از چیزهای کوچک و کم اهمیت زندگی ات لذت ببر،
چرا که زندگی از این قطعات کوچک تشکیل می شود
و لذت بردن از این چیزهای کوچک، پلی است برای عبور ...

حالا قنوت نمازها و سجده ها سبک میشوند..

حالا شانه هایم استراحت میکنند...

بگذار فرشته ها ریشخندم کنند..

من هیچ مولایی را ندیده ام که سرگردانی عبدش را اینقدر صبورانه تاب بیاورد.. .

درس هایمان کشدار و امتحان هایم طولانی شده اند.. .

از اینکه دست و بالم را نمیبندی و میگذاری تا دور دست ها بپرم هم ممنونم هم شاکی...

از اینکه دعا ها و سوالهایم ذره ای مشوش ات نمیکند سپاسگذارم...

در سکوت من را بزرگ میکنی یا رب؟!

***

حال این روزهای من است به زبان دوست عزیز و خوش قلمم، خانم دکتریونس...

این روزها بخاطر پروژه ی بیمارستان سیدالشهداء(ع)-همان امید خودمان- بسیار مشغولم و البته دلتنگ...

دلتنگ یک روضه حسابی

یک سجده طولانی

یک مناجات خالص...

یک تشکر جاندار از خدا...

یک...

حتی حرفم هم نمیاد...

خدایا...مرا دریاب...

پیامبر صلى الله علیه و آله:

اِنَّ اَشَدَّ النّاسِ تَصدیقا لِلنّاسِ اَصدَقُهُم حَدیثا وَ اِنَّ اَشَدَّ النّاسِ تَكذیبا اَكذَبُهُم حَدیثا؛

هر كس راستگوتر است سخن مردم را بیشتر باور مى كند و هر كس دروغگوتر است مردم را بیشتر دروغگو مى داند.

(نهج الفصاحه، ح 591)

مرد فقیرى بود که همسرش کره مى ساخت و او آنرا به یکى از بقالى های شهر مى فروخت

آن زن کره ها را به صورت دایره های یک کیلویى مى ساخت.

مرد آنرا به یکى از بقالى های شهر مى فروخت و در مقابل مایحتاج خانه را مى خرید. روزى مرد بقال به اندازه کره ها شک کرد و تصمیم گرفت آنها را وزن کند.

هنگامى که آنها را وزن کرد، اندازه هر کره ۹۰۰ گرم بود. او از مرد فقیر عصبانى شد و روز بعد به مرد فقیر گفت:دیگر از تو کره نمى خرم، تو کره را به عنوان یک کیلو به من مى فروختى در حالى که وزن آن ۹۰۰ گرم است.

مرد فقیر ناراحت شد و سرش را پایین انداخت و گفت:ما ترازویی نداریم و

یک کیلو شکر از شما خریدیم و آن یک کیلو شکر را به عنوان وزنه قرار مى دادیم .

«و اما من! هرگز برای امام خویش تكلیف معین نمی‌كنم، كه تكلیف خود را از حسین می‌پرسم. و من حسین را نه فقط برای خلافت، كه برای هدایت می‌خواهم. و من... حسین را برای دنیای خویش نمی‌خواهم، كه دنیای خویش را برای حسین می‌خواهم. آیا بعد از حسین كسی را می‌شناسی كه من جانم را فدایش كنم؟»


نامیرا - صادق كرمیار

پرهیز از نگاه کردن به کسی که شوق دیدن اش کلافه ات کرده،

تردید مبهم ات را به یقینی روشن تبدیل می کند:

عاشق شده ای....

چند روایت معتبر _ مصطفى مستور

می گویند ساده ام....!
.
می گویند انگار از پشت کوه آمده !
انگار نمی دانند,
هرروز صبح از پشت کوه,
.
خورشید طلوع می کند...
.
"شادی رضایی"

ذوق یک لحظه وصال تو به آن می ارزد
که کسی تا به قیامت نگرانت بنشیند
.
شب که میشود دلم هوایت را میکند :

امشب سَری به آسمان دنیا زدم ؛ همین چند لحظه ی پیش ! نگاهم که به ماه زیبا افتاد :

به ناگاه به یادت افتادم که چقدر جای صورت آسمانی ات بر سینه ی آبیه آسمان خالی ست مولاجان ...
.
به ماه گفتم هر چقدر هم که زیبا باشی

باز هم سهم ات از دنیا همین یک تکه آسمان است و بس .. اما من خورشیدی دارم که اگر روزی بَنای تابیدن کند تو را شرمنده می کند .. .
خورشیدی دارم که سهم ش تمام هستی و ماسِواست :

هر چه را که بخواهد در نگین انگشتری اش دارد ... در گوشه ی نگاهش : به وجودش " هستی " برپاست

و به اشاره اش روزگار می گردد... .
دلتنگت شدم :

می خواستم با نگاه به آسمان سلامی عاشقانه

بر محضرت روانه کنم تا بدانی از روی زمین این گوشه ی دنیا ،

بی نهایت دوستت دارم مهدی جان ...
.
خاطرت آسوده آقاجان قلب من تا روز آمدنت فقط برای " تو " عاشقانه می تپد ... .
.
التماس دعای فرج