یک کارمند بر این نظر است که کمک کردن به افراد و خانواده های نیازمند بهتر است همواره ازطریق مؤسسات و افراد خیر، نیکوکاران شناخته شده همراه با تحقیقات واقعی انجام شود. این امر باعث می شود نظم و روال مطمئن در حمایت از مستمندان حقیقی صورت گیرد و مانع از ترویج تکدی گری افرادی نیازمند نما در خیابان ها و سایر اماکن می شود.
    «کاظمی» درباره تاثیر نیکوکاری در جامعه می گوید: «اصولاً هر عمل نیک در خور شان انسانی روی نظر دیگران اثر می گذارد. کمک به همنوع مستمند در فرهنگ عمومی جامعه تاثیر مثبت دارد که در اسلام هم به این امر تاکید شده است. حتی تامین قوت و خوراک پرندگان و... که توسط بعضی ازمردم در جاهایی دیده می شود، بر احساس و نظر عابران تاثیر مثبت می گذارد که به نوعی نشان از رافت و توجه مردم است.»
    یک شهروند جوان در گذر از پیاده رو به یک فرد متکدی مقداری پول می دهد. او درمورد این کمک خود می گوید: «صداقت یا شاید فریبکاری شخص متکدی برای من مهم نیست. برای رضای خدا کمک کردم. «سعید یاراحمدی» شغل آزاد، می افزاید: «من از والدینم یاد گرفتم به نیازمند کمک کنم، برادر کوچکم از من. همه ایرانی هستیم و فرهنگ بخشندگی داریم. هرکس به وسع خودش و تا حدی که ممکن باشد به ضعفا کمک می کند و احساس خوب و خوش هم داریم.»
    اما «صفایی» بازنشسته یک چاپخانه بر ضرورت برخورد با سوءاستفاده کنندگان از احساسات پاک مردم تاکید می کند. می گوید که چندی پیش حوالی خیابان دردشت در پیاده رو یک فرد نه چندان بزرگسال روبرویش قرار می گیرد و می گوید رفته بوده نشانی خانه یکی از اقوامش را پیدا کند اما موفق نشده است. آن فرد که نشانی مکتوب دردست ندارد اما به سرعت، نام یک خیابان آن منطقه و اسم یک کوچه و حتی شماره ای به عنوان پلاک خانه ای می گوید و دست آخر تصمیم می گیرد به محل و خانه خود برگردد ولی حالاپول بازگشت به خانه را ندارد. این شهروند می گوید که به او کمک کردم اما متاسفانه فرد مدعی همچنان از دیگر رهگذران تقاضای کمک می کرد که در صداقت او شک کردم.
    «صفایی» می افزاید: حرکت غیراخلاقی آن شخص سبب می شود به حرف های این قبیل افراد در برخوردهای دیگر اعتنا نمی کنم. اصلاً به نظرم کمک به فقیرنماها در کوچه و بازار صحیح نیست. از این که نیت خیر و حس نوعدوستی بعضاً مورد سوءاستفاده آدم هایی به ظاهر نیازمند، قرار می گیرد، یک تاثیر منفی دوسویه در شخص می گذارد به این صورت: یکی آن که شخص سائل و مسکین نما عادت به تکدی گری می کند و دیگر آن که کمک من نوعی به چنین افراد می تواند حس کمک بینندگان دیگر به این متکدیان را نیز برانگیزاند. اما یاری کردن مردمانی محتاج و آبرومند، به نظرم باید فرهنگ سازی شود و کمک به نیازمند واقعی در هر موقعیت که باشد باید به عنوان یک وظیفه انسانی، عمومی شود.»
    «ناصر شورجه» بازنشسته لشگری، همیاری و کمک مردم به مستمندان را یک حرکت مثبت و خوب می خواند که اثر این عمل نیز روی روحیه و فرهنگ مداری بچه ها تاثیر مثبت دارد. او لیکن تاکید می کند کمک به اقشاری نیازمند در چرخه زندگی شان، پنهان باشد، جنبه خودنمایی و کاسب مابانه نباشد ولی جریان نیکوکاری فرهنگ سازی شود تا مردم بدانند کمک به کسانی که مستحق هستند و شناخته می شوند صورت گیرد نه سایرین که وضعیت زندگی شان شناخته نیست. درآن صورت، تکدی گری رواج خواهد یافت.

اثرگذاری جنبه های مثبت و منفی رفتار آنان که به همنوعان نیازمند کمک می کنند و آنانی که به دلایلی کمتر به این امور توجه دارند از دیدگاه علم روان شناسی، آیینه تمام قد شفاف بازتاب های درونی برآمده از رفتار انسان است. خلاصه هر یک از این دوگانگی نگرش ها، احساس خوشبختی و دور بودن از نگرانی و ضربه های روانی و سویه دیگر، زیستن در هراس و بهمریختگی تعادل فکری و روحی است. «محمد کیوان زاده» کارشناس ارشد روان شناسی، در این موارد توضیح می دهد: «انسان ها همواره خواهان کمال طلبی هستند. از سوی دیگر گرایش به برانگیختن تحسین دیگران و در حقیقت حس زیبایی خواهی که خوشبختی از جمله آن ها محسوب می شود، دارند. یکی از راه های ارضای این دوجنبه در انسان، احسان و نیکویی کردن به دیگران است. نیکی کردن به همنوع دو بعد جسمی و روحیه انسان را شامل می شود چرا که فرد با گذشتن از تعلقات مادی دنیوی، نخست آن که به چنان آرامشی دست می یابد که خود را از دیگران در این زمینه برتر دانسته و احساس خوشبختی می نماید. در ثانی، دیگران را به سوی خود جذب می کند و باعث می شود تا افراد، فرد خیر را دوست داشته باشند. پس، فرد نیکوکار در درجه نخست با بخشودن بخشی از مال خود در حقیقت، اضطراب و استرس را از خود دور نموده و هیچ گاه نگران از دست دادن مال خود نیست. این اتفاق- باورانه- نشان از گذشت فرد خیر می دهد.»
    ادامه صحبت وی درباره کسانی است که کمتر به کمک و یاری همنوعان تهیدست و درمانده توجه دارند. او در این باره می گوید: «در مقابل مردمان نیکوکار، افرادی هستند که نمی خواهند از مال خود چشم پوشی و به دیگران کمک کنند. این قبیل اشخاص در زندگی همواره نگران از دست دادن مال و دارایی بوده و در این زمینه دچار ترس و دلهره می شوند. این در حالی است که افراد مذکور با دیده شک و تردید به دیگران نگاه می کنند و این تصور را دارند که مبادا دیگران چشم طمع به مال شان داشته باشند.» به گفته این کارشناس روان شناسی، خیال نگران چنین مردمی باعث می شود که انسان های دیگر از آنان کناره گیری کرده و آن ها تنها و گوشه گیر می شوند. همین انزوا عامل بروز مشکلات حاد روان تنی برای فرد و افراد مذکور خواهد شد. در عوض، افراد نیکوکار با بخشیدن از مال خود ریشه غرور و خودپسندی را که یکی آفات روان آدمی است را از خود دور می کند. این امر باعث بالارفتن عزت نفس و در نتیجه، خوشبختی و سرافرازی فرد نکواندیش می شود. علاو بر آن، فرد با این احسان، انسان های نیازمند را به سوی خود جذب می کند و او هیچ گاه دچار تنهایی نمی شود. در نهایت، فرد خیر با بازخوردی که از عمل خود به دست می آورد، نسبت به انجام عمل خود امیدوار شده و می کوشد تا عمل نیک خود را هر چه بیشتر انجام دهد. اوتامادامی که این امر را ادامه می دهد نه تنها سلامت روحی و روانی نسبت به دیگران خواهد داشت بلکه از لحاظ جسمی نیز از آسایش برخوردار می شود. به همین جهت است که در کتاب های- مقدس- آسمانی به خصوص قرآن و همچنین در سیره پیامبران و امامان، بر امر انجام احسان، نیکوکاری و کمک به همنوعان نیازمند، بسیار تاکید شده است.»

بخشش از بهترین ها

یکی از آداب بخشش، انتخاب بهترین چیزها برای انفاق است. خداوند می فرماید: «ای کسانی که ایمان آورده اید! از اموال پاکیزه ای که به دست آورده اید یا از زمین برای شما بیرون می آوریم، انفاق کنید و به دنبال قسمت های ناپاک برای انفاق نروید؛ در حالی که خودتان حاضر نیستید آن ها را بپذیرید، مگر از روی ناچاری، و بدانید خداوند بی نیاز و شایسته ستایش است». معمر بن خلّاد گوید: ابوالحسن الرضا علیه السلام هر گاه غذا می خورد، ظرفی برایش می آوردند و کنار سفره اش می گذاشتند و حضرت از بهترین غذاهایی که برایش می آوردند، مقداری برمی داشت و در آن ظرف می گذاشت و سپس دستور می داد آن را به فقیران بدهند. ایشان سپس می فرمود: «خدای عز و جل می دانست که هر انسانی توانایی آزاد کردن بنده ای را ندارد، از این رو راه های دیگری هم برای رسیدن به بهشت برای آنان قرار داد».

شناسایی نیازمندان واقعی و انفاق پنهانی

از جمله چیزهایی که درباره انفاق از مؤمنان خواسته شده، این است که به کسانی انفاق کنند که سخت به آن نیازمندند و اولویت ها را در نظر بگیرند. در قرآن آمده است: «انفاق شما (به ویژه) برای نیازمندانی باشد که در راه خدا در تنگنا قرار گرفته اند».

هم چنین انفاق پنهانی، از صدقه دادن آشکار بهتر است. خداوند می فرماید: «هر گاه آن ها را مخفی ساخته و به نیازمندان بدهید، برای شما بهتر است». یکی از یاران امام صادق علیه السلام نقل می کند که حضرت کیسه ای زر به من داد و فرمود: این را به فلان مرد هاشمی بده و نگو چه کسی آن را داده است. وقتی آن کیسه را به شخص نیازمند دادم، گفت: خدا به کسی که این زر را برای من فرستاده، جزای خیر دهد؛ زیرا او همیشه برای من پول می فرستد و من با آن امرار معاش می کنم؛ ولی جعفر صادق با آنکه مرد ثروتمندی است، درهمی برای من نمی فرستد.

احسان بی منت

از آداب انفاق آن است که هرگز منت و آزاری با آن همراه نباشد. در قرآن آمده است: «ای کسانی که ایمان آورده اید! انفاق های خود را با منت و آزار باطل نکنید». لازم است که انفاق فقط برای خدا و همراه با نیتی شایسته باشد. در قرآن درباره انگیزه مناسب برای انفاق آمده است که فقط برای جلب خشنودی خداوند انفاق کنید و در جای دیگری هدف از انفاق را، جلب رضای خدا، تزکیه نفس و پاکی اموال می داند. به یقین چنین انفاقی، هم مشکلات اجتماعی را حل می کند و هم اثر اخلاقی ژرفی در نهاد شخص نیکوکار باقی می گذارد و فضیلت های اخلاقی را در قلب او بارور می سازد.

نکاتی دیگر در آداب بخشش

آنچه را انفاق می کنید، کوچک و کم اهمیت بشمرید؛ هر چند ظاهرا بزرگ باشد. در قرآن آمده است: «به هنگام انفاق منت مَگذار و آن را بزرگ نشمار».

از اموالی باشد که دل بسته انسان و مورد علاقه اوست. خداوند در قرآن در این باره می فرماید: «هرگز به حقیقت نیکوکاری نمی رسید، جز آنکه از آنچه دوست دارید انفاق کنید».

هرگز خود را مالک حقیقی تصور نکنید، بلکه خود را واسطه ای میان بندگان و خدا بدانید. در قرآن آمده است: «انفاق کنید از آنچه خداوند شما را نماینده خود در آن قرار داده است».

انفاق باید از اموال حلال باشد؛ چرا که خدا فقط آن را می پذیرد. در قرآن می خوانیم:«خداوند [آن را] فقط از پرهیزکاران قبول می کند».

http://www.hawzah.net

انفاق و کمک به محرومان، مفهوم گسترده ای دارد که نه تنها شامل اموال است، بلکه چیزهای دیگری را نیز در بر دارد، خداوند در قرآن کریم، انفاق را چنان تعمیم می دهد که تمام مواهب مادی و معنوی را در برمی گیرد. و آن منحصر به مال نیست، بلکه هدایت، علم، آبروی اجتماعی و سرمایه های معنوی و مادی دیگر را شامل می شود. امام صادق علیه السلام با برداشت از آیه سوم سوره بقره، گستره انفاق را توسعه داده و می فرمایند: «منظور آن است که از علوم و دانش هایی که به آنها تعلیم داده ایم، نشر می دهند و به نیازمندان می آموزند».

همه روزه روزه بودن، همه شب نماز کردن      همه ساله حج نمودن ، سفر حجاز کردن

ز مدینه تا به کعبه ، سر و پا برهنه رفتن         دو لب از برای لبیک ،  به وظیفه باز کردن

به مساجد و معابد همه اعتکاف جستن         ز ملاهی و مناهی همه  اهترازکردن

شب جمعه ها نخفتن،به خدای راز گفتن        ز وجود بی نیازش طلب نیاز کردن

بخدا که هیچ   کس را ثمر  آنقدر  نباشد          که به روی  نا امیدی در بسته باز کردن

شیخ بهایی

هر انسان به عنوان یک کد سر راه ما قرار میگیره تانحوه عملکرد ما نسبت به اون مورد سنجش قرار بگیره ولی ازما خواسته نشده که تمام خلقت را به جایی که توی ذهن ماست برسانیم . همینکه کاری که از دست ما برمیاد انجام میدم کافیه نیاز نیست حتمی نتیجه داشته باشیم 
به یاد داشته باش ما مکلف به رسیدن به جایی نیستیم بلکه موظفیم در مسیر باشیم همین . البته مسیر هم بی انتهاست تا لقاء ادامه داره .
یه روز جنگ شد و اون جنگ به عنوان زمینه ایی که انسانهای ایثار گر جایی برای نشان دادن رفتارشان بوجود اومد . اونا هم کاری که میتونستن انجام دادن .اصلا نتیجه جنگ مهم نیست بلکه مهم اینه که وقتی جنگ شد ما چکار کردیم . تمام دنیای خاکی درمقابل قدرت خدا به اندازه قدرت یک شعله شمع درمقابل طوفانه و خودش میتونه شر ظالمین را کم کنه . تمام این صحنه ها بوجود میاد و میره تا ببینیم که ما چکاره هستیم .
اونی که جای خواب نداره مریضه بی پوله و یا هر مشکلی دیگری که داره در مشیتش وجود داره و اون با این مشکلات روبرو میشه و خودش مورد محک قرار میگیره از اونطرف هم همون درمسیر شما قرار میگیره تا به عنوان کسی که دستش به جایی میرسه ببینن چکار میکنید . اگه اون نباشه شما چطور امتحان میشید ؟
میگه صورت احسان در گدا پیدا شود 
یعنی شما به عنوان یک فرد محسن در جایی مشخص میشه که محسن هستید و احسان میکنید که یک گدا دستشو جلوی شما دراز کنه
همه مشکلاتی که در خلقت میبینید قبلا طراحی شده و خودما یا اونارو قبلا و در عمرهای قبلی دیدیم یا اینکه هنوز ندیدیم و خواهیم دید
البته یک نظر هست که وقتی شما ار مشکلی ناراحت میشید نشون میده که خودتون درعمرهای قبلی اونو تجربه کردید و کسانی هستند که هیچ ناراحتی از ناراحتیهای دیگران ندارند و اونا کسان هستند که اون تجارب را نداشتن و قرار دراین عمر یا عمرهای دیگر به اونا برسن
خوشحال باش چون رنجهایی که میبینی و ناراحتت میکنه راقبلا دیده ایی 
آدم نیازمند که هیچ حتی رد شدن یک گربه هم از مقابل شما میتونه برای شما امتحانی باشه یا حامل پیامی برای رفلکسهای بعدی که قراره براتون بوجود بیاد تم و زمینه ذهنیی ایجاد کنه

 یک کارمند بر این نظر است که کمک کردن به افراد و خانواده های نیازمند بهتر است همواره ازطریق مؤسسات و افراد خیر، نیکوکاران شناخته شده همراه با تحقیقات واقعی انجام شود. این امر باعث می شود نظم و روال مطمئن در حمایت از مستمندان حقیقی صورت گیرد و مانع از ترویج تکدی گری افرادی نیازمند نما در خیابان ها و سایر اماکن می شود.
    «کاظمی» درباره تاثیر نیکوکاری در جامعه می گوید: «اصولاً هر عمل نیک در خور شان انسانی روی نظر دیگران اثر می گذارد. کمک به همنوع مستمند در فرهنگ عمومی جامعه تاثیر مثبت دارد که در اسلام هم به این امر تاکید شده است. حتی تامین قوت و خوراک پرندگان و... که توسط بعضی ازمردم در جاهایی دیده می شود، بر احساس و نظر عابران تاثیر مثبت می گذارد که به نوعی نشان از رافت و توجه مردم است.»
    یک شهروند جوان در گذر از پیاده رو به یک فرد متکدی مقداری پول می دهد. او درمورد این کمک خود می گوید: «صداقت یا شاید فریبکاری شخص متکدی برای من مهم نیست. برای رضای خدا کمک کردم. «سعید یاراحمدی» شغل آزاد، می افزاید: «من از والدینم یاد گرفتم به نیازمند کمک کنم، برادر کوچکم از من. همه ایرانی هستیم و فرهنگ بخشندگی داریم. هرکس به وسع خودش و تا حدی که ممکن باشد به ضعفا کمک می کند و احساس خوب و خوش هم داریم.»
    اما «صفایی» بازنشسته یک چاپخانه بر ضرورت برخورد با سوءاستفاده کنندگان از احساسات پاک مردم تاکید می کند. می گوید که چندی پیش حوالی خیابان دردشت در پیاده رو یک فرد نه چندان بزرگسال روبرویش قرار می گیرد و می گوید رفته بوده نشانی خانه یکی از اقوامش را پیدا کند اما موفق نشده است. آن فرد که نشانی مکتوب دردست ندارد اما به سرعت، نام یک خیابان آن منطقه و اسم یک کوچه و حتی شماره ای به عنوان پلاک خانه ای می گوید و دست آخر تصمیم می گیرد به محل و خانه خود برگردد ولی حالاپول بازگشت به خانه را ندارد. این شهروند می گوید که به او کمک کردم اما متاسفانه فرد مدعی همچنان از دیگر رهگذران تقاضای کمک می کرد که در صداقت او شک کردم.
    «صفایی» می افزاید: حرکت غیراخلاقی آن شخص سبب می شود به حرف های این قبیل افراد در برخوردهای دیگر اعتنا نمی کنم. اصلاً به نظرم کمک به فقیرنماها در کوچه و بازار صحیح نیست. از این که نیت خیر و حس نوعدوستی بعضاً مورد سوءاستفاده آدم هایی به ظاهر نیازمند، قرار می گیرد، یک تاثیر منفی دوسویه در شخص می گذارد به این صورت: یکی آن که شخص سائل و مسکین نما عادت به تکدی گری می کند و دیگر آن که کمک من نوعی به چنین افراد می تواند حس کمک بینندگان دیگر به این متکدیان را نیز برانگیزاند. اما یاری کردن مردمانی محتاج و آبرومند، به نظرم باید فرهنگ سازی شود و کمک به نیازمند واقعی در هر موقعیت که باشد باید به عنوان یک وظیفه انسانی، عمومی شود.»
    «ناصر شورجه» بازنشسته لشگری، همیاری و کمک مردم به مستمندان را یک حرکت مثبت و خوب می خواند که اثر این عمل نیز روی روحیه و فرهنگ مداری بچه ها تاثیر مثبت دارد. او لیکن تاکید می کند کمک به اقشاری نیازمند در چرخه زندگی شان، پنهان باشد، جنبه خودنمایی و کاسب مابانه نباشد ولی جریان نیکوکاری فرهنگ سازی شود تا مردم بدانند کمک به کسانی که مستحق هستند و شناخته می شوند صورت گیرد نه سایرین که وضعیت زندگی شان شناخته نیست. درآن صورت، تکدی گری رواج خواهد یافت.

http://www.gtoap.com

زمان: یک روز گرم تابستان

مکان: یک چهار راه شلوغ

پیرزنی هشتاد ساله در حالی که لبه چادرش را به دهانش فرو برده و من که کیفی سنگین از یک روز پر از کار بر دوش دارم به اتفاق به سر چهار راه می­رسیم.

ماشین­ها بی امان و شتابان پا بر پدال گاز می­فشارند تا زودتر عبور کنند بی آنکه حق تقدم ها را رعایت کنند و احوال آدمهایی را مثل ما که می­خواهند از این چهار راه عبور کنند در نظر بگیرند. پیره زن از روی ناچاری و التماس دست چروکیده و نحیفش را از زیر چادر بیرون می­آورد و با صدایی دورگه که فاقد هرگونه هورمون زنانه دوران جوانی­اش باشد با صدایی مبهم و ملتمسانه از من می­خواهد که او را به آنطرف چهار راه برسانم.

بی اختیار به یاد موضوع انشاهایی افتادم که در سالهای 49 و 50 مد شده بود و از شاگردان پشت نیمکت نشین می­خواستند که فواید گوسفند را شرح دهند و یا موضوعی درباره کمک به همنوع بنویسند.

هجوم فکر و خیال 40 سال پیش و از همه مهمتر کمک به یک آدم پیر و درمانده مرا به یاد شعری از فریدون مشیری انداخت که خطاب به پدرش می­گوید آدمی که شب و روز بر روی شانه اسب نخوابیده است حالا در دنیای مدرن و جدید نمی­تواند از این طرف به آنطرف خیابان گذر کند فلذا انگیزه­ای محکم مرا بر آن داشت تا آرنج این پیره زن علیل و محتاط را بگیرم و برای یکبار هم که شده خدای خویش را از خود راضی گردانم و بر خود ببالم که برای اولین بار کار یک کار خیر در دنیایم مرتکب شدم.

وقتی که جلو اولین ماشین پراید سفید را گرفتم و خود و پیره زن را به سلامت از آن عبور دادم ناگهان آن عجوزه چنان آرنجش را از پنجه­ام بیرون کشید و با غرغری که برایم مفهوم نبود شاید مرا نفرینی فرمود که گویی آدم بی ناموسی چون من توانسته بود دامن پاکش را لکه دار نماید!

چه لحظه سختی بود، ماشین، چهار راه، عجز، ناتوانی، پیری و کهولت و له شدن در زیر چرخ­های اتومبیل و ارتحالی جانسوز و جانگداز برای بچه ها و نوه هایی که هر مرگی را می­توانند باور کنند جز رفتن به زیر چرخ­های یک اتومبیل. از طرفی چه کسی به فکر من بود که از نظر او، تا مرز تجاوز به عنف، پیش رفته بودم!!

این اولین بار است که له شدن یک پیره زن را خواستار شده­ام!! پیره­زنی که آرزو کردم در وسط همان چهار راه چنان جانی به عزرائیل بدهد که هیچ معشوقی دل به عاشق نداده است! تا من بتوانم بی اندیشه فردا و عقبی و بدون سئوال و جواب به هیچ فرشته­ای خودم را به دالان تاریک متروی فردوسی برسانم و خودم را وارهانم از این همه بی غیرتی و لاابالی­گری که در حق یک پیره­زن مرتکب شدم.

برای اتهام زدن به یک مرد عابر بی گناهی چون من هیچوقت شتاب نکنید چون زندگی گذشته شما از آن خود شماست و آدمهایی چون من فقط حال را می­بینند و به سلامت عبور دادن این عجوزه که اگر هیچ جایش کار نمی­کرد ولی هنوز دو دستی چسبیده بود به تصورات و مدل­های تصویری گذشته­اش که ملا و مفتی و دین و ... برایش به تصویر کشیده بود. و من یک قربانی بودم، قربانی ذهن مریضی که خیال بهبودی و سلامت نداشت.

دو آرزوی کاملا متضاد در وسط یک چهار راه که اولی می­خواست جانش و ایضا عفت­اش را به ساحل امن برساند و دومی آرزوی مرگ و نابودی اندیشه­ای را داشت که همه چیز را از دریچه محرم و نامحرم می­دید.

به گزارش گروه دانشگاه خبرگزای فارس، کامران دانشجو وزیر علوم در دیدار اعضای هیئت رئیسه فراکسیون فناوری مجلس شورای اسلامی توضیحاتی درباره عملکرد سه ساله اخیر ستاد وزارت علوم درباره ایجاد سیستم مهارتی در دانشگاه جامع علمی کاربردی و تبدیل آن به هفتاد درصد آموزش عملی و سی درصد آموزش نظری در رشته های این دانشگاه، ارائه طرح آمایش آموزش عالی برای ایجاد تعادل در گسترش آموزش عالی و همچنین ارائه امکانات آموزش عالی با توجه به استعدادهای مناطق مختلف کشور ارائه کرد.
وی گفت: ما درباره ایجاد تعادل و تناسب در ارائه امکانات آموزش عالی در کشور به مناطق محروم و دور از مرکز بیشتر از دیگر مناطق امکانات اختصاص داده ایم بطوری که تعداد دانشجویان این مناطق ۳ برابر شده است این در حالیست که تعداد دانشجویان کل کشور در طول همین مدت ۲ برابر شده است.
وزیر علوم تصریح کرد: در انجام پروژه های مهم ملی واگذار شده به دانشگاه های مادر کشور چند دانشگاه شهرستانی دیگر هم حول محور دانشگاه مجری بطور مشترک فعالیت می کنند.
دانشجو درباره گسترش ارتباط صنعت و دانشگاه گفت: ارتباط صنعت ودانشگاه از خواسته های دیرینه مقام معظم رهبری است، ما ۳۸ طرح کلان را با حضور مسئولان و کارشناسان دستگاه های مختلف به تصویب رسانده ایم تا بوسیله دانشگاه ها و مراکز صنعتی بصورت مشترک انجام شود که برای اجرای این طرح ها ۲۵۰۰ میلیارد تومان از ۳ تا ۵ سال اعتبار برای این امر پیش بینی شده است.
وی با اشاره به اینکه وزارت علوم آماری از نیاز کشور در خصوص نیروهای فارغ التحصیل ندارد، گفت: ما در تلاش هستیم با تصویب طرح آمایش آموزش عالی به تناسب استعدادها و توانایی هر منطقه نیروی انسانی مورد نیاز را تربیت کنیم.
وزیر علوم در ادامه با بیان اینکه باید یک تعریف مشترک و منطقی از واژه محقق داشته باشیم که براساس این تعریف بتوانیم بطور همه جانبه از محققان و پژوهشگران کشور حمایت کنیم خاطرنشان کرد: البته این تعریف از محقق باید علمی و قانونی نیز باشد و همگان در تعریف افراد پژوهشگر نخبه به آن پایبند باشند و خود محققان نیز با این تعریف خود را بسنجند.
دانشجو افزود: از نمایندگان محترم مجلس شورای اسلامی انتظار داریم که هم در میزان بودجه پژوهش و هم در نحوه تخصیص آن وزارت علوم را یاری کنند تا ما نیز بتوانیم این بودجه را در جای خود به صورت منطقی به دانشگاه ها و مراکز پژوهشی تخصیص دهیم.
وزیر علوم با بیان اینکه تمام نیروهای متخصص بخش های صنعتی، اقتصادی و فرهنگی فارغ التحصیلان مراکز آموزش عالی هستند، گفت: پشتوانه ما در مذاکرات هسته ای و دیگر مذاکرات و دیپلماسی ها همین اقتدار علمی کشور است که باز ریشه آن به دانشگاه ها بر می گردد و همه این موارد نشانگر ضرورت توجه بیشتر به آموزش عالی است و یادآور مصداق فرمایش رهبر کبیر انقلاب و بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران است که فرمودند «دانشگاه مبداء تحولات است» لذا خوب است مجلس شورای اسلامی و نمایندگان محترم مردم ما را پشتیبانی کنند تا تحول اساسی در دانشگاه صورت گیرد و فلسفه دانشگاه و آموزش عالی برای جامعه ما بومی و داخلی شود و جامعه دانشگاهی بتواند نقش خود را توسعه علمی و اجتماعی کشور بیش از پیش عینیت بخشد.
دانشجو افزود: فعالیت های صورت گرفته در مجموعه وزارت علوم، مطابق با نقشه جامع علمی کشور است و باتوجه به فعالیت های علمی و پژوهشی انجام گرفته در دانشگاه ها و مراکز وابسته به وزارت علوم، از نمایندگان مجلس انتظار داریم که معافیت مالیاتی قراردادهای پژوهشی را تصویب کنند تا این محققان با طیب خاطر به کارهای پژوهشی خود بپردازند.
وزیر علوم با تأکید بر لزوم حمایت نمایندگان مجلس شورای اسلامی از پارک های علم و فناوری در لایحه بودجه سال ۹۲ گفت: نمایندگان مجلس می توانند در راستای حمایت از امر پژوهش در کشور، دستگاه های اجرایی را موظف کنند تا دانشگاه ها و مراکز پژوهشی کشور را در انجام پروژه های تحقیقاتی مورد نیازشان در اولویت قراردهند.
دانشجو حمایت از توسعه دکترا پژوهش محور را که براساس تعریف کارفرما(دستگاه های اجرایی) این پروژه دکترا به سرانجام می رسد و همچنین تخصیص  بودجه جداگانه ای را برای این مقطع تحصیلی از نمایندگان مجلس شورای اسلامی خواستار شد.
همچنین در این دیدار اعضای هیئت رئیسه فراکسیون فناوری مجلس شورای اسلامی ضمن قدردانی از روند اجرای فعالیت های علمی و پژوهشی در کشور، دیدگاه ها و نقطه نظرات خود درباره مواردی از قبیل هم افزایی بین مراکز پژوهشی ، گسترش ارتباط صنعت و دانشگاه ، توازن و تعادل در گسترش آموزش عالی در سطح کشور و توجه به نیازهای جامعه در بحث آموزش و پژوهش را با وزیر علوم در میان گذاشتند.

مسئول جهادی و سازندگی بسیج دانشجویی شاهرود گفت: مسؤولین اردوهای جهادی شاهرود شناسایی مناطق محروم را شروع کردند.

به گزارش باشگاه خبرنگاران بسیج شاهرود، فاطمه سلمانی اظهار داشت: مرحله اول شناسایی‌ها از روستاهای بخش فرومد آغاز شد.

وی ادامه داد: چهار گروه جهادی برای شناسایی مناطق محروم به روستای فرومد اعزام شدند و در صورت مشاهده و شناسایی اشکالات و کمبودها در جهت رفع آن‌ها در غالب اردوهای جهادی اقدام خواهد شد.

وی افزود: مرحله بعدی اردوهای جهادی از فروردین ماه سال ۹۲ آغاز می‌شود و پس از بررسی‌های صورت گرفته و شناسایی مناطق محروم، نیروها به مناطق مذکور اعزام می‌شوند.

مسؤول جهادی و سازندگی بسیج دانشجویی شاهرود گفت: در سال ۹۱ بیش از ۱۶ هزار نفر روز در اردوهای جهادی مناطق پشت بسطام، طرود و کالپوش شرکت کرده‌اند.

سلمانی ادامه داد: خواهران و برادران جهادگر بسیج دانشجویی در ۹ عرصه و فعالیت پیشتاز بوده‌اند.

وی افزود: جهادگران در مراحل قبل اردوهای جهادی عرصه‌های کشاورزی، دامپزشکی، عقیدتی و بهداشت و درمان فعالیتهای چشمگیر و مؤثری را از خود ارائه کرده‌اند.

سلمانی از فعالیت‌های صورت گرفته در این اردوها به سلسله جلسات مشاوره در روستاهای مزج و جیلان اشاره کرد.

واژه «خدمت»، مفهوم گسترده ای دارد و همه امور اجتماعی، اقتصادی، سیاسی و فرهنگی را در برمی گیرد و به گذشت، فداكاری، ایثار و تحمّل رنج و سختی در همه این امور، خدمت و خدمتگزاری، صدق می كند. 
كاری كه شكل آن مفید و برخوردار از روح معنویت بوده و وسیله تقرّب به خدا باشد، در فرهنگ اسلامی خدمت نامیده می شود. 
بنابراین خدمتی كه مقدمه قرب الهی و در راستای رضای خدا نباشد، عبادت نیست و از اجر الهی سهمی ندارد. 
خدمت عبادی علاوه بر انگیزه الهی و تقرّب به خدا، دارای شرایط زیر است: 
ـ در راه خدا باشد. 
ـ مخلصانه انجام گیرد. 
ـ خیرخواهانه بوده و فاعلش، نیّت و هدف خیر داشته باشد. 
ـ داد و ستد و به منظور به دست آوردن مال و منال و شهرت و مقام نباشد. 
ـ همكاری بر اثم و گناه نباشد. 
ـ از منّت و آزار مبرّا باشد. 
ـ خدمت شوندگان، افراد شایسته خدمت باشند، گرچه متوجه خدمتِ خدمتگزار نباشند و ... . 
چنین خدمتی از ارزش و اهمیت بسزایی برخوردار است و حضرت علی ـ علیه السلام ـ در این باره می فرماید: 
«احسن الصنائع ما وافق الشرایع»[1] 
بهترین احسانها و خدمات، آن است كه موافق با شریعت ها (و طبق شرایط و موازین دینی) باشد. 
محدوده خدمت 
همانطور كه ذكر شد، یكی از شرایط خدمت آن است كه افراد خدمت شونده، شایسته خدمت باشند، در اینجا این سؤال مطرح است كه آیا دایره خدمتگزاری آنقدر وسعت دارد كه غیر مسلمان را نیز شامل می شود، یا اختصاص به مسلمانان و مؤمنان دارد؟ به عبارت دیگر، آیا از نظر اسلام، خدمت در هر جا و به هر كس، پسندیده و مورد ستایش است؟ یا خدمت مسلمانان و مؤمنان به یكدیگر و در جامعه اسلامی دارای ارزش و اهمّیّت است؟ 
از نظر اسلام، خدمت به همه مردم و نوع بشر عملی شایسته است و غرض اولیای گرامی اسلام در خدمتگزاری، تنها مؤمن یا مسلمان نیست؛ بلكه نوع بشر را شامل می شود. چنانكه رسول خدا ـ صلی الله علیه و اله ـ می فرماید: 
«رأس العقل بعد الدین التودد الی الناس و اصطناع المعروف الی كل بر و فاجر»[2] 
پس از دین (و ایمان به خداوند)، بشر دوستی و نیكی به مردم، اعم از درستكار و گناهكار، سرآمد تمام كارهای عاقلانه است. 
امیرمؤمنان ـ علیه السلام ـ نیز می فرماید: 
«ابذل معروفك للناس كافه فان فضیله فعل المعروف لا یعدلها عندالله سبحانه شیء»[3] 
كارهای نیك خود را برای همه مردم به كار بر و براستی كه هیچ چیز نزد خدای سبحان، با فضیلت كارهای نیك، برابری نمی كند. 
بر اساس اینگونه روایات، خدمت كردن محدودیتی ندارد. 
در برخی دیگر از روایات، خدمت كردن با قید «مؤمن یا مسلم» ذكر شده است. به عنوان نمونه، رسول خدا ـ صلی الله علیه و اله ـ می فرماید: 
«ایما مسلم خدم قوماً من المسلمین الا اعطاه الله مثل عددهم خداماً فی الجنه»[4] 
هر مسلمانی كه به جماعتی از مسلمانان، خدمت كند، خدا به شماره آنها در بهشت برایش خدمتگزار می گمارد. 
شخصی به نام جمیل گوید: از امام صادق ـ علیه السلام ـ شنیدم كه می فرمود: 
«المؤمنون خدم بعضهم لبعض. قلت: و كیف یكونون خدماً بعضهم لبعض؟ قال: یفید بعضهم بعضاً...»[5] 
مؤمنان خدمتگزار یكدیگرند. عرض كردم: چگونه خدمتگزار یكدیگرند؟ فرمود: به یكدیگر فایده می رسانند. 
از مجموع این دو دسته روایات، چنین بر می آید كه خدمت، ارزش ذاتی دارد و خدمتگزاری به همه مردم ـ اعم از مسلمان و كافر (با شرایطش) امری پسندیده است؛ لیكن به مسلمانان از اهمّیّت بیشتری برخوردار است. 
خدمت به غیر مسلمانان به جهت تألیف قلوب و جذب آنها به اسلام، اهمیت بسزایی دارد. چنانكه در بعضی ابواب فقهی مانند زكات به آن اشاره شده و سهمی از زكات در این جهت، مصرف می شود. 
در سیاست خارجی كشور اسلامی گاهی می بینیم دولت جمهوری اسلامی به بعضی از كشورهای غیر اسلامی كمك بلاعوض می كند و گاه در حوادث ناگوار همچون سیل، زلزله، قحطی و... كمكهای مالی فراوانی به نامسلمانان می شود. چنین كاری یكی از مصادیق خدمت است و با انگیزه الهی انجام می گیرد؛ بله، اگر به غیر مسلمانان، خدمت، صورت گیرد؛ امّا انگیزه الهی بر آن مترتّب نباشد، باعث تقویت، شوكت و عزّت آنان در برابر اسلام و مسلمانان شود، سبیل و راه سلطه آنان بر مسلمانان باشد و مسلمانان را به استخدام خود درآورند و... چنین امری خدمت نیست؛ بلكه خیانت به اسلام و مسلمانان است. 
بنابراین در خدمت كردن، سه مسأله ـ موارد، انگیزه و آثار خدمت ـ باید مدّنظر خدمتگزار باشد، تا از محدوده جلب رضا و تقرّب به درگاه خداوند، خارج نشود. 
خدمتگزاری در نظام اسلامی 
در نظام اسلامی مدیریتها و مسؤولیتهای سیاسی ـ اجتماعی، امانت سنگینی بر دوش صاحبان آنهاست، نه اینكه طعمه و لقمه چرب و نرمی باشد، چنانكه امیرمؤمنان ـ علیه السلام ـ به فرماندار آذربایجان نوشت: 
«... ان عملك لیس لك بطعمه و لكنه فی عنقك امانه»[6] 
عمل ( و حكمرانی)، طعمه و شكار تو نیست؛ بلكه امانت و سپرده ای در گردن توست. 
همه كسانی كه در جمهوری اسلامی، مسؤولیت دارند، باید خود را مدیون مردم دانسته، بلكه آنان را در مرتبه بالاتر و «ولی نعمت» خود حساب كنند و آزادی، استقلال و مقام خویش را مرهون كوشش آنان بدانند و همچون رهبر و بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران، حضرت امام خمینی (ره) خود را خادم ملّت بدانند، چنان كه فرمود: 
«من خادم شما هستم، من خادم ملّت شما هستم. من آمده ام كه بزرگواری شما را حفظ كنم. من آمده ام كه دشمنهای شما را زمین بزنم. من آمده ام كه ملّت را یك ملّت مستقل كنم... .»[7] 
در جای دیگر فرمود: 
«... به من اگر خدمتگزار بگویند، بهتر از این است كه رهبر.»[8] 
و نیز فرمود: 
«... حكومت اسلامی، حكومت خدمت است. پیغمبر اكرم ـ صلی الله علیه و اله ـ با اینكه مقامش آن بود، ولی خدمتگزار بود، خدمت می كرد.»[9] 
مسؤولان مملكتی، ارگانها و نهادهای انقلابی و همه كسانی كه در این راستا مشغول خدمتند، باید خود را موظف به انجام وظیفه و رفع گرفتاریهای امت شهید پرور و مظلوم دانسته، از دل وجان، به اصلاح امور آنان همّت گمارند، امكان ملاقات برای مطرح كردن دردها و محرومیتها و مشكلات را به آنان بدهند، با نهایت توضع و خوشرویی با آنها برخورد نمایند و از صمیم قلب بخواهند، كارشان را انجام دهند و از انداختن آنها به پیچ و خمها و كاغذ بازیهای اداری و معطّل كردن، ردّ كردن، جواب ندادن، سرگردان كردن و مشكل درست كردن برای آنان، سخت بپرهیزند و هرگز از خدمتگزاری به آنان خسته نشود. 
امام حسین ـ علیه السلام ـ افراد خدمتگزار را تشویق كرده و توفیق رفع نیازهای مردم را از جمله نعمتهای الهی شمرده، می فرماید: 
«انّ حوائج النّاس الیكم من نعم الله علیكم فلا تملّوا النّعم»[10] 
همانا نیازمندیهای مردم به شما از نعمت های خدا بر شماست، بنابراین، از این نعمت ها خسته نشوید. 
لازم به ذكر است كه امروز در جامعه ما، اسلام و جمهوری اسلامی، حاكم است و همه كسانی كه در این نظام، مشغول خدمت هستند، شغل، لباس و مسؤولیت آنان از نام اسلام و انقلاب اسلامی، مایه می گیرد و مردم، اعمال، رفتار و برخوردهای آنان را به پای اسلام و جمهوری اسلامی می گذارند. به همین جهت، همواره و بویژه در هنگام خدمت، باید هوشیار و بیدار بوده، از رفتار و برخورد مغایر با اخلاق اسلامی بپرهیزند و در خدمتگزاری، موازین اخلاقی را مراعات نمایند. 
آفات خدمتگزاری 
خدمتگزاری آفاتی دارد كه شخص خدمتگزار گاهی در حین عمل، دچارش می شود، مثل اینكه انگیزه خدمت رسانی او، الهی نباشد، بلكه برای جلب منفعت شخصی خدمت كند؛ قدمی بر می دارد، تا قدمی برایش برداشته شود، خدمت می كند، تا به نام و نانی برسد و شهرت و مقامی بدست آورد. یا به اهلش خدمت نمی كند و یا در حین خدمتگزاری موازین اخلاق اسلامی را زیر پا می گذارد. 
گاهی نیز شخص خدمتگزار بعد از عمل، آسیب می بیند و خدمت خود را با به رخ كشیدن، منّت نهادن، اذیت و آزار كردن و ... تباه می سازد. اینك به عنوان نمونه به دو آفت مهمّ خدمتگزاری اشاره می كنیم: 
الف ـ ریا 
ریا یكی از آفتهای عبادت است [11] و خدمتی هم كه در راستای رضا و خشنودی و تقرّب به خدا باشد، نیز عبادت است. بنابراین ریا و نمایش خدمت، از آفات خدمتگزاری محسوب می شود. امیرمؤمنان ـ علیه السلام ـ می فرماید: 
«كل حسنه لا یرادبها وجه الله تعالی فعلیها قبح الریاء و ثمرتها قبح الجزاء»[12] 
هر نیكی و خدمتی كه بدان خوشنودی خدا اراده نشود، زشتی ریا بر چهره آن مانده و نتیجه اش پاداشی زشت است. 
ب ـ منّت و آزار 
یكی از نشانه های خدمت عبادی، آن است كه شخص خدمتگزار كارهای نیك خود را به رخ خدمت شوندگان نكشد، بر آنان منّت ننهد و اذیّت و آزارشان نرساند وگرنه عمل خویش را پایمال كرده است. 
حضرت علی ـ علیه السلام ـ می فرماید: 
«من منّ بمعروفه افسده»[13] 
هر كس با كارهای نیك خود (بر دیگران) منّت نهد، تباهش می سازد. 
و در جای دیگر خطاب به مالك اشتر و همه دولتمردان، هشدار می دهد كه مبادا خدمات عمومی و فعالیت های مردم را با منت و ... آلوده سازند: 
«ایاك و المن علی رعیتك باحسانك ... فان المن یبطل الاحسان»[14] 
مبادا با نیكی خود بر رعیّت، منّت بگذاری ... كه منّت نهادن نیكی را باطل می كند. 

[1] . شرح غررالحكم، ج 2، صفحه 389. 
[2] . مستدرك الوسائل، ج 8، صفحه 353. 
[3] . شرح غررالحكم، ج 2، صفحه 236. 
[4] . اصول كافی، مترجم، ج 3، صفحه 239. 
[5] . اصول كافی، مترجم، ج 3، صفحه 243. 
[6] . نهج البلاغه، نامه 5، صفحه 839. 
[7] . در جستجوی راه از كلام امام، دفتر ششم، صفحه 17 سپهر. 
[8] . صحیفه نور، ج 12، صفحه 192. 
[9] . رساله نوین، ج 4، صفحه 257. 
[10] بحارالانوار، ج 74، صفحه 318. 
[11] . شرح غررالحكم، ج 3، صفحه 99. 
[12] . همان، ج 4، صفحه 545. 
[13] . همان، ج 5، صفحه 473. 
[14] . نهج البلاغه، نامه 53، صفحه 1031.

واقعیت این است که در طول زندگی هر فرد از افراد جامعه هیچ انسانی، حتی نیرومندترین انسان‌ها، هرگزنخواهد توانست بی ‌مدد و یاری دیگران به شکوفایی و کامیابی دست یابد، براساس مطالعات تاریخی، زندگی بشر از دیرباز به صورت اجتماعی بوده است. بدون زندگی اجتماعی، امکان دست یابی به نیازمندی های متنوع انسان میسّرنیست.ازاین روبدیهی ‌ست که همه‌ی ما برای موفق شدن،به یاری دیگران نیازمندیم.پس کسی که رضای خدا رامی جوید و می طلبد ، درکارگزاری بندگان اونهایت اهتمام را به جا می آورد.

چگونه خدمت کردن به دیگران نوعی نبوغ است.

در فرهنگ ما ایرانیان واژه کمک و یا «خدمت»، مفهوم گسترده ای دارد و همه امور اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی را دربرمی گیرد و به گذشت، فداکاری،ایثاروتحمّل رنج و سختی در همه این امورو کاری که شکل آن مفید وبرخوردارازروح معنویت بوده و وسیله تقرّب به خدا باشد، در فرهنگ ما خدمت نامیده می شود. خدمت عبادی علاوه بر انگیزه الهی و تقرّب به خدا، دارای شرایط زیر است:

ـ در راه رضای خدا باشد.

ـ مخلصانه آن کاررا انجام دهیم ودرحد و توانمان انجام دهیم.

ـ آن کمک خیرخواهانه بوده و فاعلش، نیّت وهدف خیرداشته باشد.

ـ درانجام آن هدف داد وستد وبه منظوربه دست آوردن مال ومنال وشهرت ومقام نباشد.

ـ نباید وقتی آن را انجام می دهید باعث منّت ویا آزار دیگران شوید.

بایست توجه داشته باشید که خدمتگزاری آفاتی هایی هم دارد، که شخص خدمتگزار گاهی در حین عمل، دچارآنها می شود، مثلاً زمانی که انگیزه خدمت رسانی او، درجهت رضای الهی نباشد، بلکه برای جلب منفعت شخصی خودش، قدمی برمی دارد،تا دیگران قدمی را برایش بردارند،یازمانی خدمت می کند،تا به نام ونانی برسد و شهرت ومقامی بدست آورد. یا به اهلش خدمت نمی کند و یا درحین خدمتگزاری موازین اخلاقی را زیر پا می گذارد. گاهی نیز شخص خدمتگزار بعد از عمل، آسیب می بیند وخدمت خود را به رخ آنهایی که برایشان کار کرده می کشند و با منّت،اذیت و آزار دادن به آنها ارزش کارخود را تباه می کند.ازاین رو، اگر فاعل درانجام فعلش دارای انگیزه ی شایسته بوده و عملش صرفاً به خاطرارزش وفضیلت بودن آن صورت گرفته باشد،آن عمل فضیلت مندانه بوده و اخلاقی است، وگرنه غیر اخلاقی و ناصواب است.

زندگی اجتماعی و زیستن در کنار مردم، فی‌نفسه، هنری والاست، چرا که اجتماع، متشکل از تعداد بی‌شماری انسان‌های مختلف با ویژ‌گی‌های روحی و شخصیتی متفاوت است و این که انسانی نحوه‌ی برقراری ارتباط مؤثر و صحیح با اجتماع را بداند و در این ارتباط همواره موفق باشد، به واقع باید او را ‹هنرمند› نامید. بشربرای رسیدن به سعادت وخوشبختی واقعی نیاز به پرورش فضایل اخلاقی دارد.گاهی عده ای درنتیجه فریفته شدن به زرق و برق دنیا ، گمان می کنند با بی تفاوتی نشان دادن دربرابرنیازها و گرفتاری های دیگران،خود را از تحمّل ضررو زیان رها می سازند.این افراد غافل از این هستند که این کار،نه تنها مشکلات زندگی اجتماعی را، که زیان آن دامن خودشان را نیز می گیرد دو چندان می کند، بلکه در اثر این کوتاهی، از توفیقات معنوی و امدادهای الهیِ بیش تری نیز محروم می گردند، بدین دلیل که ، علّت تشویق به کارهای پسندیده آن است که علاوه بر دیگران در درجه اوّل خود شخص از دریافت برکات این اعمال خیر برخوردار می شود. متأسفانه به دلیل عدم شناخت حقیقت نیاز بندگان خدا، در بیش تر موارد، انسان ها از روبه رو شدن با انسان های نیازمند که محتاج کمک و یاری هستند، ناراحت و روی گردان می شوند.

امام زین العابدین علیه السلام در اشاره به حقیقت نیاز مردم می فرمایند: نیازهای مردم به شما، از نعمت های الهی است که به شما روی آورده است، بناربراین، هرگز از برخورد با آن خسته و ناراحت نشوید و به این خاطر« امام صادق علیه السلام می فرمایند: » وقتی حاجت مندی به من مراجعه می کند،سعی می کنم هرچه زودتر نیاز او را برآورده سازم،چرا که می ترسم او به صورتی دیگر بی نیاز شود و من از دست یابی به پاداش انجام این کار نیک محروم شوم.چرا که از سنت های الهی آن است که تا زمانی که بنده در شکرگزاری از نعمت های الهی کوتاهی نکند، خداوند نعمت او را افزون می سازد، ولی در مقابل کوتاهی در شکرگزاری، موجب سلب نعمت می شود. از آن جا که یکی از حکمت های برخورداری برخی از افراد از نعمت های بیش تر، کمک به دیگران است، براین اساس اگر خداوند به کسی نعمت زیادی داد، ولی او در کمک به نیازمندان وخدمت به هم نوعان کوتاهی کرد، طولی نمی کشد که این نعمت از او گرفته می شود.

گمان برخی این است که خدمت به مردم و کمک به آنان، منحصر در حلّ مشکلات مادّی و برطرف ساختن نیازهای مالی آن هاست، در حالی که چه بسا کمک به حلّ گرفتاری های روحی و نیازهای عاطفی، در تأمین سعادت واقعی و طراوت و شادابی زندگی آنان مؤثرتر است. بر این اساس، در مجموعه رهنمودهای اولیای الهی،آن گاه که ازخدمت به هم نوعان سخن به میان می آید، علاوه بر تأمین نیازهای جسمانی، از ضرورت برآورده سازی نیازهای روحی و روانی آن ها نیز بحث می شود. پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله در تبیین بهترین کارها در نزد پروردگار عالم سه چیز را جزء بهترین کارها می شمارند: «ایجاد خوشحالی در دل مومن، برطرف ساختن گرسنگی اش، زدودن غم و اندوه از چهره او».

روزی روزگاری پسرک فقیری زندگی می کرد که برای گذران زندگی و تامین مخارج تحصیلش دست فروشی می کرد. از این خانه به آن خانه می رفت تا شاید بتواند پولی بدست آورد. روزی متوجه شد که تنها یک سکه ۱۰ سنتی برایش باقیمانده است و این درحالی بود که شدیداً احساس گرسنگی می کرد. تصمیم گرفت از خانه ای مقداری غذا تقاضا کند. بطور اتفاقی درب خانه ای را زد. دختر جوان و زیبائی در را باز کرد. پسرک با دیدن چهره زیبای دختر دستپاچه شد و بجای غذا ، فقط یک لیوان آب درخواست کرد.
دختر که متوجه گرسنگی شدید پسرک شده بود بجای آب برایش یک لیوان بزرگ شیر آورد. پسر با تمانینه و آهستگی شیر را سر کشید و گفت : «چقدر باید به شما بپردازم؟ » .دختر پاسخ داد: « چیزی نباید بپردازی. مادر به ما آموخته که نیکی ما به ازائی ندارد.» پسرک گفت: « پس من از صمیم قلب از شما سپاسگذاری می کنم»
سال ها بعد دختر جوان به شدت بیمار شد. پزشکان محلی از درمان بیماری او اظهار عجز نمودند و او را برای ادامه معالجات به شهر فرستادند تا در بیمارستانی مجهز، متخصصین نسبت به درمان او اقدام کنند.
دکتر هوارد کلی، جهت بررسی وضعیت بیمار و ارائه مشاوره فراخوانده شد. هنگامی که متوجه شد بیمارش از چه شهری به آنجا آمده برق عجیبی در چشمانش درخشید. بلافاصله بلند شد و بسرعت بطرف اطاق بیمار حرکت کرد. لباس پزشکی اش را بر تن کرد و برای دیدن مریضش وارد اطاق شد. در اولین نگاه او را شناخت. سپس به اطاق مشاوره بازگشت تا هر چه زودتر برای نجات جان بیمارش اقدام کند. از آن روز به بعد زن را مورد توجهات خاص خود قرار داد و سر انجام پس از یک تلاش طولانی علیه بیماری، پیروزی ازآن دکتر کلی گردید.
آخرین روز بستری شدن زن در بیمارستان بود. به درخواست دکتر هزینه درمان زن جهت تائید نزد او برده شد. گوشه صورتحساب چیزی نوشت. آن را درون پاکتی گذاشت و برای زن ارسال نمود.
زن از باز کردن پاکت و دیدن مبلغ صورتحساب واهمه داشت. مطمئن بود که باید تمام عمر را بدهکار باشد.سرانجام تصمیم گرفت و پاکت را باز کرد. چیزی توجه اش را جلب کرد. چند کلمه ای روی قبض نوشته شده بود. آهسته ان را خواند:

بهای این صورتحساب قبلاً با یک لیوان شیر پرداخت شده است.

حق ندارد بهانه بگیرد، دختری که عروسک ندارد

«نه ندارم!» پدر راست می‌گفت. او به حرف پدر شک ندارد

دخترم خسته‌ام چند بخش است، باز هم کفر بابا درآمد

او نمی‌فهمد این حرف ها را، او که یک قلب کوچک ندارد

یاد روز نمایش که افتاد، باز هم صورتش سرخ تر شد

«من بیایم؟ اجازه؟ اجازه؟» نه لباس تو پولک ندارد

رادیو، قبض برق و اجاره. «ما ه لالا و خورشید لالا»

برق آمد و او خواب می‌دید باز برنامه کودک ندارد

صبح فردا، خیابان، بهانه، «دختر بد تو دیگر بزرگی

لج نکن اه، ببین آن یکی هم مثل تو بادبادک ندارد»

آب، بابا، خرابه، شب بعد، دزدکی رفت و چادر به سر کرد

جانماز پر از اخم بی بی و خدایی که سمعک ندارد

«شاید از او عروسک بگیرم، باید این را بخواهد» ولی نه

توی گوشش یکی گفت: «مادر، چند سال است عینک ندارد»

دخترم خسته‌ام چند بخش است، ها هجی کن: «به قرآن نــ دارم»

نقطه. ای آسمان سه ساله، بی تو اینجا چکاوک ندارد

لای لا لا امید برادر. گریه! نه نه تو باید بخوابی

در مزار غریبی که دیگر شیشه‌های مشبک ندارد

این طرف پله های سیاست، آن طرف میزهای ریاست

و پدر که به من گفته حتی، پول یک نان سنگک ندارد

باید او بشکند قلکش را، تا برای پدر گل بگیرد

چند شب بعد، بابا که آمد، یادش آمد که قلک ندارد

عمه! بیدار هستی، عزیزم: «لای لا لای لا لای لا لا»

«حق ندارد بهانه بگیرد، دختری که عروسک نه، دارد»

محمد مرادی _ دانشجوی رشته ادبیات فارسی

برگزیده ی نخستین جشنواره ی فرهنگی، دانشجویی مهرباران

قد می‌کشد در کوچه یک سایه کنارت
خط می‌خورد سرمشقهای گریه دارت
بابا که رفته تو شدی مرد … مهم نیست
که چند تا تقویم افتاده کنارت
مادر فقط آرام می‌شوید همیشه
تنهاییت را از لباس خیس کارت
تو مرد … حتی لحظه ای که پشت هر شب
در گریه می‌لرزد دو پلک بی قرارت
تو مرد … باید از معلم نمره کم کرد
وقتی که می‌گیرد تو را حین فرارت
وقتی نمی‌فهمد تو را از خستگیهات
و روزها و غصه ‌های بی‌شمارت
از دفترت برداشتی «نان» را اگرچه
با ترکه‌ها ترکیده در دستت انارت

الهام میزبان(مدیریت بازرگانی)
برگزیده نخستین جشنواره مهرباران