یکنفر که یکروزی خیلی عزیز بود٬ خیلی دوست داشتنی بود و خیلی خیلی خواستنی بود٬  

اومد و بعد از گذشتن خیلی وقت بعد از اون روزا!

 یک حرفایی زد٬ یک حرفایی که یک روزی شنیدنی ترین بودن 

حرفایی که شنیدنشون شده بود آرزو! 

ولی گفت... 

بالاخره گفت٬حرفایی رو گفت که یک روزی باید می گفت 

ولی وقتی گفت که خیلی دیر بود

یک روزی گفت که دیگه هیچ گوشی منتظر شندینشون نبود  

یک روزی که خیلی دیر بود...

پ ن:متنفرم از همه ی اتفاقایی که یا نمی افته یا وقتی می افته که دیگه خیلی دیره امیدوارم هیچ نوشدارویی بعد از مرگ سهراب نیاد سراغ هیچ کس

دوستای صمیمی‌٬ کارای قدیمی 

یک جمعه٬ تو ماه رمضون٬ آخرای تابستون 

یک مکان آشنا و پُر از خاطره  

بودنِ همه٬ 

و نبودِ... 

نمی تونم بگم  خوش نگذشت٬ که گذشت 

خندیدم مثل همیشه و پیک ها رو بهَم زدیم باز هم مثل همیشه 

ولی تو تک تک لخظه ها که سپری شد فقط من بودم که یک جای خالی رو حس کردم 

و با تک تک پیک ها که بهَم زده شد باز هَم من بودم که گفتم به سلامتی اونایی که نیستن و با چشم غره اطرافیان مواجه شدم 

و باز هم من بودم که حتی در اوج مستی هم یک جای خالی رو بیشتر از همیشه حس کردم