چرا پس از نام مبارک امام زمان، عبارت «عجّل الله تعالی فرجه» آورده میشود؟
شرح پرسش:
چرا پس از اسم مبارک حضرت علی، عبارت «عليه السلام» و پس از نام مبارک امام زمان، عبارت «عجّل الله تعالی فرجه» آورده میشود؟ و چرا بعد از ذکر صلوات، «و عجّل فرجهم» میگویند؟
پاسخ:
كلمه عليه السلام، درود و تحيت، و تجليلی است كه ما شيعيان از پيشوايان دين خود میكنيم. سلام از سنّت های دين مقدّس اسلام است كه سفارش فراوانی نسبت به آن شده است. با توجّه به عظمت و منزلتی كه امامان معصوم علیهم السلام در پيشگاه الهی دارند، ادب اسلامي اقتضا میكند كه به دنبال اسم آنان، كلمه عليه السلام بياوريم، و نه تنها براي اميرالمؤمنين، بلكه براي امام زمان نيز، مستحب است كه اين كلمه آورده شود و ما اين اين درس را از قرآن آموختهايم. خداي متعال در قرآن، به برخي از انبيا، سلام و درود فرستاده است. براي مثال درباره حضرت يحيي علیه السلام میفرمايد: «وَ سَلَـَمٌ عَلَيْهِ يَوْمَ وُلِدَ وَ يَوْمَ يَمُوتُ وَ يَوْمَ يُبْعَثُ حَيًّا؛ و سلام بر او روزی كه متولد شده و روزی كه میميرد، و روزی كه زنده میشود.» (مريم، 15)
یا میفرماید: «سَلَـَمٌ عَلَيََّ إِبْراهِيمَ» (صافات، 109)
همچنین در جایی دیگر میفرماید: «إِنَّ اللَّهَ وَ مَلَائكَتَهُ و يُصَلُّونَ عَلَي النَّبِيِّ يَـََّأَيُّهَا الَّذِينَ ءَامَنُواْ صَلُّواْ عَلَيْهِ وَ سَلِّمُواْ تَسْلِيمًا» (احزاب، 56)
پيامبر اكرم صلّی الله علیه و آله در پيشگاه خدا، آن قدر منزلت دارد كه خداوند و همه فرشتگان بر او درود میفرستند، و به مؤمنان نيز دستور داده شده كه به او درود و سلام بفرستند. امّا عبارت «و عجّل فرجهم» كه پس از صلوات به محمد و آل محمد، میآوريم و يا پس از بردن نام مقدّس امام زمان، جمله «عجل اللّه تعالی فرجه» میگوييم، به اين جهت است كه امام زمان علیه السلام زنده است، و ما با اين جمله، از خدا میخواهيم كه در ظهور آن حضرت، تعجيل فرمايد، چون انتظار ظهور، يكی از عبادات بزرگ است، و در روايات سفارش شده كه هميشه منتظر ظهور باشيد، و يكی از مصاديق فرد منتظر اين است كه از خدای متعال بخواهد كه هر چه زودتر اسباب ظهور آن حضرت را فراهم نمايد. در دعاهای وارده از امامان معصوم علیهم السلام نيز اين كلمه آمده است، از جمله در دعای عهد كه خواندن آن در هر صبح، مستحب و ثواب فراوان دارد، و اين دعا، از جانب امام صادق علیه السلام صادر شده، میخوانيم: «و عجّل فرجه و سهّل مخرجه؛ خدايا! در فرج آن حضرت تعجيل فرما و اسباب ظهورش را آسان نما.»
بنابراين، «عليه السلام» برای همه امامان مستحب است، كه به دنبال اسم آنان اضافه كنيم، حتّي براي امام زمان و اين تحيّت و درودی از ما به آن بزرگواران است و كلمه «عجّل فرجهم»، دعايی براي تعجيل ظهور آن حضرت میباشد.
منبع: موسسه تحقيقاتی حضرت ولی عصر عليه السلام
ادامه مطلب
حوادث مهم قبل از ظهور
حوادث مهم قبل از ظهور، زمان ظهور و حكومت حضرت مهدى (عج) را بيان كنيد؟
1. علايم و اتفاقات عصر ظهور امام زمان عليه السلام
وقت دقيق ظهور معلوم نشده، بلکه کسانى که وقت ظهور را تعيين کردهاند، مورد مذمت و تکذيب قرار گرفته اند[1]؛ لکن از منبع وحى، علايم و نشانههايى معرفى شده که دلالت بر نزديک شدن ظهور امام زمان عليه السلام دارد از جمله:
الف) آن گاه که صلاح و عدل به حدّاقل برسد؛ «کما ملئب ظلماً و جوراً».
ب) خروج مرد سفيانى؛ امام رضا عليه السلام فرمودند: «قيام قائم از جانب خدا و آمدن سفيانى، مسلّم و حتمى است. او در روايات چنين توصيف شده است: مردى است يک چشمى، به رنگ سرخ و زرد، با چشم کبود، قيافهاش وحشتناک، سرش ضخيم، رويش پرآبله، در ظاهر ذکر خدا مىگويد، و...» .
ج) خروج دجّال؛ پيامبر صلى الله عليه وآله فرمودند: «ايها الناس ما بعث الله نّبياً الا و قدر انذر قومه الدجال؛ اى مردم، خداوند هيچ پيامبرى را مبعوث نکرد، مگر اين که قوم خود را از دجال بر حذر کرد.»
دجال نيز چنين معرفى شده که قدرت عجيبى دارد، فقط چشم چپ دارد که در وسط پيشانىاش قرار دارد و مانند ستاره صبح مىدرخشد، چيزى در چشم اوست که گويى آميخته به خون است؛ داخل درياها مىشود، آفتاب با او مى چرخد و...
د) دين، بى محتوا مى شود، مردان به مردان و زنان به زنان اکتفا مىکنند، پيوند خويشى بريده مىشود و...[2]
2. حوادث حکومت حضرت مهدى عليه السلام
به عدالت حکم مىشود و جور و ستم برچيده مىشود، امنيت راهها برقرار مىگردد، زمين برکاتش را برمىآورد، دين خدا آشکار و قرآنى که اميرالمؤمنين على عليه السلام جمع آورى کرده بود تعليم داده مىشود.[3] کافرين به دست او به قتل مىرسند. ناتوانى شيطان رجيم، نيرومندى مسلمين،[4] تکامل عقول و خردها و صنايع، عمران و آبادانى روى زمين، از ديگر آثار حکومت ايشان است.[5]
يکى از حوادث مهم اين عصر، رجعت است که از عقايد مسّلم مکتب شيعه مىباشد. فرمان رجعت، همانند فرمان ظهور از جانب خداوند صادر مىشود تا تجلّى قدرت خداوند را در دولت کريمه حضرت مهدى عليه السلام مشاهده کنند. بر اساس احاديثى که ذيل آيه 6 سوره اسراء، وارد شده، در اواخر حکومت حضرت بقية الله علیه السلام امام حسين عليه السلام با اصحاب باوفايش رجعت مىکند... حضرت مهدى عليه السلام که شهيد مىشوند، امام حسين عليه السلام ايشان را غسل میدهند و دفن و کفن مىکنند.[6]
پینوشتها:
[1]. امام باقر عليه السلام: کذب الوقاتون. شيخ طوسى، الغيبة، ص 426.
[2]. داود الهامى، «آخرين اميد»،مجله مکتب اسلام، (سال 1372)، ص 301، ميرزا محمد تقى موسوى اصفهانى، مکيال المکارم، ج 2، ص 262.
[3]. مکيال المکارم، ج 2، ص 73.
[4]. همان، ص 173.
[5]. نشريه مسجد صدريه، خورشيد پنهان، ص 81 و 196.
[6]. عليرضا رجالى تهرانى، يکصد پرسش و پاسخ پيرامون امام زمان، ص 222 به بعد.
منبع: آخرين سفر، رحيم لطيفى، انتشارات مرکز مديريت حوزه علميه قم (1385).
ادامه مطلب
آیا نهم ربیع الاول آغاز امامت امام زمان علیه السلام است؟
پاسخ :
برای شهادت پدر بزرگوار امام زمان علیه السلام حضرت امام حسن عسکری علیه السلام اقوال مختلفی وجود دارد، بعضی شهادت ایشان را اول ربیع دانسته اند(1) و برخی چهارم ربیع الاول را ذکر کرده اند.(2) ولی از میان تمامی اقوال (که ظاهرا حدود ده قول وجود دارد) سخن حق و صحیح آن است که شهادت ایشان در هشتم ربیع الاول بوده است.
و اما کیفیت و همچنین زمان دقیق شهادت ایشان طبق روایت معتبر محمد بن حسین و همچنین ابوسهل اسماعیل بن علی نوبختی به این شرح است:
در هنگام نماز صبح روز هشتم ربیع الاول، امام حسن عسکری علیه السلام فرزند خودشان یعنی حضرت مهدی علیه السلام را به حضور طلبیدند. همین که امام حسن عسکری علیه السلام نگاهشان به فرزندشان افتاد گریه کردند و فرمودند:
ای سید اهل بیت علیهم السلام خود، به من آبی بده. که همانا من به سوی پروردگارم می روم. سپس امام زمان عجّل الله تعالی فرجه الشریف با جوشاندهای که برای حضرت آماده کرده بودند ایشان را سیراب نمودند. در این هنگام امام حسن عسکری علیه السلام فرمودند که مرا برای نماز مهیا کنید. و امام زمان علیه السلام نیز پدرشان را وضو دادند. و در همان وقت نماز صبح، یازدهمین خورشید امامت و ولایت به شهادت رسید.(3)
هشتم ربیع الاول روز آغاز امامت امام زمان (علیه السلام)
با توجه به مطلبی که گذشت زمان دقیق شهادت امام حسن عسکری علیه السلام هنگام نماز صبح روز هشتم ربیع الاول بوده است. معلوم و واضح است که زمان نماز صبح قبل از طلوع آفتاب و آغاز روز می باشد. و به همین جهت روشن می شود که با طلوع آفتاب و شروع روز هشتم ربیع الاول، امامت امام زمان عجّل الله تعالی فرجه الشریف آغاز شده است. و نهم ربیع الاول روز دوم امامت ایشان بوده است.
پی نوشتها:
1. مصباح کفعمی، ج 2، ص 533 و بحارالانوار، ج 50، ص 335.
2. مسارالشیعه، صص 28 - 29.
3. روایت معتبر محمد بن حسین: کمال الدین شیخ صدوق، ج 2، ص 473 و بحارالانوار، ج 50، ص331 و روایت ابو سهل: الغیبة، شیخ طوسی، ص 273 و بحارالانوار، ج 52، ص 16.
ادامه مطلب
«محمد بن علی بنابی قره» کیست؟
محمد بن علی بنابی قره از جمله راویان مشهور دعای ندبه است. نجاشی دربارۀ وی میگوید:
«... او ثقه بوده و روایات فراوانی شنیده و کتابهای بسیاری تألیف کرده است. وی کسی بود که کتابهایی را ورق به ورق برای اصحاب امامیه میخواند و همواره در مجالس با ما بود»(۱).
از آنجا که نجاشی اجازۀ نقل کتابهای ابن ابی قره را از وی داشته است لذا میتوان او را از مشایخ اجازۀ مرحوم نجاشی دانست.
پینوشت:
۱. رجال نجاشی، ص۲۸۳.
منبع: پورتال جامع مهدویت
ادامه مطلب
چرا امام مهدى علیه السلام در زمان غیبت کبری نایب خاص ندارد؟
در پاسخ این سوال، باید گفت اوّلا، غیبت صغری مقدمه اى براى آغاز غیبت کبری بود و در این دوره، نایبان خاص، وظیفه داشتند تا شیعیان را آماده ى غیبت امام(علیه السلام) کنند. در همین مدّت غیبت صغری، شیعیان توانستند خود را براى ورود به مرحله ى جدید آماده کنند؛ بنابراین، هدف اصلى از تعیین نواب خاص، تحقق یافته بود و دیگر نیازى به تعیین نایب خاص نبود؛ چون، با آغاز غیبت کبری ـ که هدف از آن، حفظ جان امام، آزمایش مردم، آماده سازى مردم جهان براى قیام امام (علیه السلام) در آخرالزمان و... بود ـ تعیین نایب خاص، با اهداف و فلسفه ى غیبت تعارض پیدا مى کرد.
ثانیاً، در صورت استمرار تعیین نایب خاص، امکان داشت فرصت مناسبى ایجاد شود تا هر کس ادعاى نیابت امام زمان (علیه السلام) را بکند و صادق و کاذب مشتبه شود و البته این هم امکان نداشت که خود حضرت هر بار ظاهر شود و اوّلا، معجزه اى بیاورد که خود امام است و ثانیاً، براى هر عصرى، کسى را معرّفى کند.[1]
ثالثاً، شاید دلیل عدم تعیین نائب خاص، این بوده که اگر نائب خاص تعیین مى شدند، دشمنان، آنان را آزاد نمى گذاشتند، بلکه آنان را شکنجه و زجر مى دادند.
پی نوشت:
[1]. ابراهیم امینى، دادگستر جهان، ص 153.
منبع: امام مهدى علیه السلام، رسول رضوى، انتشارات مرکز مدیریت حوزه علمیه (1384).
ادامه مطلب
غیبت حضرت مهدی علیه السلام تا چه زمانی طول خواهد کشید؟
در مورد زمان دقیق پایان غیبت حضرت مهدی علیه السلام و وقت ظهور ایشان، کسی اطلاعی ندارد و اگر کسی مدعی تعیین وقت ظهور و پایان غیبت بشود، دروغ گو است؛ زیرا موضوع پایان غیبت حضرت و اعلام ظهور، فقط به اراده الهی بستگی دارد و خود حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف هم منتظر دستور و فرمان ظهور از سوی خداوند است.
به همین دلیل، نه تنها در روایات، زمانی برای ظهور تعیین نشده، بلکه تعیین کنندگان به شدت دروغ گو خوانده شده اند. فردی به نام مهزم از امام صادق علیه السلام پرسید: فدایت شوم! ظهور قائم آل محمد صلی الله علیه و آله و سلم و تشکیل دولت حق به درازا کشید؛ پس چه وقت روی می دهد؟
حضرت پاسخ دادند: « تعیین کنندگان وقت ظهور دروغ می گویند، تعجیل کنندگان هلاک می شوند، و تسلیم شوندگان نجات می یابند و به سوی ما باز می گردند.»(1)
تعیین وقت نکردن از سوی معصومان علیهم السلام و تکذیب وقت گذاران، با توجه به اسرار و حکمت هایی است که در نامعلوم بودن آن نهفته است. یکی از آن حکمت ها، جلوگیری از سوء استفاده اشخاص ناپاک از این قضیه است. البته سخن از نزدیک شدن به عصر ظهور، چنان که در روایات نشانه های ظهور مطرح شده، با این مطلب منافات ندارد؛ زیرا آن چه در روایات ممنوع و تکذیب شده، اظهار نظر قطعی در مورد ظهور از نظر سال و ماه و روز است، نه نزدیک دانستن ظهور.
البته ظهور امام مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف شرایطی دارد. در زمانی که این شرایط محقق شود، ظهور نیز تحقق می یابد. مهم ترین این شرایط و زمینه ها، فراهم شدن یاوران مخلص و توان مند و آمادگی جهانی برای پذیرش رهبر معصوم است.
پی نوشت:
1. کافی، ج1، ص 368،ح1.
منبع: تبیان
ادامه مطلب
چرا از اول امامت امام زمان علیه السلام، غیبت کبری شروع نشد؟
غیبت صغری، زمینه ساز غیبت کبری است. در واقع غیبت اول به منظور آمادگی مردم برای پذیرش غیبت کبری رخ داد؛ زیرا غایب شدن در زمانی طولانی، امری بس غریب و نامأنوس و باور آن برای مردم دشوار است. به همین جهت امام هادی علیه السلام با مردم کمتر معاشرت می کردند و جز با اصحاب خاص خود با کسی ارتباط نداشتند. وقتی امام حسن عسکری علیه السلام به امامت رسیدند، در اکثر اوقات از پشت پرده با مردم سخن می گفتند تا مردم برای پذیرش غیبت امام دوازدهم مهیا شوند.
علاوه بر این، اگر غیبت کبری از همان اول صورت می گرفت، وجود مقدس امام زمان علیه السلام مورد غفلت واقع می شد و کم کم به فراموشی می پیوست. بنابراین غیبت صغری آغاز شد تا شیعیان در آن ایام به وسیله نواب با امام خود تماس داشته و در وجود حضرت تردید نداشته باشند.
جهت مطالعه بیشتر به کتابهای ذیل مراجعه نمایید:
دادگستر جهان، ص225؛ یک صد پرسش و پاسخ پیرامون امام زمان، علیرضا رجالی تهرانی، ص81؛ اثبات الوصیه، مسعودی، ص206؛ نشانی از امام زمان غایب علیه السلام، دکتر محمد مهدوی رکنی، ص15؛ سیمای آفتاب، ص88.
منبع: www.hawzah.net
ادامه مطلب
خلاصه واقعه غدیر خم
در سال دهم هجرت، رسول خدا صلی الله علیه و آله به حج رفت و احکام آن را به مردم آموزش داد. به هنگام بازگشت از مکه، در استراحتگاه جُحفه و در غدیر خم، به امر خدا مردمان را گرد آورد و در آن مجمع سترگ، امام علی علیه السلام را به جانشینی خود به آنان شناساند و فرمود: «هر کس من مولای اویم، علی مولای اوست». البته جانشینی علی علیه السلام سال ها پیش در مکه و در جمع خاندان هاشم انجام گرفته بود، ولی در غدیر، به اطلاع عموم رسید.
ادامه مطلب
50 نام دیگر غدیر خم
آنچه در زیر مىآید پنجاه نام و یا صفت براى روز غدیر است كه از روایات برگرفته شده است :
1 ـ بزرگترین عید خدا؛ "عیدالله الاكبر" (1)
2 ـ روز گشایش؛ "یوم وقوع الفرج" (2)
3 ـ روز خشنودى پروردگار؛ " یوم مرضاة الرحمن" (3)
4 ـ روز زبونى شیطان؛ " یوم مرغمة الشیطان" (4)
5 ـ روز مشعل فروزان دین؛ " یوم منار الدین" (5)
6 ـ روز بپا خاستن؛ " یوم القیام" (6)
7 ـ روز شادمانى؛ " یوم السرور" (7)
8 ـ روز لبخند؛ " یوم التبسم" (8)
9 ـ روز راهنمایى؛ " یوم الارشاد" (9)
10 ـ روز بلندى گرفتن منزلت شایستگان؛ "یوم رفع الدرج" (10)
11 ـ روز روشن شدن دلایل خدا؛ " یوم وضوح الحجج" (11)
12 ـ روز آزمایش بندگان؛ " یوم محنة العباد" (12)
13 ـ روز راندن شیطان؛ " یوم دحر الشیطان" (13)
14 ـ روز آشكار كردن حقیقت؛ " یوم الایضاح" (14)
15 ـ روز بیان كردن حقایق ایمان؛ " یوم البیان عن حقایق الایمان" (15)
16 ـ روز ولایت؛ " یوم الولایة" (16)
17 ـ روز كرامت؛ " یوم الكرامة" (17)
18 ـ روز كمال دین؛ " یوم كمال الدین" (18)
19 ـ روز جداسازى حق از باطل؛ " یوم الفصل" (19)
20 ـ روز برهان؛ " یوم البرهان" (20)
21 ـ روز منصوب شدن امیرمؤمنان؛ " یوم نصب امیرالمؤمنین(ع) " (21)
22 ـ روز گواهى و گواهان؛ " یوم الشاهد و المشهود" (22)
23 ـ روز پیمان؛ " یوم العهد المعهود" (23)
24 ـ روز میثاق؛ " یوم المیثاق المأخوذ" (24)
25 ـ روز آراستن؛ " یوم الزینة" (25)
26 ـ روز قبولى اعمال شیعیان؛ " یوم قبول اعمال الشیعة" (26)
27 ـ روز رهنمونى به رهنمایان؛ " یوم الدلیل على الرواد" (27)
28 ـ روز امن و امان؛ " یوم الامن المأمون" (28)
29 ـ روز آشكار كردن امور پنهان؛ " یوم ابلاء السرائر" (29)
30 ـ عید اهل بیت(ع)؛ " عید اهل البیت(ع)" (30)
31 ـ عید شیعیان؛ " عید الشیعة" (31)
32 ـ روز عبادت؛ " یوم العبادة" (32)
33 ـ روز اتمام نعمت؛ " یوم تمام النعمة" (33)
34 ـ روز اظهار گوهر مصون؛ " یوم اظهار المصون من المكنون" (34)
35 ـ روز بر ملا كردن مقاصد پوشیده؛ " یوم ابلاء خفایا الصدور" (35)
36 ـ روز تصریح برگزیدگان؛ " یوم النصوص على اهل الخصوص" (36)
37 ـ روز محمد(ص) و آل محمد(ص)؛ " یوم محمد(ص) وآل محمد(ص)" (37)
38 ـ روز نماز؛ " یوم الصلاة" (38)
39 ـ روز شكرگزارى؛ " یوم الشكر" (39)
40 ـ روز دوح (درختان پر شاخ و برگ)؛ " یوم الدوح" (40)
41 ـ روز غدیر؛ "یوم الغدیر" (41)
42 ـ روز روزه دارى؛ " یوم الصیام" (42)
43 ـ روز اطعام؛ " یوم اطعام الطعام" (43)
44 ـ روز جشن؛ " یوم العید" (44)
45 ـ روز عالم بالا؛ " یوم الملأ الاعلى" (45)
46 ـ روز كامل كردن دین؛ " یوم اكمال الدین" (46)
47 ـ روز شادابى؛ " یوم الفرح" (47)
48 ـ روز به صراحت سخن گشودن از مقام ناب؛ " یوم الافصاح عن المقام الصراح" (48)
49 ـ روز افشاى پیوند میان كفر و نفاق؛" یوم تبیان العقود عن النفاق و الجحود" (49)
50 ـ روز گردهمایى و تعهد حاضران؛ " یوم الجمع المسؤول" (50)
________________________________________
پىنوشتها:
1ـ امام رضا(ع) مىفرماید: و هوعید الله الاكبر (عید غدیر، برترین عید خداوند است)، الغدیر، ج 1، ص 286.
2ـ قال على (ع): هذا یوم فیه وقع الفرج، مصباح المتهجد، ص 700.
3ـ قال الصادق(ع): و فیه مرضاة الرحمن (در این روز، رضایت خداوند نهفته است)، بحارالانوار، ج 98، ص 323.
4ـ قال الرضا(ع): انه یوم مرغمة الشیطان، بحارالانوار، ج 98، ص 323.
5ـ قال الصادق(ع): یوم منارالدین أشرف منهما (روز مشعل فروزان دین، از دو عید فطر و قربان گرامىتر است
6ـ قال الصادق(ع): ذلك یوم القیام (روزغدیر، روز بپاخاستن است) بحارالانوار، ج 98، ص323.
7ـ قال الصادق(ع): انه یوم السرور، الغدیر، ج 1، ص 286.
8ـ قال الرضا(ع): و هو یوم التبسم ،المراقبات، ص257.
9ـ قال على(ع): هذا یوم الارشاد ، مصباح المتهجد، ص 700.
10ـ قال على(ع): هذا یوم فیه ... رفعت الدرج (این روزى است كه منزلت شایستگان در آن، بلندى گرفت) مصباح المتهجد، ص 700.
11ـ قال على(ع): هذا یوم ... فیه ... وضحت الحجج (این روزى است كه دلایل خداوند در آن، روشن گشت).
12ـ قال على(ع): هذا یوم محنة العباد، مصباح المتهجد، ص 700.
13ـ قال على(ع): و هو ... یوم دحرالشیطان، مصباح المتهجد، ص 700.
14ـ قال على(ع): و هو یوم الایضاح (روزغدیر، روزآشكار كردن حقیقت است) مصباح المتهجد، ص700.
15ـ قال على(ع): و هو ... یوم البیان عن حقایق الایمان، مصباح المتهجد، ص 700.
16ـ امام رضا(ع) در حدیثى مفصل، روزغدیر را روزعرضه ولایت به انسانها و مخلوقات معرفى مىكند، المراقبات، ص 257.
17 امام صادق(ع): در هنگام ملاقات با برادر ایمانى خود بگو: الحمدالله الذى اكرمنا بهذا الیوم (حمد خداوند را كه ما را در این روز كرامت داد) المرقبات، ص 257.
18ـ قال على(ع) و هو ... یوم كمال الدین، مصباح المتهجد، ص 700.
19ـ قال على(ع): هذا یوم الفصل الذى كنتم توعدون، مصباح المتهجد، ص 700.
20ـ قال على(ع): و هو ... یوم البرهان، مصباح المتهجد، ص 700.
21ـ قال الصادق(ع): الیوم الذى نصب منه رسول الله امیرالمؤمنین(ع)، الغدیر، ج 1، ص 285.
22ـ قال على(ع): وهو... یوم الشاهد و المشهود، مصباح المتهجد، ص700. امام صادق(ع): نام غدیر در زمین روز به گواهى گرفته شدگان (جمع مشهود) است. بحارالانوار، ج 98، ص 231.
23ـ قال على(ع): و هو... یوم العهد المعهود، مصباح المتهجد، ص 700 .
24ـ امام صادق(ع): نام غدیر در زمین، روز میثاق گرفته شده است، بحارالانوار، ج 98، ص 321.
25ـ امام رضا(ع): روزغدیر، روز زینت است، المراقبات، ص 257.
26ـ قال الرضا(ع): یوم تقبل اعمال الشیعة، المراقبات، ص 257.
27ـ قال على(ع): هذا ... یوم الدلیل على الرواد (این، روز رهنمونى به رهنمایان است) مصباح المتهجد، ص 700.
28ـ قال على(ع): هذا یوم الامن المأمون، مصباحالمتهجد، ص 700.
29ـ قال على(ع): هذا یوم ابلاء السرائر، مصباح المتهجد، ص 700.
30ـ قال الصادق(ع): جعله عیدا لنا، بحارالانوار، ج 98، ص 300.
31ـ قال الصادق(ع): جعله عیدا ... لموالینا و شیعتنا، بحارالانوار، ج 98، ص 300.
32ـ امام صادق(ع): روزغدیر، روزعبادت است. الغدیر، ج 1 ، ص 285.
33ـ قال الصادق(ع): انه الیوم الذى... تمت فیه النعمة، الغدیر، ج 1، ص 285.
34ـ قال على(ع): هذا یوم اظهارالمصون من المكنون، مصباح المجتهد، ص 700.
35 قال على(ع): هذا یوم ابدى خفایا الصدور و مضمرات الامور، مصباح المتهجد، ص 367ـ قال على(ع): هذا یوم النصوص على اهل الخصوص (این، روز تصریح برگزیدگان است) همان.
37ـ قال الصادق(ع):هوالیوم الذى جعله لمحمد(ص) و آله(ع) ، المراقبات، ص 257.
38ـ امام صادق(ع): روزغدیر، روز نماز است. الغدیر، ج 1 ص 285.
39ـ امام صادق(ع): روزغدیر، روز شكرگزارى است. الغدیر، ج 1، ص 285.
40ـ قال على(ع): و انزل على نبیه فى یوم الدرج ما بین له عن ارادته فى خلصائه (و خداوند در روز دوم، اراده خویش را در حق بندگان خاص و گزیدگان خود اظهار داشت) مصباح المتهجد، ص 700. مقصود ازدرج ، درختان پر شاخ و برگى است كه در سرزمین غدیر وجود داشت و حضرت در سایه آنها قرار گرفت و ولایت امیرمؤمنان(ع) را ابلاغ فرمود.
41ـ این نام، معروفترین نام غدیر است كه از مكان واقعه گرفته شده است.
42ـ قال الصادق(ع): ذلك یوم صیام (روز غدیر، روز روزه دارى است) بحارالانوار، ج 98، ص 323.
43ـ امام صادق(ع): روز غدیر، روز اطعام است. بحارالانوار، ج 98، ص 323.
44ـ قال الصادق(ع): انه یوم عید، بحارالانوار، ج 98، ص 298.
45ـ قال على(ع): هذا یوم الملأ الاعلى ... (این روز عالم بالا است...) مصباح المتهجد، ص 700.
46ـ قال الرضا(ع): هو الیوم الذى اكمل الله فیه الدین، المراقبات، ص 257.
47ـ قال الصادق(ع): انه یوم فرح، الغدیر، ج 1، ص 286.
48ـ قال على(ع): و هو ... یوم الایضاح عن المقام الصراح (روزغدیر، روز به صراحت سخن گفتن از مقام ناب است) مصباح المتهجد، ص 700.
49ـ قال على(ع): و هو یوم تبیان العقود عن النفاق و الجحود (غدیر، روز باز كردن گره پیوند میان كفر و نفاق است) مصباح المتهجد، ص 700.
50ـ امام صادق(ع): نام غدیر در زمین، روز بازخواست شدگان است. بحارالانوار، ج 98، ص 320.
منبع : خبرنامه ی دانشجویان ایران/ زهرا حبیبیان
ادامه مطلب
دلایل جواز اقامه نماز عید غدیر به جماعت از نظر برخی از فقها:
1. پیروی از عملکرد پیامبر در روز هیجدهم ذیالحجه؛
ایشان بعد از آنکه حاجیان پیش افتاده و نرسیده را در محل غدیر خم جمع کردند، امر کردند که مردم برای اقامه نماز جماعت جمع شوند. این نماز پیش از ظهر خوانده شده و برای اطلاع رسانی آن اذان گفته نشده بلکه از لفظ (الصلاه جامعة) استفاده شده، که در آن زمان برای برپایی نمازهای جماعت مستحب استعمال میشده است. بعد اقامه نماز هم خطبهای توسط ایشان ایراد شده است. بعد از خطبه، وقت اذان ظهر رسیده و مؤذن برای نماز ظهر اذان گفته است. (نک: شیخ مفید، الارشاد، ج1، ص 165).
2. ادعای شهرت بر جواز جماعت
برخی از علماء مانند محقق اردبیلی ادعای شهرت برای برگزاری جماعت را کردهاند. (نک: مقدس اردبیلی، مجمع الفائده و البرهان فی شرح ارشاد الاذهان، ج 3، ص 32)
3. شیوه عملی برخی از فقها مانند شیخ مفید در برگزاری این نماز با جماعت بوده است.
مرحوم آقا ضیاء عراقی نقل میکند که شیخ مفید (که در اوائل غیبت کبری زندگی میکرده و به زمان حضور معصومین علیهمالسلام بسیار نزدیک بوده) این نماز را به صورت جماعت در میدان بغداد اقامه کرده است.
در عصر حاضر هم برخی از مراجع تقلید مانند حضرت آیت الله بهجت (ره)، آیت الله صافی و آیت الله احمدی فقیه یزدی (ره) فتوا به جواز جماعت این نماز دادهاند.
همچنین مرحوم آیت الله احمدی فقیه یزدی در عید غدیر سال 1389 نماز جماعت عید غدیر را در شهر یزد برگزار و احیاء کردند.
ادامه مطلب
درباره وبلاگ
آرشیو ماهانه
آرشیو موضوعی
آمار وبلاگ
دیگر امکانات
*
*
