:: سال 88،سال اصلاح الگوي مصرف ::

با تشکر-وحيد صباغي(مدير وبلاگ)

English / العربية / French             اللّهُمَّ كُنْ لِوَلِيِّكَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَعَلى آبائِهِ في هذِهِ السّاعَةِ وَفي كُلِّ ساعَةٍ وَلِيّاً وَحافِظاً وَقائِدا ‏وَناصِراً وَدَليلاً وَعَيْناً حَتّى تُسْكِنَهُ أَرْضَك َطَوْعاً وَتُمَتِّعَهُ فيها طَويلاً موضوعات الگوهای موفق مصرف الگوی مصرف از دیدگاه امام الگوی مصرف از دیدگاه رهبر الگوی‌مصرف ازدیدگاه بزرگان ضرب‌المثلها در الگوی مصرف پایگاهها احادیث اسراف گالری عکس مقالات درباره ما آرشيو اردیبهشت 1389 اسفند 1389 بهمن 1388 اسفند 1388 لينکستان اگر مايل به تبادل لينک با وبلاگ ما هستيد لوگوي ما را از سمت راست وبلاگ در سايت ياوبلاگ خود قرار دهيدو از طريق نظرات وبلاگ به ما خبر دهيد تا ما هم اينک شما را در وبلاگ قرار دهيم. ایران کتاب همت مضاعف ایرانی همت مضاعف ایرانی منتظران ظهور فرج بهینه اعتدال در زندگی اصلاح الگوی مصرف در،ShirazClick روش هاي مختلف اصلاح الگوي مصرف موسسه فرهنگی و اطلاع رسانی تبیان دانلود صوت و فیلم مذهبی ::دنياي فناوري اطلاعات:: وبلاگ آموزشي صباغي کتابخانه مجازي ايران :: راسخون ::: روابط عمومی راسخون :.:اصلاح الگوی مصرف:.:: کامپيوتر+موبايل+فناوري اطلاعات ياپگاه اطلاع رساني اهل بيت(ع) جواب سوالات تبيان و راسخون و مسابقات اينترنتي مشاهده سريع تماس با ما آمار وبلاگ  کل بازديد>>103953  تعداد کل پست ها>>640  تعداد کل نظرات>>40  آخرين بروز رساني >>پنج شنبه 24 شهریور 1390   ايجاد بلاگ>>دوشنبه 5 بهمن 1388  نظرسنجي لغت نامه انگليسي به فارسي شيوه برگزارى و محتواى علمى همايش ها را بازنگرى کنيم(2 و پایانی) شيوه برگزارى و محتواى علمى همايش ها را بازنگرى کنيم(2 و پایانی) ◄ ژست مديريتى روى صندلى همايش  ● نويسنده: گاليا - توانگر ● منبع: روزنامه - کیهان واقعیت این است که ابزار سمینار در پروسه مدیریت به وسیله ای برای فخرفروشی بین معاونت های مختلف یک اداره و یا سازمان های مختلف تبدیل شده است. گویی اگر عناوین چندین سمینار در کارنامه فلان معاونت سازمانی و یا بهمان اداره نباشد، از میزان اثرگذاری مدیریت وی در آن سیستم کاسته می شود. نام سمینار که به گوش می خورد، ناخودآگاه ذهن مان به حواشی برگزاری آن شامل هدایا و پذیرایی های مفصل و آنچنانی می رود. این شیوه بریز و بپاش های اداری تا آن جا عادی و مرسوم شده است که حتی مدعوین نیز توقعی جز این ندارند! در یک جلسه فرهنگی از یکی از شعرا دعوت شده بود، پس از پایان شعرخوانی، به رسم یادبود لوحی اهدا شود که فرد به شدت بر افروخت و همان جا علناً دلیل اعتراض خود را محقر بودن هدیه اعلام کرد. به راستی مقصر کیست؟ شیوه غلط برگزاری سمینارها یا زیاده طلبی های برخی از مدعوین؟ مشکل مرسوم دیگری که در سمینارها به چشم می خورد این است که نتایج علمی سمینارها در بخش های مختلف صنعتی، سازمانی، فرهنگی و... کمتر مورد استفاده قرار می گیرد. به عنوان مثال سمینار «استفاده از فناوری نانو در صنعت نساجی» برگزار می کنیم، اما وقتی از نگاهی فراکلی به صنعت نساجی بنگریم می بینیم هنوز اصلاحات پایه ای رخ نداده است که بتوانیم وارد سطوح بالاتر شویم. نتیجه این مثال روشن است؛ سمینارها براساس نیازهای کشور طراحی نمی شوند، باید نتایج را از لای پوشه های بایگانی بیرون کشید و به جریان انداخت. هدف گذاری کلان داشته باشیم در سایت معرفی «سمینارهای مختلف» با دهها عنوان روبرو می شویم که گاه کاملاً مشابه هم هستند. به عنوان مثال در ارتباط با مدیریت الکترونیک بیش از 10 مورد را جستجو کردیم که همگی کم و بیش در یک راستا بودند. به راستی چرا در برگزاری سمینارها موازی کاری صورت می گیرد و به نتایج سمینار به نحو شایسته ای توجه نمی شود؟ دکتر ادیب عضو هیئت علمی دانشگاه بقیه الله در گروه مدیریت چند آفت مهمی که بیشتر در سمینارها دیده می شود را مورد اشاره قرار می دهد و می گوید: «مهمترین مشکل اساسی همایش ها عدم هدف گذاری کلان آنهاست. این بزرگترین آفتی است که سمینارهای مختلف را تهدید می کند. ما وقتی که استراتژ ی کشور را درباره مثلاً صنعت نساجی نداریم در همایش تخصصی اگر چه بالاترین حد اطلاعات ارائه می شوند، ولی اولاً این سطح از اطلاعات در کدام نقطه از صنعت نساجی که با هزار و یک مشکل روبروست، استفاده می شود؟ همچنین فراگیران چه کسانی باشند که بتوانند این اطلاعات را گرفته، به بدنه صنعت موردنظر منتقل کرده و تحول بیافرینند؟ پس عملاً اگر سمیناری بدون نیازسنجی برگزار شود، بیهوده برگزار شده است.» این استاد دانشگاه از چشم و هم چشمی سازمان ها در برگزاری همایش به عنوان یک آفت مهم دیگر نام می برد و می گوید: «چشم و همچشمی بین سازمان های مختلف و حتی معاونت های یک سازمان مانع بزرگی است و زمینه ساز بسیاری از بریز و بپاش های بی جا در همایش ها محسوب می شود. شاید متوجه شده باشید که تا معاونت فلان در یک سازمان گردهمایی می گذارد، بلافاصله معاونت دیگری برای این که در بیلان کاری اش چیزی کم نگذاشته باشد نیز اقدام به برگزاری سمینار می کند!» ادیب ادامه می دهد: «متأسفانه باید گفت بسیاری از مقالات علمی که در سمینارها ارائه می شوند، تنها حکم پژوهش کتابخانه ای و یا ترجمه متون خارجی را دارند. سمینار باید محل ارائه نوین ترین دستاوردهای داخلی باشد.» وی گله مندانه می گوید: «چرا این تصور را ترویج می کنیم که سمینار بدون هدیه و پذیرایی معنا ندارد؟ پس از سفر حج به پیشنهاد مدیرکاروان افاغنه در یک همایش دویست نفره شرکت کردم. این همایش بسیار ساده اما از نظر معنوی پربار برگزار شد. در انتها نیز به مدعوین یک شام سنتی مشهدی ها را تعارف کردند. همه با صمیمیت صحبت کردند و با صمیمیت پذیرایی شدند. خاطره زیبایی نقش بست که از آن الگو گرفتم.» وی در تکمیل صحبت هایش نسبت به هماهنگی سازمان های مختلف وجلوگیری از انجام کارهای موازی هشدار داده و می گوید «روابط عمومی سازمان های مختلف باید به گونه ای تشریک مساعی با یکدیگر داشته باشند که حتی همایش های مشترکی را برگزار کنند. هم اکنون این مشکل در سیستم مدیریتی به خوبی مشهود است که در طول یک سال چندین همایش مشابه حتی در یک استان برگزار می شود.» فراز و نشیب های پیش رو در شیوه برگزاری سمینار دکتر مهدی ایرانمنش عضو هیئت علمی و مدرس دانشگاه استان کرمان و رئیس انجمن راهبردی ایران مرکز کرمان ازاین که هیچ کمیته ای خود را موظف به پیگیری نتایج سمینارها نمی داند، به عنوان یک آفت مهم یاد می کند و توضیح می دهد: «در آبان 85 در سمینار همکاری های دولت، دانشگاه، صنعت و توسعه ملی شرکت داشتم و در آن جا طی یک مقاله 60 صفحه ای متذکر شدم دوره های کارآموزی تابستانی برای دانشجویان اجباری شود. بعد از سمینار چند مدتی خبری از نتیجه سمینار نشد تا این که دیدم برخی از مسئولین از طرح بنده کپی برداری کرده بدون این که نامی از ارائه دهنده برده باشند. با این گونه حرکت ها انگیزه ها برای شرکت در سمینارهای مختلف کم رنگ می شود.» وی پیشنهاد می کند که کمیته پیگیری نتایج سمینارها را تشکیل دهیم و حق مالکیت معنوی طرح ها را به رسمیت بشناسیم. وی در ادامه می گوید: «به آمار و ارقام تحقیقات در سمینارها بسیار تکیه می شود در صورتی که اگر تجارب شخصی و نسخه عملی داشته باشیم، کمتر مورد توجه واقع می شویم و یا حتی مقاله تأیید نمی شود! از سوی دیگر بحث چگونگی استفاده از نتایج پیش می آید. بنده پیشنهاد می دهم علاوه بر این که ایده ها و طرح های مطروحه به صورت مکتوب در مجموعه ای از مقالات گنجانده شده و چاپ می شود، CD هایی تهیه شده و در اختیار مدیران ارشد قرار گیرد.» این استاد به اشتیاق ده ها دانشجو اشاره می کند که بسیار تمایل دارند در همایش های مختلف حضور داشته باشند، اما به دلیل عدم آگاهی از برنامه سمینارها و یا در مضیقه بودن به خاطر مسائل مالی برای حضور در همایش های تخصصی ثبت نام نمی کنند. این گونه است که درصد قابل توجهی از صندلی ها خالی می ماند و نتایج به افراد تأثیرگذار منتقل نمی شوند. الگوی علمی و اسلامی برای برگزاری سمینارها وقتی هزاران ریال صرف بریز و بپاش های بیهوده در سمینارها می شود، از سمت دیگر هزاران ثانیه از وقت با ارزش مدعوین تلف خواهد شد. مدیریت زمان مقوله ای است که در ایران کمتر درباره آن بحث می شود و به صورت جدی به سمت و سوی آن نرفته ایم. دکتر غلامرضا غیاثوند از دانشگاه پیام نور تهران می گوید: «متأسفانه تا به حال بیشتر از تئوریهای مدیریتی غربی استفاده کرده ایم و کمتر کارگاه آموزشی داشته ایم. مدیران ما با واژه ها آشنا هستند ولی به تعاریف نرسیده اند. چون تعریف درست و صریح را نمی دانند، هر کس به ظن خود تعبیر می کند. باید زمینه هایی فراهم شود که مدیران وارد چنین دغدغه هایی شوند.» غیاثوند معتقد است که باید آموزش کار کارگاهی را جایگزین سمینارها کرد تا نتایج بهتری حاصل شود. وی می گوید: «در سمینار خیلی موفق باشیم، مدل هایی را تولید می کنیم، وی در قالب کار کارگاهی کاربرد الگوها برای به کارگیری در سراسر کشور می توان آموزش داد.» وی به مشکل عمده مدیریتی در کشور اشاره کرده و می گوید: «مدیران برنامه ریزی می کنند، ولی برای برنامه هایشان زمان بندی ندارند. چون در کمتر برنامه ای جایی برای ارزیابی بازتاب ها باز کرده ایم.» احمدرضا هدایتی پژوهشگر نیز اعتقاد دارد برخی از مدیران کمتر به ضرورت تحول در سیستم اداری در راستای بهره وری بیشتر می اندیشند به همین دلیل همایش های اداری نیز اغلب از روی یک الگوی سنتی برگزار می شوند و از قبل برای برگزاری شان ضرورت سنجی نمی شود.» وی می گوید: «نمی خواهیم بگوییم سمینار نباشد، فقط می گوییم درست سنجیده و به اجرا گذاشته شود. نقشه ای نظام مند برای برگزاری سمینارها داشته باشیم و به یک الگوی علمی و اسلامی برسیم.» مچ گیری ممنوع، عملکرد خود را ارزیابی کنیم در قرآن کریم و مباحث اسلامی به صورت منسجم اسراف کاران مورد مذمت قرار گرفته به طوری که در قرآن کریم در قالب ترکیبات مختلف واژه اسراف 23بار تکرار شده است. دکتر عبدالحسین ادامه مطلب نويسنده:وحید صباغی دوشنبه 19 بهمن 1388   نظرات0 شيوه برگزارى و محتواى علمى همايش ها را بازنگرى کنيم(1) ◄ سمينارهاى رنگى اهداف خاکسترى  ● نويسنده: گاليا - توانگر ● منبع: روزنامه - کیهان سخن گفتن از الگوی مصرف بحثی زیربنایی را برمی انگیزد که اتفاقاً ریشه اسلامی و مذهبی دارد. این که چگونه بهینه مصرف کنیم؟ سوالی است که می توان پاسخ آن را در مصادیق مختلف جستجو کرد. غالباً وقتی از اسراف کاری صحبت می شود، اذهان صرفاً به سمت و سوی مردم می روند. اگرچه تجمل گرایی و چشم و همچشمی نمونه بارز به اصطلاح بریز و بپاش ها و اسراف کاری ها هستند، اما اگر دقت کنیم متوجه ده ها مورد دیگر می شویم که هرگز در پی محدود کردنش نبوده ایم. در بدنه مدیریت اداری شاهد موارد متعدد نقض الگوی مصرف هستیم. در این میان بحث نفع و منفعت کشور به میان می آید و این که مدیریت ادارات ما باید تاکنون لااقل به سطحی رسیده باشد که بتوانیم الگوی مدیریت اسلامی و ایرانی ارائه داده باشیم. متاسفانه یکی از عمده ترین نقص های بدنه مدیریت ما معطوف به حجم بالای جلسات، همایش ها و سمینارها که نتایج آن صرفاً بر روی کاغذ مانده است. هرگز نمی خواهیم نقش علمی سمینارها را در تبادل اطلاعات نادیده بگیریم، فقط در پی آنیم که بگوییم ضرورت ها و نتایج کجای کار قرار دارند؟ رهنمودهای مقام معظم رهبری در پیام نوروزی سال 88 از زوایای مختلفی مورد توجه قرار گرفت. اما آن گونه که ایشان نیز تاکید کرده اند اجرای چنین الگویی مربوط به مقطع زمانی خاصی نمی باشد. رهبر معظم انقلاب اسلامی با رهنمودهای روشنگرانه شان به سنت اسلامی ما اشاره داشته و تلنگری در ذهن های بی توجه ایجاد کرده اند که این تلنگر سرآغاز یک حرکت بزرگ، بلکه یک نهضت باشد، نهضتی به نام نهضت صرفه جویی. چه بسیار وابستگی ها که در سایه قناعت از بین می رود و گل های توسعه شکفته می شوند. روی موج همایش هابه خواب رفته ایم مدعوین روی صندلی ردیف آخر توجهی به سخنرانی ندارند. بعضی ها حتی تکه کاغذی به همراه ندارند که نکته ای یادداشت کنند. فرد جدیدی وارد می شود، آشنای خود را پیدا کرده، کنارش می نشیند و با موضوع تغییر و تحولات شرکت گپ زدن را آغاز می کند. میوه ها که توزیع می شوند، صدای کارد و ظروف چینی در فضا می پیچد. سخنران جلسه آخرین متد مدیریتی روز را بر روی نموداری تشریح می کند. به راستی چگونه می توان چنین تضادی را هضم کرد و امیدوار بود چنین همایشی نتیجه بخش باشد؟ بیرون سالن بسته های هدایا ردیف شده اند تا با دلخوشی این که دست پر به خانه برمی گردیم، خود را تسکین داده و متوجه نشویم چه میزان از دقایق و سرمایه را از دست داده ایم؟! به اهداف مشترک برسیم مهدی ناظمی عضو هیئت علمی دانشگاه امام حسین (ع) در گروه مدیریت، کارکردهای سمینارهای مختلف را این گونه تقسیم بندی می کند: «زمانی می خواهید یک دستاورد علمی را برای مخاطبین خاصی ارائه دهید، چنین همایشی برای هر جامعه در حال رشدی ضروری است. دانشگاه ها یکی از ابزار مناسب برای ارائه دستاوردهای علمی خود را سمینارها می دانند که معمولاً سمینارهای دانشگاهی با کمترین هزینه و به همت اساتید و دانشجویان برگزار می شوند. دسته دوم همایش ها برای تبیین سیاست های اداری برگزار می شود که طرحی ارائه کنند. مخاطبین این قبیل همایش ها مدیران و معاونین آن سازمان و اداره هستند. می توان طوری طرح ریزی کرد که چنین گردهمایی هایی با کمترین هزینه و بیشترین تاثیرگذاری علمی و اطلاعاتی صورت پذیرد. دسته سوم همایش ها تنها جنبه تبلیغاتی دارند و چون تاثیر و کارکرد مورد انتظار را به جامعه منتقل نمی کنند و تنها بر طبق سلیقه و خواسته جمعی یا فردی آن هم با صرف هزینه های کلان برگزار می شوند، مورد نقد جدی هستند.» این استاد دانشگاه برای تشخیص ضرورت برگزاری یک سمینار پیشنهاد می دهد: «در حال حاضر برای طراحی سفرهای خارجی هیئت دولت کمیته ای وجود دارد که ضرورت ها را بررسی کرده و هزینه ها را برآورد می کند. چه خوب است که از روی این طرح اتود زده و طرح مشابهی را برای تشخیص ضرورت برگزاری سمینارها راه اندازی کنیم. وقتی همایش های غیرضروری با این حجم برگزار می شود، اصل برگزاری سمینار زیر سوال می رود، پس باید کمیته تشخیص ضرورت ها و برآورد هزینه تشکیل گردد.» ناظمی استاد مدیریت در ادامه می گوید: «هر همایشی را که جنبه توجیهی، تبیینی و دانش افزایی دارد باید با مشارکت دستگاه های علمی- پژوهشی کشور برگزار کرد. دستگاه های دولتی باید در تعامل بوده و عهده دار برگزاری همایش های مشترک برای تبادل اطلاعات شوند.» همایشی برای سود منفعت طلبان جلسه فرهنگی و موضوع همایش شعرخوانی است. مدعوین یک به یک با ظاهری به اصطلاح متفاوت ولی تعجب برانگیز وارد سالن می شوند. موهای بلند، پیپ، ژست روشنفکری، ادا و اصول پست مدرن گرایانه و در پس همه این رنگ و لعاب ها تنها چیزی که مفهوم ندارد اطلاعات ادبی و تکنیک های شعری است که می بایست در چنین جلسه ای محور قرار می گرفت... متاسفانه باید گفت همه همایش های فرهنگی به تبادل اطلاعات روز ختم نمی شوند. جلسات فرهنگی چون دامنه گستردگی بیشتری دارند و اقشار مختلف را دربرمی گیرند، با چنین نقایصی بیشتر به چشم می خورند. اغلب همایش های فرهنگی با اهداف پایه و سنتی برگزار می شود. هدف های نو در برنامه ریزی این گونه همایش ها جایی ندارد. مدعوین بعضاً دغدغه فرهنگی نداشته و صرفاً برای گپ و گفتی دوستانه و یا پز شخصیتی شرکت می کنند. جلسه شعرخوانی که چندین سال به یک روش اداره شده، همه آمده اند، همه چیز خوانده اند و هیچ چیز نیاموخته اند. حال می توان پرسید نتیجه چه شد؟ از انتهای سالن یکی از مدعوین با ظاهری که به خیال خودش متفاوت بودن او را به نمایش می گذارد، برخاسته و بحث مضحکی را درباره جایگاه عشق در فرهنگ هند به راه انداخته است. خانم ها می خندند و اداره کننده جلسه که معلوم نیست در کدام حال و هوایی ست سرگرم بحث درباره انتشار کتاب بعدی اش با شرکت کننده دیگری است که گویی موسسه انتشاراتی دارد. طراحی استراتژیک سمینار و همایش دکتر ناصر آزاد عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوب در شاخه مدیریت توضیح می دهد: «ما ادامه مطلب نويسنده:وحید صباغی دوشنبه 19 بهمن 1388   نظرات0 قرآن و بهينه سازي مصرف خبرگزاري فارس:آموزه هاي قرآني بر اين نكته تأكيد مي كند كه براي دست يابي به شكوفايي اقتصادي و تمدني و انجام شكر و سپاسگزاري واقعي مي بايست روندي از توليد تا مصرف طي شود كه همه چيز به درستي و كمالي آن مورد استفاده و بهره برداري قرار گيرد و به هيچ عنوان كفران نعمتي نشود.   آموزه هاي قرآني بر اين نكته تأكيد مي كند كه براي دست يابي به شكوفايي اقتصادي و تمدني و انجام شكر و سپاسگزاري واقعي مي بايست روندي از توليد تا مصرف طي شود كه همه چيز به درستي و كمالي آن مورد استفاده و بهره برداري قرار گيرد و به هيچ عنوان كفران نعمتي نشود. در اين ميان نقش دولت در نظارت آن از توليد تا توزيع و مبادله تا مصرف، بسيار حياتي و مهم است؛ به ويژه آن كه اسلام با اقتصاد سرمايه داري و بازار، مخالف است و برآن محدوديت هاي چندي را تعيين و اعمال كرده است. براين اساس، حضور قوي و مديريت و نظارت دولت در بخش هاي مختلف به قصد شكر نعمت، به عنوان يكي از اصول اصلي اقتصاد اسلامي مطرح مي شود؛ زيرا مفهوم شكر در برابر كفران نعمت، به معناي استفاده درست و كمالي از هر نعمتي از نعمت هاي خدادادي است تا امكان دست يابي انسان به كمال مطلق و خلافت الهي را فراهم آورد. اگر به آيات قرآني توجه شود به آساني مي توان دريافت كه قرآن بي عدالتي را عامل توزيع نامناسب ثروت مي داند و با اشاره به جايگاه و اهميت ارزشي نهاد دولت در نقش مديريت و نظارت و تأثير آن در اجراي عدالت بر اين باور است كه براي دست يابي به گردش سالم ثروت و اقامه عدالت در جوامع، لازم است تا دولت نه تنها بر گردش سرمايه نظارت كند بلكه با اعمال مديريت و اجراي احكام و قوانين سخت گيرانه نسبت به سرمايه داران، زمينه گردش سالم سرمايه و توزيع عادلانه ثروت را در ميان همه افراد جامعه فراهم آورد. اين گونه است كه تشريع و تقنين قوانيني چون انفال و انفاق و زكات و خمس و مانند آن موردتوجه قرار گرفته است و از دولت و امت خواسته شده تا در جامعه چنان فرهنگ سازي شود تا همه مردم از ثروت و منابع سرمايه اي بهره مند گردند. اين درحالي است كه در جهان امروز به يژه نظام سرمايه داري، ثروت و منابع دريايي و معدني و مانند آن در اختيار گروه سرمايه داران قرار گرفته است و آنان معادن عظيم از نفت و گاز و صيد و چوب هاي جنگلي را دراختيار دارند و شركت هاي عظيم سرمايه داري با سهام هاي بخش خصوصي با حضور همان ده درصد از كل جمعيت جهان، به چپاول آن چه انفال ناميده مي شود اقدام مي كنند و روز به روز بر سرمايه و ثروت خويش مي افزايند و روزبه روز بر فقر مردم دامن مي زنند. در بسياري از كشورهاي جهان به ويژه آفريقايي، معادن بزرگ نفت و كاني هاي مهم چون الماس و مس و مانند آن، با همكاري دولت هاي وابسته، از سوي همين ده درصد جمعيت جهان غارت مي شود و فقر و بدبختي تنها سهم عموم مردم آن سامان مي باشد. دولت مي بايست در همه حوزه ها نظارت و مديريت داشته باشد. البته اعمال نظارت بايد در همه بخش ها از امور كلي و جزيي باشد، ولي اعمال مديريت تنها در بخش كلان و كلي صورت پذيرد. دولت براي توليد همه كالاها و خدمات موردنياز و پاسخ گويي درست و مناسب مي بايست برنامه، سياست و خط مشي مشخص و تعيين شده اي داشته باشد. در آيات سوره يوسف به اين مسئله پرداخته شده و حتي چگونگي انبار و نگهداري كالا و ايجاد سازه هاي مناسب براي آن موردتوجه قرار گرفته است. مديريت آب و ارايه راهكارهايي براي استفاده بهينه از آن ازطريق سدسازي و جدول كشي و تقسيم و توزيع آب در آيات بسيار موردتوجه است كه ازجمله اين آيات مي توان به آياتي اشاره كرد كه به تمدن شكوفا و پيشگام سبا مي پردازد و علل و عوامل شكوفايي و انحطاط آن را مورد تحليل و تبيين قرار مي دهد. مديريت كشاورزي در آيات و روايات در برخي از روايات به سيره امير مؤمنان علي(ع) اشاره مي شود كه متوجه تغيير در روش هاي بهره وري و بهينه سازي به كارگيري زمين در بخش توليدات باغي است. در اين روايات آمده است كه امير مؤمنان(ع) برخلاف شيوه متداول آن روزگار، هنگام كشت دانه خرما براي ايجاد نخلستان جديد،دانه ها را نزديك تر از آن چه معمول بوده است كشت كرد. هنگام اعتراض ديگران، به اين نكته اشاره كرد كه مي توان به اين طريق هم در زمان و هم توليد صرفه جويي كرد؛ زيرا نخل ها زماني بسيار مي برد تا به درختي كامل تبديل شود. ولي پس از آن كه نخل ها روييده شد، مي توان برخي را فروخت تا به اين وسيله فرصت بيشتري براي توسعه نخلستان فراهم آيد و نيز مبلغي به عنوان سرمايه كار اندوخته شود. درختان، زمان طولاني مي طلبند تا بزرگ شوند. ايجاد خزانه هايي به اين طريق و همچنين بهره گيري از ميوه آنها تا رسيدن به حجم هاي بزرگ، خود نوعي صرفه جويي در زمين است. در ميان باغداران ايراني اين شيوه بسيار به كار مي رود و آنان درختان زودبازده با عمر كوتاه را در ميان درختان ديربازده با عمر طولاني مي كارند تا به اين شيوه از زمان و زمين بهترين استفاده را كرده باشند. در داستاني كه قرآن از مديريت كشاورزي حضرت يوسف گزارش مي كند اين معنا بيان شده است كه براي حفظ و نگه داشت محصولات كشاورزي در زمان بيشتر چون بيش از هفت سال، پيشنهاد مي شود تا گندم و جو خرمن نشود و با خوشه هاي آن انبار شود. اين شيوه براي بهينه سازي روش حفظ و نگه داشت كالا و محصولات از ابتكارات حضرت يوسف(ع) و تحت نظارت و مديريت آن حضرت(ع) انجام مي شود و جامعه از امنيت غذايي براي دوره خشكسالي و قحطي سود مي برد. قرآن گزارش مي كند كه حضرت يوسف(ع) از توليد تا توزيع و تا مصرف كالا بر همه امور نظارت و اعمال مديريت مي كرد و گاه به سبب مسايل و بحران هاي مقطعي حتي در جزئيات اجراي قوانين و اعمال مديريت خود حضور مستقيم داشت. (يوسف آيات 46 تا 49 و نيز 59 و 60 و آيات ديگر) حضرت شعيب(ع) به عنوان رهبر قوم و جامعه خويش در بازارها مي گشت و به تبيين شيوه هاي درست و مناسب مبادله كالا مي پرداخت و ضمن آموزش ، بر اعمال و اجراي آن نظارت و مديريت مي كرد كه همين مسئله موجب تنش و اختلاف وي با سرمايه داران و گرانفروشان و كم فروشان كالا شد و حتي او را تهديد به بيرون كردن از شهر و كشور و يا قتل وي كردند. (هود آيات 84 تا 88 و آيات ديگر) حضرت اميرمؤمنان علي(ع) براي اعمال قوانين و اجراي درست آن و نيز نظارت و مديريت بر گردش سرمايه و كالا و خدمات، در بازارهاي كوفه مي گشت و ضمن ارائه رهنمودها و توصيه ها به كاسبان و بازاريان، نسبت به اجراي قوانين، نظارت مستقيم مي كرد. در روايات مي توان بسياري از داستان ها در اين باره را يافت كه به صراحت بر شيوه نظارتي و مديريت دولت اسلامي بر گردش سرمايه و كالا و خدمات درهمه مراحل توجه مي دهد و آن را سيره و سنت دولت اسلامي مي داند. وضعيت نابسامان جامعه امروز برخي گمان كرده اند كه اصلاح الگوي مصرف به معناي مصرف نكردن و زهدگرايي و يا تشويق و تنبيه مردم در اين حوزه با اعمال قوانين سخت گيرانه و اجحافي است. اين در حالي است كه مراد از اصلاح الگوي مصرف، اصلاح فرهنگ مصرف و بهينه سازي مصرف در راستاي بهره گيري بيش تر و بهتر ازسرمايه ها و نعمت هاست كه اين مهم بيش از آن كه متوجه ملت باشد متوجه دولت است؛ زيرا دولت مي بايست با اتخاذ شيوه هاي مديريتي و نظارتي، در توليد كالاي با كيفيت، بكوشد و زمين و آب را با شيوه اي ابتكاري و نوين به شكل دقيق تري به دست مردم برساند. به عنوان نمونه براي اين كه برق به طور بي رويه مصرف نشود و الگوي مصرفي مردم در اين حوزه تغيير يابد، دولت موظف است تا به كيفيت ها بينديشد. بدين منظور مي بايست از توليد لامپ هاي پرمصرف جلوگيري كند و يا براي توليد و خريد تلويزيون هاي با مصرف كم تر برق رو آورد و اجازه توليد كالاهاي پرمصرف را ندهد. در حقيقت وظيفه و مسئوليت دولت آن است كه به جاي تقنين قوانين سخت گيرانه به تشويق مبتكران و نوآوران و صاحبان كارخانه بپردازد تا آنان به توليد كالاهايي برقي اقدام كنند كه مصرف را كم كند. خداوند در آياتي چون آيات 12 و 13 سوره سبا گزارشي از دولت حضرت سليمان(ع) و تشويق صنعت گران براي توليد كالاهاي رفاهي و شكوفايي اقتصادي و تمدني ارائه مي دهد. در اين گزارش آمده است كه آن حضرت(ع) با بهره گيري از دانش خود و ديگر صاحبان علم و كتاب، فن آوريهاي جديد را مورد توجه و تشويق قرار داد. از جمله مي توان به توليد شيشه و آبگينه اشاره كرد كه حتي براي بهسازي محيط و معماري و ديگر سازه هاي تمدني از آن بهره گرفت. اين كه وي در كاخ خويش از طرح آبگينه اي استفاده كرد و با بهره گيري از شيشه، نهري را در زير محيط زيست خانگي خويش ايجاد كرد كه حتي ملكه سبا را با آن تمدن پيشرفته اش به شگفتي انداخت (نمل آيه 44)، خود دليل آن است كه وي مي كوشيد تا نظارت خود را در همه عرصه ها گسترش دهد و در توليد و بهينه سازي اقتصاد، آن را به كار گيرد. ادامه مطلب نويسنده:وحید صباغی یک شنبه 18 بهمن 1388   نظرات0 ضرورت بازگشت به الگوهاي مصرف اسلامي استفاده صحيح از نعمتهاي الاهي از بزرگترين دغدغه هاي پيشوايان دين بوده است. از اين رو ست كه سيره مصرفي اهل بيت(ع) مشاهده ميشود كه ايشان «دوري از اسراف» و «قناعت در مصرف» از اصول مورد تاكيد ايشان بوده است. اين در حالي است كه پيروان ايشان در كشوري اسلامي چون ايران امروزه گرفتار اسراف و تبذير و مصرف گرايي شده اند. ما را چه شده است كه امروزه ايران و ايرانيان را در شمار مصرف گرا ترين مردمان محسوب مي كنند؟! با نگاهي به آمار مقايسه اي مصرف ايران با ديگر كشورها؛ به ويژه كشورهاي پيرو مكاتب مادي گرا و دنيا طلبيچون فرانسه،چين، ژاپن و آمريكا و...؛ ضرورت بازگشت به اصول مصرفي اسلام و پيروي از الگوهاي مصرف اسلامي رخ مينمايد. بر اساس گزارش موسسه «ماركت اوراكل»، ايران از نظر ارائه بنزين ارزان سومين كشور و از نظر ميزان يارانه پرداختيبه اين كالا نخستين كشور در ميان كشورهاي جهان است و بيش از 36 درصد كل مصرف بنزين خاورميانه در سال 2007 در ايران مصرف گرديده است. متوسط مصرف سوخت خودروهاي بنزيني در كشورمان حدود 11 ليتر در روز است، در حالي كه متوسط مصرف سوخت در كشورهاي ديگر نظير آلمان و ژاپن 2.5، در انگليس 3.5، در فرانسه 1.9، در كانادا 6.5و در كشور آمريكا 7.3 ليتر در روز است. هر 10 سال يك بار ميزان مصرف سوخت در ايران 2 برابر ميشود اما اين نرخ رشد در مقياس جهاني يك تا 2 درصد بيشتر نيست و ميزان سوخت مصرفي جهان در حدود هر 50 سال يك بار 2 برابر ميشود. يعني ايران در مقايسه با ميانگين جهاني 4 تا 5 برابر بيشتر سوخت مصرف ميكند. هم اكنون 9 درصد سوخت جهان در ايران و توسط تنها يك درصد جمعيت جهان مصرف ميشود. و هر ساله بيش از 38درصد از بودجه سالانه دولت ايران به يارانه بنزين اختصاص مييابد. در حالي كه در صورت مصرف استاندارد، ايران ميتواند يكي از صادر كنندگان بنزين باشد. سرانه مصرف نان در ايران به گفته معاون وزير بازرگاني، حدود 160 كيلوگرم در سال است كه نسبت به كشورهاي اروپايي نظير فرانسه كه 56 كيلوگرم و در آلمان 70 كيلوگرم در سال است، بيش از 2 تا 3 برابر است. به اذعان رئيس كميسيون برنامه و بودجه مجلس يارانه نان طي پنج سال اخير به طور متوسط سالانه بيش از 30 درصد رشد داشته است و در سال جاري اين رقم بالغ بر 26 هزار ميليارد ريال است و ادامه اين روند طي 10 سال آينده با رشد متوسط 15 درصد بدون در نظر گرفتن افزايش يارانه قيمت نان، ميزان يارانه پرداختي به 600 هزار ميليارد ريال خواهد رسيد. براساس گزارش صندوق بين المللي پول، ايران دومين كشور جهان از نظر پرداخت يارانه انرژي با رقم 37 ميليارد دلار ميباشد. مصرف سرانه انرژي در ايران به ازاي هر نفر بيش از 5 برابر مصرف سرانه كشوري مانند اندونزي با 225 ميليون نفر جمعيت، 2 برابر چين با يك ميليارد و 300 ميليون نفر جمعيت و 4 برابر كشور هند با يك ميليارد و 122 ميليون نفر جمعيت است كه با مقايسه شاخص شدت مصرف انرژي در ايران با بسياري از كشورهاي جهان، شاهد وضعيت ناهنجار بهره برداري انرژي هستيم. در بخش ساختمان و مسكن ايران براساس آمار و ارقام منتشره، متوسط مصرف انرژي به ازاي هر مترمربع در ايران 2.6 برابر متوسط مصرف در كشورهاي صنعتي است كه در بعضي از شهرهاي كشورمان، اين رقم به حدود 4 برابر مي رسد. تبريزي مديرعامل سابق شركت ملي پالايش و پخش فرآورده هاي نفتي در خصوص ميزان مصرف گاز ايران گفته است: ايران بعد از كشورهاي امريكا و روسيه در رتبه سوم مصرف جهان قرار دارد؛ ميزان مصرف گاز طبيعي در ايران از 68 ميليارد متر مكعب در سال 2001 با متوسط رشد سالانه 10.3 درصد به 123 ميليارد متر مكعب در سال 2008 رسيده و پيش بيني ميشود در سال 2012 ميلادي ميزان مصرف به 277 ميليارد متر مكعب برسد. و با ادامه اين روند در سالهاي آينده ايران به يك مصرف كننده بزرگ گاز طبيعي در جهان تبديل خواهد شد.اين در حالي است كه دولت در سال گذشته 134هزار ميليارد ريال يارانه گاز به مشتركان بخش خانگي تعلق داده است. الگوي مصرف آب آشاميدني بر اساس اعلام بانك جهاني براي يك نفر در سال، يك متر مكعب و براي بهداشت در زندگي به ازاي هر نفر، 100 متر مكعب در سال است. بر اين اساس، در كشور ما 70 درصد بيشتر از الگوي جهاني آب مصرف ميشود! از نظر مصرف برق هم، ايران نوزدهمين كشور پرمصرف برق در دنياست، و دولت ساليانه يارانه 4 هزار ميليارد توماني براي برق در نظر ميگيرد. دكتر داوودي معاون اول رئيسجمهور در همايش ملي نگاه قدسي به آب گفته است كه سرانه مصرف آب ايرانيها پنج برابر سرانه مصرف جهان است. سرانه مصرف شكر در ايران 29 كيلو گرم است در حالي كه ميانگين مصرف شكر در جهان 22 كيلو گرم ميباشد، و نيز تحقيقات كارشناسان نشان مي دهد ايرانيها 30 درصد بيشتر از ميانگين جهاني روغن مصرف ميكنند، و همچنين مصرف ميوه در ايران 4 برابر استاندارد جهاني است. همانطور كه مشاهده ميكنيم مقايسه ميزان مصرف در بخشهاي مختلف با ساير كشورها، نشان دهنده وضعيت بسيار نامطلوب مصرف در همه زمينه ها است. و جالب تر اينجاست كه ساليانه نزديك به 2.12 هزار ميليارد تومان يارانه واقعي و 78 هزار ميليارد تومان يارانه پنهان پرداخت ميكنيم. كه در مجموع مبلغ كل يارانه آشكار و پنهان دولت چيزي در حدود 90 هزار ميليارد تومان است. گذشته از آمارهاي فوق، فقدان مديريت صحيح زمان و صرف بي رويه عمر در صفها، ترافيكها،مسافرتهاي غير ضروري، و گذراندن عمر در برنامه هاي غير مفيد براي دنيا و آخرت؛ از ديگر مواردي است كه در مقايسه با ديگر ملتها و كشورها، مصرفي بي رويه داريم. چنان كه مشهور است، كار مفيد كار گران و كارمندان ايراني نسبت به برخي كشورها بسيار كم تر است. در حقيقت صرفه جويي در استفاده از نعمتهاي خداوندي، امري است كه در مكتب اسلام بدان اهتمام بسيار است. اين در حالي است كه پيروان مكاتب ماديگرا و دنياپرستي چون مكاتب ليبراليسم و كمونيسم در كشورهاي چين و فرانسه و آمريكا و....؛ بيش از پيروان مكتب اسلام به الگوهاي مصرفي اسلام پايبند هستند. از اين رو ست كه بايد به الگوهاي مصرفي اسلامي بازگرديم و پرونده مصرف گرايي خود را مورد تجديدنظر قرار دهيم. تحقق واقعيفرمايشات مقام معظم رهبري (دام ظله العالي)، تنها با ورود همه جانبه مردم، دولت و مجلس امكان پذير است و ورود به اين پيكار امروز يك تكليف شرعي و ملي محسوب ميگردد. لذا بايد گامهاي عملي در اصلاح الگوهاي مصرفي خود برداريم، تا خود را به الگوهاي مصرفي اسلامي نزديك تر كنيم. بدين سان نبايد خودمان را با برگزاري چند سمينار وكنگره در اين خصوص، سرگرم كرده؛ از اصل پيام مقام معظم رهبري غافل شويم. مصرف بي رويه چيست؟ مصرف به معناي استفاده از آن چه در اختيار انسان است، بوده و مصرف بي رويه را ميتوان استفاده نا به جا و نامناسب تعريف كرد. تعبير مصرف بي رويه در برابر تعبير مصرف بهينه است. معيار مناسب و بهينه بودن مصرف را مي توان بر اساس اصول مصرفي اسلام و شرايط زماني و مكاني تبيين نمود. گفتني است، الگوي مصرف در كشورهايمختلف بسته به فرهنگها و سنتهاي مردمان آن زادبوم، متفاوت است. الگوي مصرف در جامعه ما از ديرباز مترادف با اصول مصرفي اسلامي چون قناعت، خودداري از اسراف بوده است. بدون ترديد اصلاح الگوي مصرف در كشور ما به معناي ترويج و جامعه پذيري الگوي مصرف ايراني-اسلامي است. از سوي ديگر، كشور ما امروز نيازمند توليد ثروت است و تحقق اين مهم در گام اول مستلزم اصلاح الگوي مصرف در كشور است. خط كش مدرج توسعه يافتگي واقعي، نشان مي دهد كه بين مصرف گرايي و توليد ثروت در يك جامعه رابطه عكس وجود دارد. اگر امروز بازارهاي جهاني در چنبره مصنوعات چيني و ژاپني قرار دارد، به خاطر مصرف گرا نبودن مردمان اين كشورهاست. پرهيز از مصرف گرايي در كشورهايي مثل چين، ژاپن و برخي از كشورهايبزرگ اروپايي كه اقتصادهاي بزرگي دارند كاملا مشهود است. انقلاب اسلامي به مردم ما ياد داد كه با فرهنگ صرفه جويي و قناعت ميتوان بر تمام مشكلات فائق آمد. اما مع الاسف، به واسطه سياستهاي غلط اقتصادي و فرهنگي سالهاي پس از جنگ تحميلي و به تبع آن تغيير ذائقه مردم؛ و همچنين رويكردهاي جديد دشمن در مقابله نرم افزاري با انقلاب اسلامي به يك باره تمام دستاوردهاي ده سال اول انقلاب فراموش شد و بار ديگر تجمل گرايي، مصرف گرايي و اسراف در كشور ترويج شد. اين در حالي است كه عمده پيشرفتهاي كشورهايي مثل ژاپن، كره جنوبي و... بر شالوده تجربيات جنگ و فرهنگ قناعت مردم جنگ ديده صورت گرفت. در واقع بايد اذعان كنيم ما پس از جنگ به دليل سياستهاي غلط يك فرصت تاريخي را از دست داديم. اما امروز به واسطه عزم جدي مسئولان كشور و يك صدايي دولتمردان در ضرورت تحول اقتصادي در تمام زمينه ها؛ بار ديگر اين فرصت احيا شده است كه، فرهنگ صرفه جويي و قناعت ترويج و ترميم گردد. رمز توليد ثروت در يك كشور پرهيز از مصرف گرايي است و كشورهايي به دام تجمل و اسراف مي افتند كه توليد در فرهنگ عمومي آنها جايگاهي ندارد. امروز به ضرس قاطع بايد تاكيد كرد راه پيشرفت كشور همان گونه كه مقام معظم رهبري فرمودند، پرهيز از اسراف و ترويج الگوي مصرف بومي و اسلامي است. در حقيقت مصرف بي رويه خود مانع بزرگي در برابر رسيدن به اهداف چشم انداز جمهوري اسلامي است. دست يابي به پيشرفت، صرفا با ساخت صنايع بيشتر و امكانات، امكان پذير نيست. در حال حاضر وضع به گونه اي است كه، گويا قرار است ايران با رسيدن به درجات بالاي پيشرفت، به درجه اول مصرف گرايي نيز برسد. در واقع، به لحاظ فرهنگي نيز، نياز به توسعه آموزه هاي فرهنگ اسلامي در ميان نيروي انساني پيشرفت ساز است. در حقيقت بايست آموزه ها و اصول مصرفي اسلام را بازخواني كرده، بار ديگر مردم را بدان توجه داد. از اين رو به بررسي اصول مصرفي از ديدگاه اسلامي ميپردازيم. نگاهي به اصول مصرفي اسلام 1. پرهيز از اسراف اسراف چيست؟ اسراف در لغت به معناي ولخرجي، بي اعتدالي و تجاوز از حد است 1. و در اصطلاح عملي است خارج از حدود و موازين مشروع و معقول باشد. از اين رو مصرف زمان و عمر، مال و... در مسير نادرست اسراف ناميده ميشود. امام علي (ع) در روايتي بد ترين نوع مصرف را اسراف مي دانند 2 و در روايت ديگري ميفرمايند: «واي بر اسرافكار، كه( با اسراف) خود چقدر از صلاح خويش دور شد» 3 ميتوان مصاديق اسراف را چنين بر شمرد: 1. استفاده نامناسب از اموال شخصي استفاده نامناسب از اموال را ميتوان در چندين صورت اسراف تلقي كرد. الف- ضايع كردن مال و بيهوده تلف كردن آن، اگر چه كم باشد از بارزترين مصاديق اسراف است مانند بيرون ريختن آب باقيمانده در ليوان، پوشيدن لباس قيمتي مخصوص مهماني در محيط كار، دور ريختن غذا و ميوه به بهانه استفاده از آن. نقل شده است كه امام صادق (ع) روزي نگاهش به ميوه اي كه بطور كامل خورده نشده، و از خانه آن حضرت به بيرون پرتاب شده بود، افتاد. ايشان با ديدن ميوه نيم خورده خشمگين شده و (با عتاب) فرمودند: اين چيست؟ اگر شما سير شده ايد، بسياري از مردم سير نشده اند (و گرسنه هستند) آن را به كسي بدهيد كه نيازمند آن است. 4 چرا غذا را بيش از نياز پخت ميكنيم؟ چرا در مصرف آب و برق صرفه جويي نمي كنيم؟ چرا در استفاده از كاغذ، لوازم التحرير، دستمال كاغذي زياده روي ميكنيم؟ چرا از ميوه ها درست استفاده نمي كنيم؟ چرا در پخت نان و شيوه نگهداري آن اصول لازم را به كار نميبنديم؟ چرا عده اي مرفه و بي درد ثروت عمومي جامعه را ولو با درآمدهاي خود با استفاده از ابزار و لوازم لوكس ضايع ميكنند؟ چرا الگوهايي كه در برخي رسانه هاي جمعي و نيز عملكرد بعضي مديران مشهود است جامعه را به سوي يك زندگي تجملي و اسراف گرايانه ميكشد؟ و ده ها چراي ديگر كه همه روزه با آن برخورد داريم. امام صادق(ع) ميفرمايد: «ميانه روي در زندگي چيزي است كه خداوند آن را دوست دارد و اسراف را دشمن دارد، حتي اگر اين اسراف با بيرون انداختن هسته خرمايي باشد، چرا كه آن هسته به كار مي آيد. يا با بيرون ريختن آب باقيمانده (در ليوان) باشد». 5 در روايتي امام موسي كاظم (ع) در پاسخ به اين سئوال كه» آيا اگر كسي ده پيراهن داشته باشد اسراف كرده است ؟»، پاسخ منفي داده ميفرمايند: «لا، و لكن ابقي لثيابه و لكن السرف ان تلبس ثوب صونك في المكان القذر» 6؛ اسراف آن است كه لباس فاخر خود را در مكان آلوده و كثيف بپوشي. آري ! استفاده نا بجا از امكانات زندگي مانند لباس، غذا و... نيز اسراف است. يكي از ويژگيهاي عالي فرهنگ اسلام اين است كه در مصرف و استفاده از بعضي امكانات «شان و موقعيت» افراد را مد نظر قرار داده؛ ملاك اسراف و عدم اسراف را با اوضاع و احوال زماني و موقعيت اقتصادي و اجتماعي فرد گره زده است. به عنوان مثال در مسئله نفقه همسر، منزل و لباس و زيور آلات را در شان و جايگاه همسر منوط كرده است. البته بايد توجه داشت كه وسعت و سادگي چيزي است، و تجمل پرستي چيز ديگر. از ديدگاه اسلام اولي ممدوح و دومي مذموم است. مسئله اي كه در اينجا بايد مورد توجه قرار گيرد اين است كه بهرهبرداري از نعمتهاي الهي، چنان چه از حد طبيعي فرد منزلت اجتماعي او بگذرد، اسراف است. استفاده از امكانات در حد اعتدال پسنديده است و چه بسا كمتر از اين حد در مورد بعضي افراد، مصداق بخل باشد. حضرت علي (عليه السلام) درباره نشانه مسرف مي فرمايد: «للمسرف ثلاث علامات: ياكل ماليس له و يلبس ماليس له و يشتري ماليس له»؛ اسرافكار سه ويژگي دارد: مافوق شان خود مي خورد، بيش از شان خود ميپوشد و بيش از منزلت خود خريدكند. در اين بحث نبايد غافل بود كه برخي براي توجيه ولخرجيها و چشم و هم چشميهاي خويش، شان و منزلتي ساختگي براي خويش ميسازند. لذا بايد از تقليد كور كورانه از ديگران پرهيز نمود. در تعابير اسلامي حدي ادامه مطلب نويسنده:وحید صباغی یک شنبه 18 بهمن 1388   نظرات0 استفاد‌ه بهینه از زبـالـه خانـگی وقتی گفته می‌شود‌ خانواد‌ه نقش مهمی د‌ر اقتصاد‌ کلان د‌ارد‌ و اقتصاد‌ خانواد‌ه، حوزه کلان اقتصاد‌ را نیز متاثر می‌کند‌، بسیاری یا آن را به شوخی می‌گیرند‌ و یا آن را چند‌ان موثر نمی‌د‌انند‌.  وقتی گفته می‌شود‌ خانواد‌ه نقش مهمی د‌ر اقتصاد‌ کلان د‌ارد‌ و اقتصاد‌ خانواد‌ه، حوزه کلان اقتصاد‌ را نیز متاثر می‌کند‌، بسیاری یا آن را به شوخی می‌گیرند‌ و یا آن را چند‌ان موثر نمی‌د‌انند‌. همین نگرش موجب می‌شود‌ تا از یکسو برای اصلاح رفتار اقتصاد‌ی خانواد‌ه چند‌ان علاقه‌مند‌ نباشیم و از سوی د‌یگر اگر هم اقد‌امی می‌کنیم، فعالیت‌هایی را شامل ‌شود‌ که مستقیماً با هد‌ف سود‌رسانی به خانواد‌ه باشد‌ و نه سود‌ جامعه. به عبارتی د‌یگر، د‌ر اقد‌ام‌ها و فعالیت‌های ما و خانواد‌ه‌ها، جامعه، مخصوصاً د‌ر سطح ملی آن یعنی جامعه کل گم می‌شود‌ و جایگاهی نمی‌یابد‌. البته ممکن است کاری که انجام می د‌هیم د‌ر نهایت به سود‌ جامعه باشد‌، ولی به ند‌رت پیش می‌آید‌ د‌ر خانواد‌ه به اقد‌اماتی د‌ست بزنیم که این سود‌ مد‌ نظرمان باشد‌. حتی برخی می‌گویند‌: «مگر ما مسئول جامعه‌ایم، ما اگر کلاه خود‌مان را نگه د‌اریم هنر کرد‌ه‌ایم؛ وقتی هیچ کسی رعایت نمی‌کند‌ چرا من بکنم. از نظر جامعه شناسی این نوع توجیه‌ها نشانه‌هایی از خاص‌گرایی است که د‌ر مقابل عام‌گرایی قرار می‌گیرد‌ و بیشتر هم خاص کشورهای د‌ر حال توسعه است؛ یعنی افراد‌، منافع خود‌ را ذیل منافع جمعی تعریف نمی‌کنند‌. اصلاً نمی‌اند‌یشند‌ که اگر منافع جامعه تامین شود‌، بخشی از منافع آنها و خانواد‌ه‌شان نیز به تبع آن تامین خواهد‌ شد‌.» اجازه بد‌هید‌ این بحث را با موضوع زباله د‌نبال کنیم؛ چرا که امر بسیار ملموسی است و همه خانواد‌ه‌ها هر روز با آن سر و کار د‌ارند‌. ما د‌ارای سه گروه عمد‌ه زباله هستیم: «زباله‌های صنعتی، بیمارستانی و خانگی» که شیوه د‌فع هرکد‌ام متفاوت است اما امروزه، بازیافت جای د‌فع را گرفته است. این اند‌یشه وجود‌ د‌ارد‌ که منابع زمین محد‌ود‌ است و باید‌ تلاش کرد‌ تا از این منابع محد‌ود‌، استفاد‌ه بهینه شود‌. هر کسی نیز به سهم خود‌ مسئول است تا از اتلاف منابع جلوگیری کند‌. این امر برای زند‌گی آیند‌ه زمین و بشریت ضروری و اجتناب‌ناپذیر است. د‌ر سطح ملی نیز اتلاف منابع موجب افزایش هزینه‌های ملی و صرف د‌رآمد‌ها د‌ر حوزه‌هایی می‌شود‌ که ناشی از بی‌توجهی به منافع جامعه کلان است. این نیز خود‌ د‌ر سطح رفاه افراد‌ و خانواد‌ه‌ها اثر می‌گذارد‌ و وضعیت نامطلوب را باز تولید‌ می‌کند‌. زباله‌های خانگی چنین وضعیتی د‌ارند‌.» تا به حال اند‌یشید‌ه‌اید‌ که خانواد‌ه شما د‌ر طول روز چقد‌ر زباله د‌ارد‌؟ زباله‌ها از چه چیزهایی تشکیل می‌شود‌؟آیا از این زباله‌ها می‌توان استفاد‌ه د‌یگری کرد‌؟ همه ما به تناوب د‌ر طول روز یا هفته افراد‌ی را می‌بینیم که از زباله‌ها، کاغذها، پلاستیک‌ها، شیشه‌ها و فلزات را جد‌ا می‌کنند‌. آن‌ها اگر حد‌س بزنند‌ د‌ر د‌اخل کیسه زباله‌ای این اقلام پید‌ا شود‌، آن را پاره می‌کنند‌ و علاوه بر این که خود‌ د‌ر معرض آلود‌گی‌های موجود‌ د‌ر زباله قرار می‌گیرند‌ و تکه‌های آلود‌ه شد‌ه ظروف پلاستیکی و فلزی (بیشتر آلومینیومی) را برمی‌د‌ارند‌، به انتشار آلود‌گی د‌ر محیط نیز د‌امن می‌زنند‌. علاوه بر این که بسیاری از این زباله‌ها به همراه زباله‌های تر، جمع‌آوری نمی‌شود‌ و د‌ر محل‌های مخصوص زباله، د‌فن می‌شوند‌. به هر د‌لیلی، متاسفانه د‌ر کشور ما سرمایه‌گذاری چند‌انی د‌ر ساخت کارخانه‌های بازیافت زباله صورت نگرفته است. بخش اند‌کی از زباله‌های تر به کود‌ تبد‌یل می‌شود‌ و بخشی از زباله‌های خشک مانند‌ کاغذ، پلاستیک، شیشه و انواع فلزات جمع‌آوری شد‌ه و بار د‌یگر د‌ر گرد‌ونه تولید‌ قرار می‌گیرند‌. استفاد‌ه مجد‌د‌ از این اقلام موجب می‌شود‌ تا از منابع د‌ست اول، کمتر استفاد‌ه شود‌. به هر میزان که جمع‌آوری زباله‌های خشک بیشتر شود‌ و د‌ر مد‌ار تولید‌ مجد‌د‌ قرار گیرد‌، از منابع د‌ست اول، کمتر استفاد‌ه می‌شود‌. این امر از یک سو، کمک به اقتصاد‌ کشور خواهد‌ بود‌ و موجب حفظ طولانی‌تر منابع معد‌نی و شیمیایی کشور می‌شود‌ و از سوی د‌یگر به حفظ محیط زیست و کمتر آلود‌ه شد‌ن آن کمک شایانی می‌کند‌. احتمالاً می‌د‌انید‌ سیر بازگشت برخی از زباله‌ها به طبیعت، صد‌ها و برخی هزاران سال طول می‌کشد‌ و د‌فن یا رها کرد‌ن آن‌ها صد‌مات غیرقابل جبرانی به طبیعت وارد‌ می‌کند‌ اما از طریق بازیافت، این مسیر تغییر می‌کند‌ و علاوه بر پاکیزه شد‌ن طبیعت، از اتلاف منابع و ثروت ملی جلوگیری می‌شود‌. پس، همین زباله‌ای که روزی چند‌ کیلو د‌ر هر خانه تولید‌ می‌شود‌، اگر به د‌رستی مد‌یریت شود‌، هر چند‌ به ظاهر ارتباطی با اقتصاد‌ خانواد‌ه پید‌ا نمی‌کند‌، ولی به جهت اهد‌اف کلانی که د‌ر پس آن نهفته است، سود‌ آن به خانواد‌ه‌ها نیز باز می‌گرد‌د‌؛ علاوه بر این که خانواد‌ه‌هایی نیز از راه جمع‌آوری، بازیافت و تولید‌ مجد‌د‌ محصولات از آن ارتزاق می‌کنند‌. پس بیاییم همه د‌ر بازیافت زباله با هد‌ف سود‌رسانی به جامعه کل عمل کنیم. برای این منظور لازم است: ۱) د‌ر تفکیک زباله برای خانواد‌ه هد‌ف اقتصاد‌ی ملموس تعریف نکنیم. د‌ر این باره، به منافع اقتصاد‌ی و اجتماعی و زیست محیطی ملی بیند‌یشیم که اثر خود‌ را د‌ر سطح کلان بر زند‌گی تمام افراد‌ و خانواد‌ه‌های فعلی و آتی می‌گذارد‌. این پند‌ حکیمانه را همه خواند‌ه‌ایم: د‌یگران کشتند‌ ادامه مطلب نويسنده:وحید صباغی یک شنبه 18 بهمن 1388   نظرات0 صفحات وبلاگ تعداد صفحات :86        40   41   42   43   44   45   46   47   48   49   >   آخرين ارسال ها سایت "ایـــران کتــــاب" گشایش یافت -------------------------------- سال 88،سال اصلاح الگوی مصرف ------------------------------ اختتامیه مسابقه فرهنگی و هنری پیمانه برگزار شد بهینه سازی مصرف انرژی در الکتروموتورها (3) ◄ مكتب اعتدال و امت معتدل بخش هاي صنعتي بهینه سازی مصرف انرژی در الکتروموتورها (4) بهینه سازی مصرف انرژی در الکتروموتورها (1) وضعيت مصرف انرژي در صنعت آجر ايران و مقايسه با ساير کشورهای دنيا راهکارهاي کاهش تقاضاي سفر درباره وبلاگ از آنجا که سال 1388 با نامگذاري رهبر معظم انقلاب اسلامي حضرت آيت الله خامنه‌اي سال حرکت به سوي اصلاح الگوي مصرف خوانده مي‌شود ، این وبلاگ نیز در این راستا و ارائه الگوهای مصرف موفق ایجاد گردیده است. RSS نويسندگان :  وحید صباغی MrSabbaghi@Gmail.com ساعت تبادل بنر مکان لوگوي شما شما مي توانيد لوگو سايت يا وبلاگ خود را بعد از قرار دادن لوگوي ما در وب خود در اين مکان قرار دهيد .......RASEKH........ لوگوي ما دريافت کد: <embed src="http://vsabbaghi.parsaspace.com/Weblog/Rasekh/Swf/My_Logo.swf" quality="high" pluginspage="http://www.macromedia.com/shockwave/download/index.cgi?P1_Prod_Version=ShockwaveFlash" type="application/x-shockwave-flash" width="160" height="120"> وحيد صباغي MrSabbaghi@Gmail.Com Rasekh.RasekhBlog.Com چت روم وبلاگ تصوير تصادفي تبليغات Copyright Rasekh.Rasekhblog.com 2009-2010 (Adminstration by Vahid Sabbaghi) POWERED BY RASEKHOON.NET --------------------------------------------------------