در سپیده دم روز پنج شنبه ، یازدهم ذی القعده ، سال صد و چهل و هشت قمری ، وقتی مدینه پلک های صبح گاهی اش را گشود ، بر نفسش عطر تولد کودکی نشست که بار دیگر ، فرشتگان زیادی را میهمان خاکفرش خود کرده بود .

اسم کودک علی بود ، کنیه اش ابالحسن و لقبش رضا.

امام رضا (ع) پشتوانه و یاری توانا برای پدر به حساب می آمد . از همان کودکی توجه بزرگان و دانشمندان شیعه و سنی و حتی اهل کتاب را به خود جلب کرد. چندان که یکی از علمای معروف اهل سنت گفته است که او در سن بیست و چند سالگی در مسند فتوا می نشست و فتوا می داد¹.