهد و حتی بعضی از آنها با جعل المان های ویندوز (مثل منویprograms )، برای کاربرِ از همه جا بی خبر، هیچ تردیدی را باقی نمی گذارند که تمام قضیه را باور کند؛ حال آن که ماجرا به کلی دروغ است.

حال سوءال این است که چگونه می توان چنین پنجره هایی را از هشدارهای واقعی ویندوز تشخیص داد؟ اولاً حتی اگر وحشتناک ترین هشدار را هم دیدید، نباید هول شوید و عجولانه کاری بکنید. ثانیاً اگر به خط عنوان و پایین صفحه نگاه کنید، حتماً می توانید تشخیص دهید که یک پنجره Internet Explorer است یا پنجره ای جعلی؛ البته این صرفاً سرنخ است و برهان قاطع نیست.

واقعاً ممکن است ویندوز یا یکی از نرم افزارهای نصب شده در سیستم شما (مانند برنامه ضدویروس)، چنین پنجره ای را ظاهر کرده باشد؛ اما احتمال این حالت خیلی ضعیف است و شما در اکثر موارد می توانید فرض بگیرید که با یک پنجره تبلیغاتی مواجه هستید؛ ولی اگر مردد هستید، روی پنجره، کلیکِ راست کنید و گزینه Properties را بزنید.

با این کار، معلوم می شود که صفحه از طرف کدام سایت نشان داده شده است. دیالوگ کادرهای واقعی IE گونه، نشانی غیراستانداردی دارند که با چیزی مثل res آغاز می شود؛ اما پنجره های تبلیغاتی، یک آدرس واقعی وب دارند. مهم این است که عجولانه نسبت به پیام، عکس العمل نشان ندهید؛ بلکه مکث کنید و با دقت، پیام را بخوانید. خیلی اوقات از محتوای پیام هم می توان به دروغ بودن آن پی برد.

مراقب آرشیو مکاتبات آنلاین باشید

فهرست های پستی (mailing list)، مرجع خوبی برای به دست آوردن هر نوع اطلاعات هستند؛ به ویژه آرشیو این فهرست ها که به اینترنت پست شده اند. پیام هایی که در این فهرست ها بین اعضا رد و بدل می شوند، غالباً به صورت آرشیوهای قابل جست وجو در دسترس هستند و جست وجوگرانی چون گوگل و غیره، آنها را پیدا می کنند. با این که این مجموعه مکاتبات، نعمت بزرگی برای محققان هستند، اما می توانند پناهگاه ویروس ها و سایر خطرات اینترنتی هم باشند.

اگر سرور آرشیوکننده، نظارتی بر ویروس ها نداشته باشد و ضمایم نامه ها را آزاد بگذارد، ممکن است پیام هایی را آرشیو کرده باشد که حاوی فایل های آلوده کننده هستند. خودتان می توانید امتحان کنید؛ مثلاً در گوگل، به جست وجوی فایل postcard.pifبپردازید؛ یعنی فایل آلوده ای که در بسیاری از کرم های سری W32/Netsky به کار رفته است. نتیجه جست وجو، قطعاً پر از لینک هایی به پیام هایی در آرشیو فهرست های پستی خواهد بود که نسخه فعالی از این ویروس را به عنوان ضمیمه دارند. کلیک روی یکی از این ضمایم در آرشیوهای مزبور، سیستم را بلافاصله آلوده می کند.

دقت در انتخاب نرم افزار ضدجاسوسی

امروزه، جاسوسی اینترنتی، برای کاربران کامپیوتر، به واقعیتی گریزناپذیر تبدیل شده است و حاصل کمی غفلت، هنگام گشت زدن در وب، ممکن است مرورگر «های جک» شده، کوکی های متجاوز و پاپ آپ های تمام نشدنی باشد. بسیاری از کاربران برای این که از شر این پلیدی های اینترنت در امان بمانند، به نرم افزارهای ضدجاسوسی (AntiSpyware)پناه می برند.

در این صورت نیز اگر انتخاب برنامه های ضدجاسوسی و ضدتبلیغاتی، از روی دقت صورت نگیرد، درمان ممکن است بدتر از خود مرض از آب در بیاید. اگر به دنبال راهی برای مقابله با پاپ آپ ها هستید، گوگل، یاهو وMSN ، ابزارهای خوبی را برای مسدود کردن این پنجره ها، به طور رایگان عرضه می کنند.

خود اینترنت اکسپلورر، اگر سرویس پک 2 ویندوز ×Pرا نصب کرده باشید، یک pop up blocker قوی دارد و بسیاری از برنامه های ضدویروس خوب هم امروزه به پاپ آپ بلاکر مجهزند. بنابراین، نیازی به تهیه جداگانه این برنامه نیست.

مشهورترین برنامه های ضدجاسوسی در حال حاضر، سه محصولAd-Aware ، Spybot Search and Destroy و SpySweeperهستند که تمام آنها نسخه رایگان هم دارند. نسخه رایگان این برنامه ها، هم اسکن می کند و هم بیشتر جاسوس افزارها، تبلیغ افزارها و به طور کلی، کدهای پلید را از بین می برد؛ اما یک سری از برنامه های ضدجاسوسی هم وجود دارند که به برنامه های «ولگرد» یا «مشکوک» موسومند. این برنامه ها، از طریق یک پاپ آپ تبلیغ می شوند که مدعی است هر پلیدافزاری را از روی سیستم شما پاک می کند. با این حال، این برنامه ها به قدری سمج هستند و آن قدر کاربر را تحت فشار می گذارند که مجبور شود پیشنهاد دانلود را بپذیرد.

یکی از نشانه های برنامه های ولگرد، این است که دانلود و اسکن به طور رایگان انجام می شود؛ اما موقع پاک کردن که می رسد، می گویند باید برنامه را بخرید و حتی بعضی از آنها، به دروغ اعلام می کنند که سیستم گرفتار جاسوس افزار است و کاربر را مجاب می کنند که برنامه را بخرد. بدترین نمونه از این نرم افزارها که برخی سایت ها آنها را «اخّاذافزار» ware) (extortionنامیده اند، خودشان در سیستم مشکل ایجاد می کنند و حتی uninstall هم نمی شوند و کاربر را مجبور می کنند تا برای گرفتن uninstaller، خود نرم افزار را بخرند.

حال چه باید کرد و چگونه می توان یک محصول قانونی و مشروع را از یک برنامه فریبکار و نامشروع تشخیص داد؟ یک قاعده کلی این است که اگر فروشنده ای تبلیغ کند که نرم افزارش سیستم شما را از شر جاسوس افزارها و تبلیغات، خلاص می کند، به احتمال زیاد، خودش جاسوس افزار است. تبلیغات پاپ آپ وbanner ، غالباً ادعا می کنند که سیستم به جاسوس افزار آلوده شده است.

گرچه بعضی از محصولات تجاری ضدجاسوسی، پیشنهاد اسکن رایگان سیستم را ارائه می دهند، ولی پیشاپیش، ادعا نمی کنند که کامپیوترتان آلوده است.

طبق یک نظرسنجی که شرکت های WebRoot و AOL انجام داده اند، بیش از 90 درصد کاربران کامپیوتر، در سیستم خود، شکلی از جاسوس افزار را دارند. بنابراین، اسکن مستمر سیستم، یک ضرورت است. برای این کار، ابتدا از یکی از این اسکنرها و پاک کننده های رایگان استفاده کنید. سایتSpywareWarrior.com ، فهرستی از نود برنامه آزمایش شده را ارائه داده است که در ضدجاسوس افزار بودن آنها تردیدی وجود دارد. با این که تمام برنامه هایی که در این سایت معرفی شده اند، ممکن است بد نباشند، ولی منطق حکم می کند به طرف آنها نروید.

بعضی از سایت هایی که برنامه های ضدجاسوسی ولگرد را تبلیغ می کنند و سایت هایی که خودشان به انتشار جاسوس افزار و کدهای مخرب می پردازند، با استفاده از نقاط ضعف ویندوز و اینترنت اکسپلورر، نصب های تحمیلی انجام می دهند و به نمایش پاپ آپ های تمام نشدنی می پردازند. جدید و امروزی بودن ویندوز، یکی از آسان ترین راه ها برای مقاوم شدن در برابر این تهدیدات است. از آن جا که بعضی برنامه های ضدویروس، قابلیت های ضدجاسوسی هم دارند، امروزی بودن آنها هم کار خوبی است.

D Spybot S، SpySweeperو برخی دیگر از محصولات خوشنام نیز سیستم شما را در مقابل بعضی از این سایت ها مقاوم می کنند. قابلیت معرفی سایت های ناامن، در منطقه امنیتی اینترنت اکسپلورر (Security Zone)، یکی از ویژگی های خوب این مرورگر است که به آسانی در دسترس است. سایتSpywareGuide.com ، فهرستی از سایت های مخرب را به طور رایگان ارائه می دهد که می توانید به SecurityZone اینترنت اکسپلورر معرفی کنید.

بلوکه کردن پاپ آپ ها، راه دیگری برای مواجهه با این مشکل است. اگر از سیستم عاملی غیر از ویندوز ×P استفاده می کنید یا هنوز سرویس پک 2 ویندوز ×P را نصب نکرده اید، می توانید از برنامه های شرکت های دیگر، مثلMSN ، Yahoo و یا Google، برای مسدود کردن پاپ آپ ها استفاده کنید.

در مجموع، دور نگه داشتن سیستم از شر جاسوس افزارها، تبلیغ افزارها و به طور کلی برنامه های مخرب، احتیاج به دقت و هوشیاری دارد. بیشتر کاربرانی که از پاپ آپ ها و جاسوس افزارها شکایت دارند، به خاطر این است که آگاه نیستند این چیزها چگونه به کامپیوترشان راه پیدا می کنند. به پیام هایی که پیشنهاد نصب یک نرم افزار را به شما می دهند، خوب دقت کنید و چشم بسته قبول نکنید. اگر برنامه ای را از قبل نمی شناسید، بدون خواندن «توافق نامه کاربر»، اقدام به نصب آن نکنید. اگر چیز مشکوکی را دیدید، روی هیچ دکمه ای کلیک نکنید (نه Yes و نهNo ) و بی درنگ پنجره را ببندید (کلید Alt+F4 را بزنید).

سرقت مرورگر

سرقت صفحه یا هایجک کردن مرورگر browser hijack)یا مرورگرربایی)، یکی از رایج ترین آزارهای اینترنتی (بیشتر از ویروس و کرم) است که کاربران خانگی و حتی شرکتی را گرفتار کرده است. هدف از این کار، هدایت کردن وب گردها به یک سایت جست وجوگر خاص و نیز نظارت بر فعالیت آنها به منظور هدفمند کردن تبلیغات (در قالب پنجره های پاپ آپ) می باشد. انگیزه این کار، بر خلاف ویروس ها، پول درآوردن است؛ پولی که از فروش فضای تبلیغاتی در وب و فروش خدمات و کالاهای تبلیغ کنندگان به دست می آید. برخی از سارقان مرورگرها، با backdoor و تروجان هایی همراهند که به فروشندگان، امکان دانلود برنامه های مخرب و جمع آوری کلیدضربه ها و سایر اطلاعات خصوصی را می دهند.

متأسفانه هیچ راه یکسانی برای از بین بردن تمام این نرم افزارها وجود ندارد. تکنیک های هایجک کردن مرورگر، امروزه بسیار پیچیده شده اند؛ از صفحات ساده ای که با استفاده از کدهای جاوا اسکریپت، صفحه پیش فرض را تغییر می دهند گرفته تا موجوداتی مثل Smartsearch.WS که با تغییر رجیستری کاری می کنند که اگر کاربر فراموش کرد پیشوند http را تایپ کند، خود به خود هر صفحه را به سایت خودش تغییر جهت دهد.

بهترین راه برای مقابله با هایجک کننده های مرورگر، پیش گیری از آنهاست. بیشتر هایجک ها، با تعامل خود کاربر صورت می گیرند. وقتی کاربر به دیدن صفحات خاصی از وب می رود، با پاپ آپی مواجه می شود که پیشنهاد دانلود یک نرم افزار، یک چیز رایگان یا در ساده ترین شکل، تغییر صفحه شروع مرورگرش را ارائه می دهد. در این مواقع، فقط یک کار صحیح است؛ رد پیشنهاد.

اخیراً برخی از هایجکرها به روش های ویروس گونه روی آورده اند و از نقاط ضعف اینترنت اکسپلورر، سوء استفاده می کنند. نقطه ضعفMHTRedir ، یک سری تروجان را پوشش می دهد که غالباً برای دانلود تماس گیرنده های مستهجن و اخیراً کرم Bagle.AQبه کار گرفته می شوند؛ البته مایکروسافت، این نقطه ضعف را با روزآمدسازی امنیتیMS04-025 خود، ترمیم کرده است. بنابراین، اگر سیستم شما امروزی باشد، کمتر مورد آسیب قرار می گیرد. محصولات ضدویروس هم بسیاری از این نوع تروجان ها را شناسایی می کنند. بنابراین، به کمک این برنامه ها هم می توانید جلوی هایجک شدن را از همان ابتدا بگیرید.

اگر بعد از همه این مراقبت ها، باز هم گرفتار هایجک شدید، برنامه هایی مثلHijack This،Ad-aware ، D Spybot Sو SpySweeper، احتمالاً مشکل شما را حل می کنند. همچنین سایت هایی چون Scumware.com، MVP.org، Spywareinfo.comو MajorGeeks.comمی توانند مفید باشند.

در تاریخ انقلاب اسلامی برخی ماه‌ها و روزها اهمیت خاصی دارند. به تقویم رخدادهای انقلاب نگاه کنید. یکی از ماه‌های سرنوشت‌ساز انقلاب اسلامی، آبان است که خاطرات برخی از روزهای آن هرگز از تقویم انقلاب پاک نخواهد شد؛ آبان‌ماه سال 1358 تهران محل وقوع واقعه‌ای بود که به مردم ایران و جهان فهماند الفاظی مثل آزادی، دموکراسی و حقوق بشر از نظر آمریکا و هم‌فکرانش به چه معناست! در علم روان‌شناسی قانونی هست که می‌گوید وقتی ارزشی، محتوا و معنای درونی خود را از دست داد شعار التزام به آن از کسانی که می‌خواهند از آن ارزش سوء‌استفاده کنند بیش‌تر شنیده خواهد شد.

13آبان‌ماه؛ روزی است که امام امت آن را به ملت ایران تبریک گفت. روز تسخیر لانه‌ای که به فرموده امام اگر ویران نمی‌شد ایران را به تباهی می‌کشید؛ لانه‌ایی که توسط دانشجویان پیرو خط امام اشغال شد؛ دانشجویانی که با بصیرت خویش منبع فتنه را شناسایی کردند و آخرین پایگاه استکبار در ایران را به تصرف درآوردند، 13 آبان روزی که...

اما آنچه که برایتان آماده کرده‌ایم مدارک و اسنادی است که پیش از نابودشدن اتاق‌های تودرتوی سفارت آمریکا در ایران به دست آمد و در مجلاتی با نام اسناد لانة جاسوسی توسط دانشجویان پیرو خط امام در همان سال‌ها منتشر شد.

پیش از تأمل در این اسناد ذکر دو نکته قابل توجه است: اول آنکه وقتی این اسناد منتشر شد، بعضی‌ها این اسناد را جعلی و غیرقابل استناد دانستند؛ چراکه به‌واسطة انتشار این اسناد بسیاری از کسانی که خود را حامی ملت و خدمتگزار وطن معرفی کرده بودند وجهه خوب خود را از دست دادند، و دوم آن‌که خیلی‌ها حمله به سفارت یک کشور را ـ که دارای مصونیت است ـ معارض با حقوق بشر دانستند و خصوصا در نشریات خارج کشور با آب و تاب فراوان این عمل را نکوهش و محکوم کردند، اما گذشته از تفاوت فاحش جاسوس‌خانه با سفارت، بنیان‌گذار انقلاب اسلامی به مناسبت‌های مختلف با اشاره به این جریان، حرکت دانشجویان را تحسین و از مسببان آن تشکر کردند و طبیعی است که برای ملت ایران و دانشجویان خط امام سخن رهبرشان بهترین دلیل برای درست بودن این کار باشد.*

* برای اطلاع از سخنان حضرت امام مربوط به این واقعه: ر.ک، صحیفه نور، ج8.

سند1

این نامه مربوط به هندی پرشت مسئول دفتر امور ایران در واشنگتن است که خطاب به ان‌‌بروس‌سین‌جن مسئول امور سفارت آمریکا در تهران نوشته شده است. این نامه دربردارندة راهکارهای جلوگیری از فشارهای ایران در قبال صادرشدن اجازة پناهندگی به شاه در آمریکا است، در ابتدای نامه به واژه‌های secret (محرمانه) و Eyes only (فقط چشم‌ها) دقت کنید که شدت محرمانه بودن نامه را نشان می‌دهد.

در بند سوم نامه آمده است «در این میان، ما باید شروع کنیم تا آمادگی لازم را به ایرانی‌ها بدهیم که در مورد ورود شاه، تحت فشارهای شدید بوده‌ایم ـ فشارهایی که به رغم سیاست درهای بازمان ـ تحمل کرده بوده‌ایم.

در انتهای نامه آمده است: نباید هیچ حرکتی در جهت قبول شاه تا زمانی‌که نتوانسته‌ایم یک نیروی محافظ مؤثر و اساسی برای سفارت تهیه کنیم انجام دهیم. ثانیا: وقتی اجازة ورود شاه صادر شود باید گارد امنیتی آمریکایی اضافی برای سفارت در نظر بگیریم تا پرسنل طراز اول (key) را از هرنوع خطر حفظ نماییم.

سند2

این سند نشان‌دهندة برنامه اقتصادی آمریکا برای چنـگ‌اندازی به منـابع اولیه ایـران مشهـور به Fy 80 caP است. در این برنامه اقتصادی دو هدف مهم در نظر گرفته شده است.

1. متلاشی کردن اقتصاد بومی

2. تلاش در جهت اجرای برنامههای اقتصادی طراحی شده در جهت خریداری ارزان منابع اولیه و فروش انحصاری کالاهای غربی.

این برنامه که سیاست‌های آمریکا را برای در دست گرفتن اقتصاد ایران در سال 1980 ترسیم می‌کنـد، مثـل سه برنـامـه دیگـر مشهـور بـه

Fy 97 caP و Fy 98 caP و Fy 81 caP

به دلیل مقارن شدن با جریان انقلاب اسلامی به شکل کامل انجام نشد.

سند3

این سند نشان‌دهندة الگوی تشکیلاتی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی است، همان‌طور که می‌بینید تعداد نیروها، شکل چینش آنها به‌صورت دقیق یادداشت شده است این نامه برای اطلاع آمریکا از برنامه‌های نظامی ایران توسط جاسوس آنها در ایران نوشته شده است.

سند4

مهرهایی که می‌بینید به همراه یک صفحه از گذرنامة یکی از درباریان شاه توسط سفارت جعل شده است، مهرها مربوط به فرودگاه مهرآباد است و از آن‌ جهت که این گذرنامه به مقصد اسپانیا بوده به حتم مهر آن کشور هم جعل شده است.

سند5

جهت‌دهی دولت موقت به سمت خواسته‌های آمریکا از برنامه‌های هدف‌مند این سفارت بود. شناسایی علائق مسئولان، تهدید یا تطمیع آنها راه‌هایی رسیدن به این خواسته معرفی شده است.

سند6

این نامة بروس‌ لینگن در نوامبر 1979 به واشنگتن است. در روز عید قربان، بروس در این نامه به مخاطبش در آمریکا می‌گوید:«امروز عید قربان است یک تعطیلی اسلامی که قربانی کردن را جشن می‌گیرند... به‌خاطر پذیرفتن شاه در آمریکا این جشن عید، به یک هیجان عمومی علیه ما تبدیل شد... تفنگداران دریائی لباس‌های رزمی پوشیده بودند و مشتاق دفاع از سفارت بودند اما ما دائما در تماس تلفنی با واشنگتن بودیم تا مطمئن باشیم از جانب آنان کمک خواهد رسید... روی نرده‌های در آهنی سفارت، در مقابل در ورودی یک چیز خفت‌بار علیه کارتر نوشته شده بود و از خمینی ستایش کرده بودند...

روزنامه "لوسوار" چاپ بلژیک در روزهای اخیر مطالب عجیب و غریبی درباره استخدام جاسوس توسط سازمان های اطلاعاتی رژیم صهیونیستی و آمریکا از طریق اینترنت منتشر کرد.

افرادی که استخدام می شوند نمی دانند که دست به چه کار خطرناکی می زنند. آنها برای گذران وقت و حرف زدن با دیگران اینترنت می گشایند امری که در نظر بسیار ساده و پیش پاافتاده است اما نمی دانند که آن یکی از محورهای اصلی کسب اطلاعات توسط سیا و موساد است زیرا این سازمان ها به راحتی می توانند از طریق رفتارهای عرب تبارها به ویژه جوانان که 70% امت عربی را تشکیل می دهند کنترل و آن را زیر نظر قرار دهند.

اینترنت با وجود نکات مثبت جنبه های منفی زیادی نیز دارد و بر خلاف آنچه گفته می شود که اینترنت عامل تبلور آزادی شخصی و دموکراسی فرد در گروه است، در بسیاری موارد انسان را به دام سازمان های جاسوسی می اندازد. لذا اصطلاح دهکده جهانی این بار از طریق اینترنت به منصه ظهور رسیده و باعث شده بسیاری از افراد در ملت های فقیر و دچار چالش های سیاسی ناخواسته، به وطنشان خیانت کنند.

در سال 1998 میلادی "موشه آهارون" افسر سازمان جاسوسی رژیم صهیونیستی با همتای آمریکایی خود در مقر سازمان جاسوسی آمریکا (سیا) دیدار کرد. این دیدار عادی نبود بلکه طرف آمریکایی در آن کوشید به اطلاعات لجستیکی از کشورهای محور شرارت و کشورهای مشابه که معمولاً موساد آن را به آمریکایی ها ارائه می دهد، دست یابد. اما طرف اسرائیلی در جست و جوی حمایت لجستیکی غیراطلاعاتی بود و برای تأسیس یک دفتر در امور امنیتی عربی نیاز به حمایت مادی داشت.

لازم به یادآوری است که آهارون در ترور شخصیت های فلسطینی در ترکیه، نایروبی، ساحل عاج، تونس، یوگسلاوی سابق، اسپانیا و ایتالیا دست داشته است.

هدف او ایجاد یک مرکز جاسوسی ثابت و متحرک از طریق اینترنت بود. این امر برای آمریکایی ها عجیب بود چه اینکه اسراییل برای موفقیت این طرح نیازمند کمک ماهواره ها و پست الکترونیکی آمریکا بود که در تمام زمینه ها از چت استفاده می کند یعنی شیوه ای که بسیار مورد توجه کشورهای جهان سوم قرار دارد.

در اول مه 2002 میلادی روزنامه "تایمز" برای اولین بار از وجود یک شبکه جاسوسی برای استخدام مزدور که روانشناسان زبده در آن اطلاعات مختلف را جمع آوری می کنند خبر داد.

این روند شباهت زیادی به فیلم های هالیوودی دارد اما این بار همه چیز واقعی است زیرا این دفتر به طور عملی در سال 2001 میلادی زیر نظر افسران سازمان جاسوسی رژیم اشغالگر قدس و شخص موشه آهارون تشکیل شد. در این طرح افسران سیا نیز به یاری اسراییلی ها شتافتند و همه چیز در راستای تحقق یک هدف قرار گرفت: استخدام جاسوسان جوان برای خدمت به اسراییل بزرگ!!!

آنچه در مجله "لومگزین دیسراییل" در فرانسه منتشر شد. برای بسیاری غافلگیر کننده بود زیرا جزییات پرونده های سری را فاش کرد که از منابع موثق در اسراییل جمع آوری شده بود. امری که خشم سفیر رژیم صهیونیستی در فرانسه علیه این مجله یهودی را برانگیخت.

"جرالد نیرو" جامعه شناس، متخصص در رفتارهای بشری در دانشگاه "لوروا"ی بلژیک و استاد روانشناسی دانشگاه "بروونس" فرانسه و مؤلف کتاب "مخاطر اینترنت" در این باره می گوید:

این شبکه در مه 2002 میلادی کشف شد و عبارتست از مجموعه شبکه هایی که توسط روانشناسان اسراییلی اداره می شود و مأموریت آنها جذب جوانان کشورهای جهان سوم به ویژه کشورهای درگیر در جنگ اعراب و اسراییل و کشورهای آمریکای جنوبی مانند ونزوئلا و نیکاراگوا می باشد. در این شیوه سعی بر آن است که از افراد مخالف با حکومت خود و یا افراد عادی استفاده شود که گرایش های سیاسی ندارند اما قادرند اطلاعات خوبی درباره اماکن و اوضاع ارائه دهند.

وی افزود: در حقیقت هر فردی که برای گذراندن اوقات فراغت و رفع نیازهای روحی خود قدرت استفاده از اینترنت را دارد جاسوسی ممتاز به شمار می آید. زیرا سایتهایی که مورد توجه جوانان است گستره زیادی برای گفت و گو در اختیار آنان قرار می دهد.

نکته بسیار مهم دیگر در زمینه استفاده از اینترنت آن است که متکلم می تواند سخنان خود را در خفای کامل بگوید و از اسم مستعار یا کد استفاده کند که این امر آزادی بیشتری به وی می بخشد.

از سوی دیگر سخن گفتن با جنس مخالف و یافتن آن برای گفت و گو امری دلپذیر برای بسیاری از جوانان است امری که جاسوسی را برای افسران اطلاعات به ویژه در مناطق حساس دنیا آسان می سازد. بزرگترین ویژگی کاربران اینترنتی نیاز آنها به گفت و گوست. افرادی که چت می کنند عمدتاً با مشکل بیکاری، مشکلات فکری و عقده های روحی و روانی مواجهند و برای گذران وقت در جست و جوی افراد همفکر یا کسانی هستند که با آنها درد دل کنند.

برخی از این کاربران بر این گمانند که سخن گفتن از مسائل جنسی شبهه سیاسی بودن را از آنها می زداید و به اصطلاح باعث می شود تا کاری به سیاست نداشته باشند در حالی که نمی دانند گفت و گوی جنسی یکی از خطرناکترین ابزارهای کشف درون انسان و نقاط ضعف می باشد که یافتن آن در گفت و گوهای عادی دشوار است.

دکتر "ماری سیگال" نیز درباره اصطلاح جاسوسی اینترنتی می گوید: آمریکایی ها پیش از حمله به عراق کوشیدند تا از طریق اینترنت به درون شخصیت مردم عراق پی برده و به اصطلاح شمار بیشتری از آنها را جذب کنند. از نظر علمی جمع آوری اطلاعات کار پیچیده ای به شمار نمی رود و بسیار آسان تر از گذشته است.

در 20 سال گذشته جذب مزدور به صورت مستقیم صورت می گرفت اما در حال حاضر چنین اشخاصی آماده اند و می توان به طور غیر مستقیم با افراد به تبادل نظر پرداخت و اسرار و اطلاعاتش را تخلیه کرد.

"ویلیام اسمیت" از افسران اطلاعاتی آمریکا که در دوران جنگ سرد جاسوس بود در کتاب خود با عنوان "اسرار غیر خصوصی" از استخدام بسیار آسان جوانان بیکار آمریکای لاتین برای نوشتن گزارش اوضاع جاری کشورشان سخن گفت.

در فصل ششم کتاب آمده است: یکی از جوانان مخالف نظام کشورش در آمریکای جنوبی در چت با یک افسر زن در سازمان جاسوسی گفت که در میان مردم شایع شده است که قیمت بنزین و برخی مواد غذایی در روزهای آینده افزایش خواهد یافت.

افسر اطلاعات پرسید: اما در دنیا هر روز قیمت ها افزایش می یابد؟ جوان پاسخ داد: شوخی می کنی، این بار مردم قیام می کنند و علیه نظام دست به انقلاب می زنند.

این اطلاعات ساده ولی مهم نشان داد که قیمت ها بالا نخواهد رفت بلکه طرف های خارجی آن را افزایش خواهند داد تا مردم دست به شورش زده و همه جا را ناامنی و هرج و مرج فرا گیرد.

همین شیوه نیز در گرجستان و سایر جمهوری های شوروی سابق که اخیراً دچار انقلاب های رنگی شدند، پیاده شد.

اینترنت فقط پنجره ای رو به جهان نیست بلکه ابزاری خطرناک برای ورود به خصوصیات دیگران و استفاده از وی برای اهداف جاسوسی نظامی نیز می باشد. سن افرادی که از اینترنت استفاده می کنند معمولاً بین 6 تا 30 سال است. لذا باید به یک نکته بسیار مهم توجه داشت. اینترنت عاملی است که باعث می شود فرد بدون آنکه صندلی اش را ترک کند واشنگتن و دهلی نو را باهم ببیند. این یک دستاورد بسیار بزرگ علمی و تکنولوژیک است اما نتایج منفی نیز دارد زیرا سوء استفاده از این شبکه عریض و طویل منجر به آن می شود که اینترنت خود به عاملی برای ایجاد خلأ تبدیل شده و فرد پیوسته برای گفت و گو از طریق آن احساس نیاز کند. بدون آنکه بداند چرا باید از طریق این وسیله سخن بگوید.

در این میان دکتر "جرالدنیرو" معتقد است: از ما می خواهند که درباره اوضاع جاری در کشورهای مختلف سخن بگوییم امری که نمی توانیم به هیچ عنوان آن را از وضعیتی شخصی افراد جدا کنیم. افرادی که احساس یأس و ناامیدی کرده و خود را تحت فشار می بینند. لذا بهترین راه را گفت و گوی پنهانی می داند تا اندکی از فشارهای خود را تخلیه سازد.

چت و آشنایی از طریق آن عبارتست از زمینه ای که برای فرد هموار می شود تا برای اولین بار بتواند حرف بزند و گوش کند. لذا جزئی ترین اطلاعات نیز مهم است و باید تمام اطلاعات از طریق بازی با روحیه فرد جمع آوری شود. بدین سبب "دان شاتسکی" روزنامه نگار و افسر سازمان جاسوسی رژیم صهیونیستی بر استفاده از جوانان تأکید کرد زیرا جوان پیوسته می خواهد حرف بزند و جنس مخالف به ویژه جنس لطیف را بشناسد لذا در جاسوسی اینترنتی از افسران زن استفاده می شود روزنامه "لوموند" چاپ فرانسه در 27 مه 2002 میلادی مقاله ای درباره جنگ اینترنتی منتشر کرد که از 20 سال قبل آغاز شد و از زمان حوادث 11 سپتامبر 2001 گسترش یافت به گونه ای که جنگ اطلاعاتی به جنگ ویرانگری تبدیل شد که هدف اصلی آن قبضه کردن بازار اینترنت است بدین سبب 58 درصد از سایت های اینترنتی از سوی سازمان های جاسوسی کشورهای دنیا به ویژه ایالات متحده آمریکا، رژیم صهیونیستی، انگلیس، آلمان، فرانسه و ایتالیا مورد استفاده قرار می گیرد.

هدف این سایت ها آن نیست که جوانان دنیا را کشف کرده و یا فاصله میان کشورهای جهان کوتاه شود، بلکه هدف، جنگی تازه علیه کشورهای جهان سوم، به ویژه کشورهای عربی و اسلامی است که جنگ علیه تروریسم نامیده می شود.

با کمال تأسف در حال حاضر در رسانه های گروهی غرب اینگونه تبلیغ می شود که تروریسم ناشی از آن است که فقرا چشم دیدن پیشرفت و توسعه غرب و نظام سرمایه داری آن را ندارند بدین سبب دیدگاه این رسانه ها به کشورهای جنوب به ویژه از دهه 70 قرن بیستم پیوسته دیدگاهی تهاجمی بوده است.

مجله "لاتریبون" چاپ فرانسه در این باره نوشت: "آدون وردان" که پایگاه اینترنتی خود را "جوانان آزاد" نامگذاری کرده است در سال 2003 میلادی موفق به جذب بیش از 10 میلیون نفر شد. در این سایت میلیون ها جوان خشم و نارضایتی خود را از دولت های خود ابراز کردند. همچنین برخی افسران نیز که گمان می کرد با بر ملا کردن اسرار نظامی بی نهایت مهم و خطرناک کاری انسانی برای رهایی ملت خود از به اصطلاح چنگال رژیمشان انجام می دهند نیز در همین دام افتادند.

لازم به یادآوری است که رژیم صهیونیستی در دهه های 60 و 70 قرن گذشته میلیون ها دلار برای آموزش مزدور هزینه کرد امری که اینک به شکل جاسوسی اینترنتی درآمده است. افرادی که وارد چنین شبکه هایی می شوند، نمی دانند که اسرار کشورشان را فروخته و خیانت می کنند و قربانی گفت و گویی ناپاک شده و می شوند.

متأسفانه در حال حاضر جلوگیری از بلای چت بسیار دشوار و غیرممکن است آنهم در جهانی که میلیون ها جوان در جست و جوی جنس مخالف و گفت و گوی عاشقانه با آن هستند و می خواهند عقده های روحی و روانی خود را تخلیه کنند. اما باید توجه داشت که فقط جوانان در معرض خطر قرار ندارند بلکه تمام اقشار دیگر مانند پزشک، مهندس و کارمندان و نظامیان نیز هر لحظه ممکن است در چنین دامی افتند.

( به نقل از نداء القدس شماره 88، ص 40)

در بحبوحه این ایام، نامه‌ای از لندن رسید که مرا بی‌درنگ، به مسافرت به شهرهای مقدس کربلا و نجف ـ قبلة آمال شیعیان و مرکز علم و روحانیت ـ مجبور می‌کرد. قبلاً به عنوان مقدمه، اشاره‌ای هر چند کوتاه به سابقة تاریخی این دو شهر مقدس می‌کنم.

اهمیت شهر نجف با دفن حضرت علی(ع) ـ نخستین امام شیعه و چهارمین خلیفة مسلمین ـ آغاز می‌شود، و از آن تاریخ پیوسته رو به آبادی و گسترش نهاده است. هنگام شهادت علی(ع) نجف سرزمینی در 6 کیلومتری مرکز خلافت یعنی کوفه بوده، و پیاده یک ساعته این مسافت را می‌توان پیمود. پس از شهادت حضرت علی(ع)، دو فرزندش حسن و حسین(ع)، جسد او را پنهانی به این نقطة دوردست که اکنون نجف نام دارد آوردند و شبانه دفن کردند. اکنون نجف یکی از بزرگ‌ترین شهرهای بین‌النهرین و به مراتب از کوفه آبادتر است. در این‌جا حوزة علمیة تشیع قرار دارد، و علمای بسیاری از سراسر بلاد اسلام، در شهر نجف رحل اقامت افکنده‌اند. بازارها، مدارس و خانه‌های آن، همه ساله افزایش می‌یابد. علمای شیعه از احترام ویژه‌ای برخوردارند. خلیفة عثمانی که در استانبول اقامت دارد، بنا بر دلایل زیر

پاس خاطر ایشان را همیشه نگه می‌دارد:

1. پادشاه ایران پیرو مذهب شیعه است و احترام امپراتور عثمانی از علمای نجف، سبب تحکیم علایق و روابط دوستانة ایران و ترکیه خواه بود. و در نتیجه از برافروختن آتش جنگ، بین دو کشور جلوگیری خواهد نمود.

2. عشایر بسیاری در اطراف نجف زندگی می‌کنند که همگی مسلح و پیروان متعصب علما و مراجع شیعه‌اند. اینان با وجودی که اسلحه و آموزش نظامی ندارند و با زندگی عشیره‌ای خو گرفته‌اند، معذلک اهانت به علما را تحمل نمی‌کنند، و در صورتی که از سوی عثمانی‌ها نسبت به علما بی‌احترامی شود، همگی به ضدعثمانی‌های سنی مذهب متحد خواهند شد و سر به شورش برخواهند داشت. از این رو، عاقلانه نخواهد بود که خلافت استانبول خود را با چنین مخاطره‌ای روبه‌رو سازد.

3. علمای شیعه در سراسر عالم تشیع مرجعیت تام دارند؛ در سرزمین‌های هند، آفریقا و نقاط دیگر، اگر کوچک‌ترین بی‌حرمتی از سوی عثمانی‌ها به ایشان صورت گیرد، جهان تشیع متشنج خواه شد که قهراً به سود حکومت ترکیه نخواهد بود.

کربلا، دومین شهر مقدس شیعیان است. این شهر نیز پس از شهادت حسین(ع) ـ فرزند علی بن ابی‌طالب(ع) ـ

و فاطمة زهرا موقعیت آبادانی می‌یابد. مردم عراق از حسین دعوت می‌کنند که برای تصدی امر خلافت مسلمین از حجاز به کوفه سفر کند. اما، همین که او به همراه خاندانش، به سرزمین کربلا دوازده فرسنگی کوفه می‌رسد، مردم عراق تغییر عقیده می‌دهند و از او روی می‌گردانند و به فرمان یزید، برای پیکار با امام آماده می‌شوند. «یزیدبن معاویه» خلیفة اموی بود که در شام فرمان‌روایی داشت. سپاه اموی با حسین و خاندانش نبرد می‌کند، و سرانجام همگی رابه قتل می‌رسانند، این ناجوان‌مردی مردم عراق و پلیدی و قساوت سپاه یزید، یکی از لکه‌های ننگین تاریخ اسلام است. از آن تاریخ، شیعیان جهان کربلا را مرکز زیارت و عبادت، و نقطة علاقه و توجه روحانی خود قرار می‌دهند، و از هر سو، پیوسته بدان‌جا می‌شتابند. گاهی در کربلا آن‌چنان ازدحام می‌شود که در مسیحیت هرگز چنین اجتماعی سابقه نداشته است. در شهر کربلا هم علما و مراجع شیعه به ترویج مبانی دین اسلام، اشتغال دارند. مدارس آن‌جا نیز مملو از طلاب علوم دینی است. کربلا و نجف، در حقیقت مکمل یکدیگرند. نهرهای فرات و دجله که دو رودخانه بزرگ عراق هستند و از کوه‌هایی در ترکیه سرچشمه می‌گیرند، سرزمین حاصل‌خیز بین‌النهرین را مستعد انواع کشت و زرع می‌سازند و مردم آن‌جا از رفاه بهره‌مندند.

هنگام بازگشت به لندن، به وزارت مستعمرات پیشنهاد کردم تا مصب دجله و فرات را برای مطیع ساختن حکومت عراق، تغییر دهد تا در مواقع فتنه و شورش مسیر این رودخانه را تغییر دهند و مردم ناگزیر، به هدف‌های استعماری انگلیس تسلیم شوند.

من، در کسوت یک بازرگان از مردم بربر، به نجف رفتم. در این شهر با علمای شیعه آشنا شدم، و مراوده با آنان را توسعه دادم. در مجالس درس و مباحثه حاضر می‌شدم، و چه بسیار که فضای آن محافل، مرا در خود می‌گرفت و از آن مهم‌تر، در غالب آن حوزه‌ها، صفای دل و پاکی ضمیر حکومت می‌کرد. عالمان شیعه را بسیار پاک‌دامن و پرهیزکار یافتم، اما متأسفانه روح تجددخواهی و هماهنگی با تحولات زمان در آن‌ها مشهود نبود و تحولات عالم، هیچ تغییری در افکارشان پدید نیاورده بود.

1. علما و مراجع نجف شدیداً با سلطة عثمانی‌ها مخالفت می‌ورزیدند؛ نه بدان سبب که آنان شیعه بودند و عثمانی‌ها سنی، بلکه به خاطر ناراحتی از تسلط ستم‌گرانة حکام عثمانی، و به امید دست یافتن به آزادی. با این‌همه، اندیشه و هدف روشنی برای رهایی جستن از بندهای اسارت نداشتند.

2. آنان تمام اوقات خود را صرف درس و بحث در علوم دینی می‌کردند، و مانند کشیش‌های قرون وسطی به دانش‌های جدید چندان علاقه‌ای نداشتند، و اگر چیزی می‌دانستند به میزان کمی بود که سودی در بر نداشت.

3. آنان کوچک‌ترین اطلاعی از جریان‌های سیاسی جهان نداشتند و اصولاً اندیشه در این‌گونه مسائل را عبث و بیهوده می‌پنداشتند.

من با خود می‌گفتم: چه تیره‌روزند اینان! جهان بیدار شده است، ولی اینان هنوز از خواب سنگین خود بیدار نشده‌اند؛ باشد که به زودی سیل بنیان‌کنی آنان را از خواب نوشین بیدار کند. من با بعضی از علما، در باب لزوم جنبشی علیه خلافت عثمانی مذاکراتی کردم. اما هیچ‌گونه واکنشی از خود، نشان نمی‌دادند، و مثل این‌که اصولاً گوش شنوایی برای شنیدن این مسایل ندارند. بعضی مرا به باد ریشخند می‌گرفتند و سخنم را تعبیر بدان می‌کردند که می‌خواهم اوضاع جهان را دگرگون سازم و نظم عالم را بر هم زنم. این علما به خلافت، چون امری محتوم و مقدر، می‌نگریستند. و بر این باور بودند که هیچ اقدامی علیه آل عثمان نباید کرد، مگر پس از ظهور «مهدی موعود(ع)» که به پندار شیعه دوازدهمین امام است و به سال 255، در کودکی ناپدید شده و هم‌چنان زنده است، و در آخرالزمان ظهور می‌کند، و دنیا را پس از آن‌که از ستم و فساد پر شده، پر از عدل و داد خواهد کرد.

من از این‌که گروهی از برگزیدگان و اندیشمندان اسلام، به چنین پندار بیهوده‌ای دل بسته‌اند، متحیر بودم. عیناً مانند عقیده‌ای که مسیحیان قشری به بازگشت مسیح، برای برقراری عدالت، در جهان دارند. به یکی از علما گفتم: «آیا عقیده ندارید که باید از هم‌اکنون، علیه بیدادگری مبارزه کرد و عدالت را در جهان برقرار ساخت. هم‌چنان‌که پیامبر اکرم(ص)، با ستمگران مبارزه می‌کرد؟» گفت: «پیامبر را خداوند مأمور کرده بود، و از این رو، توانایی چنین کاری را در خود می‌دید». گفتم: «مگر در قرآن نمی‌خوانیم: اگر خدا را یاری کنید، یاریتان خواهد کرد.1 شما نیز از سوی خدا مأمورید که با شمشیر علیه ستمگران قیام کنید، و مردم را بر ضد آنان بشورانید». سرانجام گفت: «گویا شما مردی تجارت پیشه‌اید، ورود در این موضوعات مستلزم دانستن علومی است که فهم شما بدان قد نمی‌دهد».

باری به نجف برگردیم و از مرقد امیرمؤمنان سخن گوییم. آرام‌گاهی باشکوه و عظمت است، و مزین به انواع تزئینات زیبا، و حرمی با تالارهای مجلل، و گنبدی بزرگ از طلای ناب، با دو منارة بلند از طلا. شیعیان همه روزه، گروه گروه، به زیارت مرقد علی می‌شتابند، و در نماز جماعت آن‌جا شرکت می‌کنند. با اشتیاق و از سر ارادت و اخلاص ضریح مبارک را می‌بوسند و در آستانة درهای ورودی بر زمین می‌افتند، و با احترام بر درگاه آن بوسه می‌زنند. سپس بر امام درود می‌فرستند و اذن دخول می‌خواهند و ضریح مطهر را می‌بوسند. در اطراف حرم، صحن بزرگی است با حجرات بسیار که اقامت‌گاه علمای دین و زائران مشهد علوی است.

در شهر کربلا، دو آرام‌گاه مشهور وجود دارد که هر دو با اندک تفاوتی، به شیوه و سبک آرام‌گاه حضرت علی(ع) در نجف ساخته شده‌اند. نخست حرم حسین(ع) و دوم حرم حضرت عباس برادرش، که هر دو در کربلا شهید شدند. زائران کربلا نیز مانند نجف، همه روزه در حرم مطهر ازدحام می‌کنند، و به زیارت می‌پردازند. منظرة کربلا بر روی هم، زیباتر از نجف است. اطراف آن را باغ‌های سبز و خرم احاطه کرده و رودخانه‌هایی از درون این باغ‌ها می‌گذرند.

هرچند، برای ما ویرانی این شهرها و آشفتگی اوضاع آن سبب امیدواری بود، با این‌همه، مشاهده وضع عمومی و زندگی نامطلوب مردم، حکایت از آن می‌کرد که حاکمان عثمانی چه جنایاتی در این شهرها مرتکب شده‌اند، اینان مردمانی لجام‌گسیخته، آزمند و نادان بودند، که هر کاری می‌خواستند با بی‌پروایی می‌کردند. مثل این‌که مردم عراق، بنده و بردة ایشانند. جامعه به طور کلی از حکومت سخت ناخشنود بود، و همان‌طور که اشاره کردیم، پیروان تشیع، با آن‌که آزادی و عدالت را از دست رفته می‌دیدند، ستم حکام را تحمل می‌کردند و از خود واکنشی نشان نمی‌دادند اهل سنت هم از تسلط استاندار ترک بر تمام شئون سرزمین خود، سخت ناخشنود بودند. مخصوصاً که خون اشرافیت عرب در رگ‌هایشان جریان داشت و عده‌ای که سادات وابسته به خاندان پیامبر بودند، خود را برای تصدی حکومت شایسته‌تر از استاندار عثمانی می‌دانستند.

شهرها به کلی ویران بود، و مردم در کثافت و گرد و خاک می‌لولیدند. بر سراسر راه‌های مملکت نا‌ امنی حکومت می‌کرد، و گروه‌هایی از راهزنان، در انتظار کاروان‌ها بودند تا اگر سواران دولتی آن‌ها را همراهی نکنند، به تاراج و غارت کاروان مشغول شوند. از این رو، کاروان‌های بزرگ، تنها زمانی می‌توانستند به سوی مقصد رهسپار شوند که افراد مسلح از جانب حکومت، به حمایت آنان مأمور شوند.

از سوی دیگر، یک حالت درگیری و نزاع دائمی بین عشایر آن منطقه، به شدت جریان داشت. روزی نبود که افراد عشیره‌ای به غارت و چپاول اموال عشیرة دیگر نپردازند، و چند نفر در این میان کشته نشوند. نادانی و بی‌خبری به صورت وحشت‌انگیزی سراسر عراق را در خود گرفته بود، و این اوضاع تأسف‌بار دوران استیلای کلیسای قرون وسطی را بر شهرهای اروپا به خاطر می‌آورد. جز طبقة علمای دین که در نجف و کربلا مقیم بودند، و تعداد کمی از طلاب، یا کسانی که با علما نوعی رابطه و پیوستگی داشتند، از هر هزار نفر، یک نفر پیدا نمی‌شد که خواندن و نوشتن بداند و تقریباً همه بی‌سواد بودند. اقتصاد عقب‌مانده، عامل بیماری، فقر، بی‌سوادی و بدبختی‌های شدید مردم متوسط بود. شیرازة امور از هم‌گسیخته و هرج و مرج همه‌ جا را فراگرفته بود. مردم و حکومت به یکدیگر سوءظن داشتند، و با چشم دشمنی به هم نگاه می‌کردند. از این جهت هیچ‌گونه همکاری و تفاهمی وجود نداشت. علمای دین چنان سرگرم مسائل الهی بودند که زندگی این دنیا را به کلی از یاد برده بودند.

بیابان‌ها غالباً خشک و لم‌یزرع بود. دو رودخانه دجله و فرات، بی‌ آن‌که به مصرف آبیاری کشت‌زار‌ها برسد، هم‌چون مهمانی از وسط اراضی تشنه به سرعت می‌گذشتند و در دریا فرو می‌رفتند. این اوضاع آشفته و این فساد و هرج و مرج، نمی‌توانست قابل دوام باشد و یقیناً تحولی را به دنبال داشت.

کوتاه سخن آن‌که، چهار ماه در کربلا و نجف ماندم، در شهر اخیر به بیماری سختی مبتلا شدم تا بدان‌جا که از بازگشت سلامت خود نومید گردیدم. سه هفته بیماریم به طول انجامید، ناگزیر به پزشکی در آن شهر مراجعه کردم. او داروهایی تجویز کرد که پس از مصرف آن‌ها، تدریجاً سلامت خود را به دست آوردم. آن سال، تابستان گرمایی توان‌فرسا همه‌جا را فراگرفته بود، و من در مدت بیماری در سرداب زیرزمینی که بالنسبه هوای خنک داشت به سر می‌بردم. صاحب‌خانه من در آن مدت، با پول کمی که به او می‌دادم در تهیة غذا و دوای من اهتمام داشت. او بر این عقیده بود که خدمت‌گزاری زائران علی(ع) سبب نزدیکی به خدا می‌شود. در روزهای اول بیماری، غذایم سوپ ساده مرغ بود، ولی بعداً با اجازة طبیب از گوشت آن و برنج هم استفاده می‌کردم. پس از بهبودی نسبی عازم بغداد شدم،واز آنجا گزارش مفصلی از مشاهدات خود و رویدادهای کربلا، نجف، حله، بغداد، تقریباً صد صفحه، برای وزارت مستعمرات نوشتم، و نامه را به نمایندة وزارت مستعمرات در بغداد تسلیم کردم تا به لندن ارسال دارد و در انتظار دستورات جدید مبنی بر اقامت بیشتر در عراق، یا عزیمت به لندن، در بغداد ماندم.

ناگفته نگذارم که اشتیاق فراوانم به مراجعت لندن، زایدالوصف بود، زیرا زمان سفرم طولانی شده، علاقه به شهر و دیار و خانواده‌ام فزونی یافته بود. مخصوصاً اشتیاق دیدن «راسپوتین» ـ پسرم ـ که اندکی پس از سفرم به عراق، به جهان آمده بود، مرا ناشکیبا می‌داشت. این بود که از وزارت‌خانه خواسته بودم، دست کم، برای مدت کوتاهی اجازه دهد تا به لندن مراجعت کنم، و ضمن تقدیم گزارش حضوری، مدتی را به رفع خستگی و استراحت بپردازم، زیرا اقامت در عراق، سه سال به طول انجامیده بود. نمایندة وزارت مستعمرات در بغداد، اصرار داشت به او مراجعه نکنم، زیرا سبب سوءظن مردم می‌شد. ناگزیر، اتاقی در یکی از کاروان‌سراهای مشرف به دجله، اجاره کردم تا سوءتفاهمی روی ندهد. نمایندة مستعمرات گفته بود، همین که جوابی از لندن برسد مرا در جریان خواهد گذاشت.

در روزهای اقامتم در بغداد، تفاوت چشم‌گیری که وضعیت عمومی این شهر، با پایتخت حکومت عثمانی «قسطنطنیه» داشت، عجیب بود و حکایت از آن می‌کرد که عثمانی‌ها در خراب و کثیف نگه داشتن شهرهای عراق، به علت دشمنی و سوء ظن نسبت به اعراب، تا چه اندازه، اصرار ورزیده‌اند.

چند ماه بعد، که از بصره به کربلا و نجف، عزیمت کردم، از بابت «شیخ محمد عبدالوهاب»، سخت نگران بودم. چندان به ثبات و پابرجایی او در راه و روشی که برایش تعیین کرده بودم، اعتماد و اطمینان نداشتم. تلون بر مزاجش شدیداً حاکم بود. علاوه بر آن زود به زود از جا در می‌رفت و عصبانی می‌شد. با توجه به خصوصیات او بیم آن داشتم که هرچه را تاکنون کرده‌ام بی‌نتیجه سازد و آرزوهایی که برای او در سر پروردانده بودم بر باد دهد. روزی که عازم بصره بودم، او اصرار داشت، به ترکیه مسافرت کند و خبرهایی از آن شهر به دست آورد. به شدت او را از این سفر بازداشتم و به او گفتم، از آن می‌ترسم که در ترکیه، حرف‌هایی بزنی که موجب تکفیر و الحاد تو گردد و سرانجام خونت را بریزند. اما واقعیت این بود که نمی‌خواستم با بعضی عالمان اهل سنت، دیدار و گفت‌وگویی داشته باشد، چه ممکن بود آنان با منطق محکم خود او را دوباره، به سنی‌گری بازگردانند و طرح‌هایم نقش برآب گردد. وقتی دیدم شیخ در خروج از بصره، پافشاری می‌کند، به ناچار او را به مسافرت ایران و دیداری از شیراز و اصفهان برانگیختم. ناگفته نباید گذاشت که اهالی آن دو شهر، شیعی مذهب بودند و بعید به نظر می‌رسید که عقایدشان در شیخ اثر گذارد، از این بابت، کاملاً مطمئن بودم، زیرا شیخ را می‌شناختم.

در حین خداحافظی از او پرسیدم: «آیا تو به تقیه اعتقاد داری؟» گفت: « البته، چون یکی از صحابه پیامبر(ص) ـ ظاهراً مقداد ـ ، در رویارویی با مشکران قریش که پدر و مادرش را کشته بودند، از بیم جان به «شرک» تظاهر می‌کرد، و پیامبر(ص) به این روش مقداد، اشاره فرموده است.»به او گفتم: «از این قرار بر تو واجب است که در ایران تقیه را فراموش نکنی و خود را شیعه خالص جلوه دهی، تا مگر بدین‌وسیله از تعرض در امان باشی و به مصاحبت علمای آن‌جا نایل شوی، و توفیق مطالعه در آداب و رسوم ایرانی‌ها را حاصل کنی، زیرا وقوف به آن، در آینده، سود بسیار به تو خواهد رساند و تو را در هدف‌هایت موفق خواهد ساخت.»

پس از این گفت‌وگو، مبلغی پول از بابت «زکات»، در اختیار او گذاشتم، زکات نوعی مالیات اسلامی است که از توانگران می‌گیرند و در اموری که به مصلحت عموم امت است صرف می‌کنند. ضمناً چون احتیاج داشت، اسبی خریدم و به او سرراهی داده و از او جدا شدم. از آن زمان تا امروز، از او خبری ندارم و نمی‌دانم چه بر سرش آمده است، نگرانی و اضطرابم از آن بابت بود که در آستانة خروج از بصره، با هم قرار گذاشته بودیم که هر دو به بصره بازگردیم و اگر یکی از ما هنوز بازنگشته بود، گزارش احوال خود را بنویسد و به «عبدالرضا» بسپارد، تا آن دیگری بعداً باخبر شود. و تاکنون هیچ خبری از او نرسیده بود.

وزارت مستعمرات در سال 1710 م به من مأموریت داد که به مصر و عراق و تهران و حجاز و آستانه سفر کنم و اطلاعاتی کافی در مورد راه‌های ایجاد تفرقه در میان مسلمین و ایجاد سلطه بر بلاد اسلام جمع‌آوری کنم. در همان زمان نُه نفر دیگر از بهترین و برگزیده‌ترین کامندان وزارت مستعمرات نیز اعزام شدند.

قدم اول: آستانه (استانبول)

وزارت مستعمرات در سال 1710 م به من مأموریت داد که به مصر و عراق و تهران و حجاز و آستانه سفر کنم و اطلاعاتی کافی در مورد راه‌های ایجاد تفرقه در میان مسلمین و ایجاد سلطه بر بلاد اسلام جمع‌آوری کنم. در همان زمان نُه نفر دیگر از بهترین و برگزیده‌ترین کامندان وزارت مستعمرات نیز اعزام شدند. این عده افرادی بس فعال، کارآمد و پرتلاش در جهت تحکیم سیطره حکومت بر سایر اجزای امپراتوری و سایر بلاد مسلمین بودند. وزارتخانه پول کافی و اطلاعات لازم و نقشه‌های ممکن و اسامی حکام و علما و رؤسای قبایل را در اختیار ما گذاشت. آخرین سخن منشی مخصوص را که در وقت خداحافظی به نام مسیح با ما گفت، از یاد نمی‌برم. وی گفت: «آیندة کشور ما منوط به موفقیت شماست. برای رسیدن به موفقیت تا آنجا که می‌توانید توان خود را به کار گیرید».

من به قصد آستانه، مرکز خلافت اسلامی، به راه افتادم. مأموریت من دوطرفه بود. زیرا می‌بایست زبان ترکی، زبان مسلمین آن دیار را فرا می‌گرفتم. البته من در لندن چیزهای بسیاری به سه زبان آموختم: زبان ترکی، زبان عربی (زبان قرآن) و زبان پهلوی زبان ایرانیان. اما آموختن زبان کاری است و تسلط بر زبان به طوری که انسان بتواند همانند زبان اهل همان کشور تکلم کند، کاری دیگر. اگر آموختن زبان فقط به صرف چند سال معدود وقت لازم دارد، تسلط بر زبان چندین برابر این فرصت را می‌طلبد، چرا که من می‌بایست زبان را با تمام دقایق و ریزه‌کاری‌های آن می‌آموختم تا مبادا در اطرافم شبهه‌ای ایجاد شود.

اما من از این بابت هیچ احساس نگرانی نمی‌کردم، زیرا مسلمین از تسامح و سعة صدر و خوش‌گمانی برخوردارند و این نکات را البته پیامبرشان به آن‌ها آموخته است. شبهه نزد آن‌ها مثل شبهه در نزد ما نیست. از سوی دیگر حکومت ترکان در سطح مطلوبی نبود که بتواند جاسوسان و عاملان را کشف کند، چرا که این حکومت در سراشیبی ضعف و نابودی قرار داشت و همین امر باعث آسودگی خیال ما می‌شد.

پس از سفری خسته‌کننده به آستانه رسیدم و در آن‌جا خود را به اسم «محمد» معرفی کردم. به مسجد (محل اجتماع مسلمین برای عبادت خداوند) رفتم. نظم و نظافت و طاعتی که در مسجد از آن‌ها دیدم، نظر مرا جلب کرد و با خود گفتم: چرا باید با این‌ها جنگ کنیم؟ آیا مسیح ما را به این کار سفارش کرده است؟

اما فوراً به خود آمدم و از این اندیشة شیطانی گریختم و با خود تجدید پیمان کردم که این راه را تا به آخر دنبال کنم.

در آن جا به عالم پیر و سالخورده‌ای به نام «احمد افندم» برخوردم. وی مردی پاک‌دل، پرحوصله، روشن‌ضمیر و نیک‌پسند بود؛ صفاتی که حتی در بهترین روحانیون خود نظیر آن‌ها را ندیده بودم. شیخ می‌کوشید روز و شب به محمد ـ پیغمبر ـ تشبه کند. او را ایده‌آل خود می‌دانست و هرگاه نام وی را بر زبان می‌آورد چشم‌هایش پر از اشک می‌شد. از اقبال من این بود که وی حتی یک بار هم از اصل و نسب من نپرسید و فقط مرا با نام «محمد افندی» صدا می‌زد. هر نکته‌ای که از او می‌پرسیدم در کمال مهربانی به من پاسخ می‌داد چرا که فهمیده بود که من در کشور آن‌ها مهمان هستم و آمده‌ام آنجا کار کنم و در سایة سلطانی که نمایندة محمد پیغمبر بود زندگی کنم. (در واقع دلیل من برای ماندن در آستانه همین بود). به شیخ گفته بودم که من جوانی هستم که پدر و مادرم از دنیا رفته‌اند و هیچ برادری هم ندارم. پدر و مادرم اندکی پول برایم باقی گذاردند و من هم تصمیم گرفتم کار کنم و قرآن و حدیث بیاموزم. از این رو به مرکز اسلام آمدم تا دین و دنیا را به چنگ آورم. شیخ بسیار مرا تحسین کرد و سخنانی با من گفت که آن‌ها را همچنان که گفته در این جا ذکر می‌کنم. وی گفت: به خاطر علل و عواملی احترام تو بر ما واجب است:

1. تو مسلمانی و مسلمانان با هم برادرند.

2. تو مهمانی و رسول خدا هم فرموده است: «میهمان را گرامی بدارید».

3. تو در پی علم و دانشی و اسلام به گرامی داشتن دانشجو تأکید می‌فرماید.

4. تو در پی کسب و کاری و درحدیث آمده است که «کاسب محبوب خداست».

من از شنیدن این گفته‌ها بسیار شگفت‌زده شدم و با خود گفتم: ای کاش مسیحیت نیز از چنین حقایق تابناکی برخوردار می‌بود. اما از این تعجب کردم که اسلام با این رفعت و والایی چطور به دست حکام و زمامداران مغرور و عالمان بی‌خبر از دنیا دچار ضعف و سستی شده است؟!

به شیخ گفتم: می‌خواهم قرآن بیاموزم. شیخ از این درخواست من استقبال کرد و «سورة حمد» را به من یاد داد و معانی آن را برایم تفسیر کرد. من نیز به هنگام گفتم برخی الفاظ با مشقت روبه‌رو می‌شدم و این مشقت گاه به منتهای خود می‌رسید. به خاطر دارم که نتوانستم آیة «و علی امم ممن معک» را بگویم مگر پس از ده‌ها بار تکرار آن در ظرف یک هفته. چرا که شیخ گفته بود که باید در این آیه ادغام را رعایت کنی آن چنان که هشت «میم» شنیده شود. به هر صورت که بود قرآن را ظرف دو سال کامل از آغاز تا پایان پیش شیخ خواندم. وقتی شیخ می‌خواست قرآن به من بیاموزد، همچنان که وضو می‌گرفت، برای این کار هم وضو می‌ساخت و به من نیز دستور می‌داد که مثل او وضو بگیرم. آن گاه هر دو رو به قبله می‌نشستیم.

بد نیست در این جا متذکر شوم که وضو در نظر مسلمین نوعی شستشوست. آن‌ها نخست صورت و سپس دست راست را از انگشتان تا آرنج می‌شویند و در مرحلة چهارم سر و پشت گوش‌ها و گردن را مسح می‌کنند و در آخر پاها را می‌شویند.

آن‌ها می‌گویند: پیش از وضو بهتر این است که شخص آب در دهان و بینی بگرداند. من از مسواک کردن بسیار ناراحت می‌شدم و به جان می‌آمدم. در حقیقت مسواک عبارت است از چوبی که مسلمین برای پاک کردن دندان‌هایشان پیش از گرفتن وضو به دهانشان داخل می‌کنند. من اعتقاد داشتم که این چوب به دهان و دندان‌ها آسیب می‌رساند که گاهی هم دهان را زخمی می‌کرد و خون می‌انداخت. با این وصف من مجبور به انجام چنین کاری بودم. چون مسواک کردن در نظر مسلمین سنتی مؤکد بود و پیامبرشان نیز آن‌ها را به این کار دستور داده بود و مسلمین هم برای این عمل خاصیت‌های بسیاری ذکر می‌کردند.

در زمان اقامتم در آستانه پیش خادم مسجد می‌خوابیدم و در مقابل به وی پول می‌دادم. خادم مردی تندخو و نامش «مروان افندی» بود. مروان نام یکی از اصحاب محمد است و خادم به این اسم شریف بسیار افتخار می‌کرد و به من می‌گفت: اگر خدا پسری به تو داد اسم او را «مروان» بگذار که مروان یکی از بزرگ‌ترین شخصیت‌های مجاهد اسلام است. من شب‌ها پیش همان خادم، شام می‌خوردم و او برایم شام آماده می‌کرد. روزهای جمعه که در واقع عید مسلمین است، تعطیل بودم اما سایر روزها نزد نجاری که آنجا بود کار می‌کردم. از آنجا که من فقط صبح‌ها پیش نجار کار می‌کردم، نصف دست‌مزدی را که به دیگر کارگرانش می‌داد به من می‌پرداخت. این نجار نامش «خالد» بود. وقتی دست از کار می‌کشید دربارة فضائل خالدبن ولید، فاتح اسلامی و صحابی پیامبر و کسی که در راه اسلام زحمات فراوانی کشید، بسیار روده‌درازی می‌کرد. اما گاه نیز با خودش می‌گفت: امیرالمؤمنین عمربن خطاب وقتی به خلافت رسید، خالد بن ولید را عزل کرد.

خالد، صاحب دکان، مردی بداخلاق و تا حدی زیاد تند خو بود اما نمی‌دانم چرا نسبت به من اطمینان داشت؟ شاید به من از این بابت اعتماد داشت که من یک شنوندة مطیع برای او بودم و با وی در مسایل دینی و یا مسایلی که مربوط به مغازه‌اش می‌شد وارد بحث و گفت‌وگو نمی‌شدم. اما خالد اگرچه در ظاهر و پیش رفقایش خود را مردی پای‌بند به دین نشان می‌داد در باطن چنان به شریعت توجه نمی‌کرد. در نماز جمعه حاضرمی‌شد اما سایر روزها نمی‌دانم که اصلاً نماز می‌خواند یا نه؟

من در دکان نهار می‌خوردم، سپس برای خواندن نماز به مسجد می‌رفتم و تا وقت عصر در مسجد می‌ماندم. چون از خواندن نماز عصر فارغ می‌شدم به خانه «شیخ احمد» می‌رفتم و دو ساعت پیش او می‌ماندم و از وی قرآن و زبان ترکی و زبان عربی را یاد می‌گرفتم و هر جمعه زکات حقوقی را که در یک هفته گرفته بودم، به او می‌پرداختم. در واقع زکات رشوه‌ای بود که از جانب من به خاطر استمرار رابطه‌ام با شیخ، به او پرداخت می‌شد و از طرفی برای آن بود که وی بهتر به من آموزش دهد. او هم در یاد دادن قرآن و اصول اسلام و ظرایف و دقائق زبان‌های عربی و ترکی اصلاً کوتاهی به خرج نمی‌داد.

وقتی شیخ احمد آگاه شد که من مجرد هستم، پیشنهاد کرد که یکی از دخترانش را به همسری من درآورد اما من با طرح این بهانه که «عنیّن» هستم و فاقد آن چیزی که مردان باید داشته باشند، از پذیرش درخواست او امتناع کردم. البته وقتی این بهانه را مطرح کردم که شیخ بسیار بر خواستة خود پامی‌فشرد به طوری که نزدیک بود رابطة من و او بریده شود زیرا او می‌گفت: ازدواج سنت پیامبر است و آن حضرت فرموده: «هر که از سنت من روی بگداند از من نیست». در این موقع هیچ چاره‌ای نداشتم جز این که بیماری دروغین را اظهار کنم. شیخ هم قانع شد و روابط دوباره با همان صفا و دوستی برقرار گردید.

پس از سپری شدن دو سال از اقامتم در آستانه از شیخ اجازه خواستم که بگذارد به وطنم برگردم اما شیخ اجازه نداد و گفت: چرا می‌خواهی برگردی؟ در آستانه هرچه دلت بخواهد و چشمت بپسندد فراهم است، خداوند هم دنیا و دین را در آستانه قرار داده است. آن‌گاه به دنبال این سخن گفت: تو قبلاً گفته بودی که پدر و مادرت از دنیا رفته‌اند و هیچ برادری هم نداری. بنابراین آستانه را وطن خود فرض کن. شیخ از آنجا که با من نیز به شدت با او مأنوس شده بود، پیوسته اصرار می‌کرد نزد او بمانم. البته من نیز به شدت با او مأنوس شده بودم لیکن وظیفه‌ای که به من محول شده بود، مرا وادار می‌ساخت که به لندن بازگردم و گزارش مفصلی از اوضاع مرکز خلافت تقدیم آن‌ها کنم و دستورات جدیدی در مورد کار و وظایفم دریافت دارم.

در طول مدت اقامتم در آستانه، عادتاً هر ماه گزارشی از حال خود و نیز تحولات و مشاهداتم به وزارت مستعمرات ارسال می‌کردم1.

... در روز خداحافظی با شیخ، او بسیار می‌گریست و وقت خداحافظی به من گفت: خدا به همراهت پسرم، اگر دوباره به این جا آمدی و من از دنیا رفته بودم مرا یاد کن. به زودی در قیامت در کنار رسول خدا با هم دیدار خواهیم کرد.

واقعیت این است که من نیز به شدت متأثر شدم و اشک‌هایم جاری شد، اما به هر حال وظیفه بالاتر از احساسات و عواطف است.

پی‌نوشت‌ها:

1. نویسنده اعتراف می‌کند که رؤسای من حتی سفارش به انجام امور زشت و ممنوع که ممکن است در راه رسیدن به اهداف مورد نظر بریتانیا تسهیلاتی فراهم آورد، هیچ ابایی نداشتند، و من نیز که چاره‌ای غیر از اطاعت نداشتم، بدون آن که حتی کلمه‌ای بر زبان آورم، وظیفه‌ام را به انجام می‌رساندم.

متوکل با خشم می نمرد: «هیچ کس در تالار قصر نماند! زود حاجب را خبر کنید تا به این جا بیاید!»

او تنهاست و رو به روی مجسمه شیر خشک شده ای که با چشم های باز و تیزش از بالای بلندی، به او خیره شده، ایستاده است . متوکل گردی وسط تالار را یک دور می زند . برافروخته و متزلزل . اما نمی خواهد مثل بیش تر وقت ها از سرخشم لب های درشتش را از هم باز کند و یک نفس نعره بزند و صدای درشتش در تالار بپیچد بعد حاجب و درباریان و نگهبانان را ببیند که با ترس بسیار، به پایش می افتند و او را سجده می کنند . می خواهد آرام بماند تا حاجب زیرک از راه برشد و دستور تازه امیر را از گوش جان بشنود و خودش را برای اجرای فوری آن، به تب و تاب بیندازد .

متوکل تف می اندازد . سپس، دور می زند و دوباره نگاهش در نگاه شیریال و کوپال دار بی جانش، گره می خورد . حس قدرتمندی به دلش می افتد . روی اولین پله سرپرش می رود و باز چشم به پرده بلند در ورودی تالار می دوزد ناگهان در می زند . ماموری سیاهپوش است که پرده را کنار می زند . نیم خیز به درون می آید و پس از اجازه فراستن، می گوید: حاجب شرفیاب شود!

متوکل دست تکان می دهد . حاجب سراسیمه به درون تالار می آید . او که آدمی میانه با چهره ای گوشتی و سرخ است سر و وضع خود را با بهترین لباس ها آراسته است . تعظیم می کند و سلام می گوید . بعد مثل آدم های ترسیده و رنگ پریه، با وحشتی، که از چشم های ریزش می ریزد، به متوکل خیره می ماند . نگاهش لرزان است .

متوکل می خواهد خشم خود را نشان ندهد، به همین خاطر دوباره گردی وسط تالار را آهسته قدم می زند . بی حوصله ریش های مرتبش را می خاراند و با صدای بلند می گوید: در قصر ما چه می گذرد حاجب؟ !

حاجب وا می رود . سؤال متوکل بوی تهدید می دهد و نگاهش مانند همیشه نیست . . . فکر حاجب به افراد راه می رود . همان جا به خودش می گوید: نکند کسی از درباریان توطئه ای کرده و پای مرا هم به دروغ به میان کشیده است !

جرات نمی کند این پا و آن پا کند . باید زود پاسخ دهد . پس می گوید: همه ما در زیر سایه آسمانی شما نفس می کشیم . چه اتفاقی یا امیرالمؤمنین؟ متوکل دستی به شکم خود می کشد و می گوید: دربان های تالار خاکسار پا بوس من هستند، یا بنده و مرید علی بن جواد؟ !

حاجب وقتی اسم امام هادی (ع) را می شوند بیش تر جا می خورد . پشتش می لرزد ; یعنی چه اتفاقی بین دربان ها و امام پیش آمده، که او خبر ندارد . جلوتر می رود . پایین عبای زر دوزش را ور می کشد و عرق ریزان و با احترام می پرسد: باور کنید گیج شده ام . آخر چه اتفاقی افتاده مولای من؟ !

متوکل دوباره قدم می زند، اما با خشم دوباره زل می زند توی چشم های شیریز خشک شده اش و قدرت می گیرد و سینه به سینه حاجب می ایستد . مثل همیشه دهان او بوی بد شراب می دهد ; بویی که متعفین و آزار دهنده است . خش خش تند نفس های متوکل ترس آور است . حاجب باز هم از سؤال های او سر در نیاورده است . می خواهد آرامش خود را حفظ کند . می خواهد با چرب زبانی، آتش خشم متوکل را مهار کند . خنده ضعیف و احتیاط آمیزی می کند و می گوید: من خاک پای شما هستم و درباریان و دربانان نیز!

بعد گردن دراز می کند و سر پایین می آورد و صدایش را ضعیف می کند و می گوید: اگر خلافی شده، این گردن من و حکم امیرانه شما . من سال هاست که فدایی شما هستم!

متوکل او را خوب می شناسد . او نوکری بی چون و چرا و مشاوری زیرک و کاردان است . بعد با لبخند کم رنگی از او فاصله می گیرد . حاجب نفس تازه ای می کشد . متوکل روی سریر سفیدش می رود و می گوید: از کسی شنیده ام که وقتی علی بن جواد (ع) به قصر ما می آید تمام دربان ها، پرده های قصر را به احترامش بلند می کنند، تا او به سختی و مشقت نیفتد . مگر تو در مورد اباالحسن چیزی به آنان نگفته ای؟ نکند مرید . . .

حاجب هراسان پاسخ می دهد: نه یا امیرالمؤمنین! هیچ کس مرید او نیست . شاید از هیبت . . . شاید اشتباهی شده! همین الان همه شان را توبیخ می کنم . قرار نیست کسی به او احترامی کند!

متوکل تبسم می زند . اما خیلی زد لبخند نصفه نیمه خود را می بلعد و بعد با ابروهای در هم می گوید: می دانی که امروز بعد از ظهر قرار است او به این جا بیاید . به همه دربان ها بسپار که به او احترام نگذارند و پرده ها را برایش بالا نزنند . تا احترامش نکرده باشند . و او سرافکنده شود . می خواهم آبرویی برایش نماند!

حاجب، هاج و واج سر می گرداند و ناخود آگاه به پرده های تالار خیره می ماند . بعد فکرش متوجه سیمای آرام علی بن جواد (ع) می شود که هر وقت با او رو به رو می شود، با نگاه عجیبش شکارش می کند و به تب و تابش می اندازد . فوری تا کمر خم می شود و راه می افتد .

دربان ها با توپ و تشر و تهدید حاجب توبیخ می شوند . قصر با شکوه متوکل تالارهای متعددی دارد که هر کدام درهای زیادی دارد و از بالای درها، پرده های پر نقش و نگاری آویزان است . پرده های اطلسی زر دوزی شده ای که از ایران و چشن به پایتخت آورده شده است و قصر را چشم نواز و آراسته کرده است .

هنگامی که جاسوس حاجب از یکی از راهروهای قصر می گذرد، به چند دربان بر می خورد . به سر وضعشان خیره می وشد و از کنارشان رد می شود . در راهروها آرامش سنگینی حکم فرماست . دربان های مسلح جلوی پرده های درهای ورودی مثل مجسمه های بی تکانی ایستاده اند . جاسوس به همه سر می زند . طوری از کنارش می گذرد . که هیچ کسی به او شک نمی کند و از کارش بویی نمی برد .

جاسوس به جایی در کنار در ورودی قصر، که از قبل برایش مشخص شده می رود و پشت ستون سنگی بزرگی پنهان می شود . او از سوی حاجب مامور است که به دستور خلیفه عمل کرده و دربان های قصر را زیر نظر بگیرد، تا کسی در هنگام ورود اما هادی (ع) به او احترام نگذارند و برایش پرده های سنگین را بالا نزند . تا حضرت، خودش به زحمت تک تک پرده ها را بالا بزند، خم و است بشود و بعد نزد متوکل برود . خلیفه گفته است که مامور باید اسم دربانان خطا کار را در نامه ای بنویسد . تا او آنان را به سزای اعمالشان برساند .

جاسوس، مثل سگ ها دور و بر خود را بو می کشد و از پشت ستون، چشم می دواند . ناگهان در بزرگ قصر باز می شود . نگهبانان عقب می روند مردی خوش سیما به درون قصر می آید . جاسوس بیشتر سرک می کشد . خودش است . امام هادی (ع) با همان سیمای مهربان همیشگی . نگهبان ها زبانشان بند آمده است . کسی فریاد می زند: علی بن جواد (ع) به قصر آمدند!

امام هادی سراغ متوکل را می گیرد . نگهبانی جلو می افتد تا حضرت را راهنمایی کند . جاسوس از پشت ستون ها جلو می خزد و پشت ستون دیگری، به پرده در ورودی اولین راهرو خیره می ماند . دربان ها از ترس از جایشان تکان نمی خودرند . همه حواس جاسوس به آنهاست . ناگهان نسیم دلپذیری از پنجره بلند رو به رو به درون راهرو می آید . بعد به سر و روی امام هادی (ع) و آن چود نغز می خودر و سپس اولین پرده سنگین ، به تندی بالا می رود . شگفت آور است . جاسوس انگشت حیرت به دهان می گزد . هیچ دستی پرده را بالا نزده است . امام به دومین پرده می رسد . پرده دوم نیز بی آن که کسی آن را بالا بزند، بالا می رود . چشم دربان ها از شگفتی گشاد می شود .

امام با وقار همیشگی قدم می زند و سر به زیر دارد . جاسوس سراپا عرق کرده و مضطرب شده است . امام از چند راهروی دیگر نیز می گذرد و حکایت بالا رفتن خود به خود پرده ها، دل جاسوس حاجب را فرو می ریزد .

امام هادی (ع) پا به تالار می گذارد . متوکل و وزیر هنوز چیز نمی دانند .

همهمه ای در میان دربان ها به راه می افتد جاسوس سراسیمه به طرف اتاق حاجب می دود تا همه چیز را به او گزارش کند .

امام هادی (ع) از قصر رفته است . هنگان رفتن نیز پرده ها خود، مثل او بالا رفته اند . این بار همه دربان ها با نگاه دیگری، امام را بدرقه کرده اند . جای جای قصر از بوی دلپذیر ناشناخته ای پر شده است . ناگهان جاجب و جاسوسش هراسان و پر شتاب ، به تالار اصلی می روند . متوکل با تعجب به آنها می نگرد . هن و هن نفس های حاجب چهره متوکل را تاریک می کند . حاجب نفسش را به زحمت در سینه خود حبس می کند و عاجزانه می گوید: یا امیرالمؤمنین! به دستور شما جاسس زبر دستی را بالای سر دربان ها گذاشتم تا خطایی نکنند و اگر کسی گناهی کرد ، اسمش را برایتان بنویسد 7 به احترام و اطاعت شما، هیچ کس خطایی نکرد و . . .

متوکل قهقهه ای می زند و دست هایش را به هم می مالد . حاجب بیشتر می ترسد و ادامه می دهد: «اما . . . !»

متوکل متعجب می پرسد: اما چه؟ !

حاجب حاسوس را نشان می دهد: بقیه اش را او می گوید!

بعد خودش را نجات می دهد و عقب می رود . جاسوس من و من کنان می گوید: مولای من! وقتی علی بن جواد آمد دربان ها هیچ کدام پرده ها را به خاطر او بالا نزدند . امام نسیمی که همراهش ، به قصر آمده بود، تمام پرده ها را آرام آرام بالا زد و او را به راحتی از زیر آنها گذر داد!

متوکل فریاد خشکی به سر آنها می زند . حاجب روی زمین زانو می زند و سرش را می گیرد و سپس دست به قلب خود می گذارد . گویی دارد از جا کنده می شود .

- پرده ها . . . پرده ها خودشان بالا رفتند و دربان ها نیز فهمیدند؟ !

جاسوس می گوید: آری سرورم!

متوکل خشمگینانه روی سریرش می نشیند و در خود مچاله می شود . ناگهان به یادش می آید که حاچب و جاسوس در تالار هستند . زود خود را جمع و جور می کند . صدای لرزانش را به زحمت صاف می کند و انگار که هیچ اتفاقی نیفتاده می گوید: اشتباه است . همه تان کور بودید و ندیدید! حتما علی بن جواد خودش پرده ها را بالا زده است!

حاجب و جاسوس، سر خود را به علامت تاکید تکان می دهند . سپس متوکل ادامه می دهد: از این پس، هر وقت اباالحسن را احضار کردیم به این جا آمد، دربان ها وظیفه دارند، پرده ها را بالا بزنند .

حالا بروید . . . بروید!

حاجب و جاسوس با عجله مثل تیری که از کمان رها شده باشد، از تالار اصلی بیرون می روید . متوکل دوباره در خود مچاله می شود . از سریر خود به زیر می آید و در پای پله اولی ولو می شود .