شعر از : مهدی جوینی

از ایشان خاطره دیگری ذکر شده که می گویند:

ســـر قبر نشسته بودم باران می آمد . . .

روے سنـــگ قبر نوشته بود : 【شهیــــــد مصـــطفے احمـــدے روشـــن】

از خواب پریدم.

مصطفے ازم خـــواستگارے کرده بود، ولے هنـــوز عقد نکرده بودیم . . .

بعد از ازدواج خـــوابم را برایش تعریف کردم.

زد به خنـــده و شوخی . . .

گفت : بادمجـــون بم آفت نداره . . .

ولے یه بار خیـــلی جدے پاپے اش شدم که :کـــے شهید مے شے مصطفـــے؟

مکـــث نکرد،گفت : ســــــے سالگے . . .

بـــاران مے بارید شبے که خاکش مے کردیم...

تا دست راستش را جلوتر برد تازه یادش افتاد که ...

بغضش گرفت و اشکش جاری شد.
 

لبخند حضرت آقا را می دید و زیر لب می گفت:
 

رحم الله عمی العباس ...

رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمودند :

در بهشت خانه ای است که به آن خانه ی شادی میگویند .

به آن در نمی آید مگر آنکه کودکان را شاد کند .



| مفاتیح الحیاة |