ابزار هدایت به بالای صفحه

يكى از اصحاب و شاگردان امام صادق عليه السلام ضمن پرسش هاى متعدّدى از آن حضرت سؤال كرد:
وقتى امام زمان عليه السلام در شهر كوفه برنامه خود را اجراء نمايد، به كدام شهر رهسپار خواهد شد؟
فرمود: به مدينه جدّم رسول اللّه صلى الله عليه و آله مراجعت مى نمايد؛ و چون حضرت - ولىّ عصر عجّل اللّه تعالى فرجه الشّريف - وارد مدينه منوّره گردد حوادثى عجيب رخ مى دهد؛ مؤمنين در شادكامى و سرور قرار خواهند گرفت و كافران در ذلّت و بدبختى خواهند بود.
سپس حضرت وارد مسجدالنّبى مى شود و كنار قبر جدّش رسول اللّه صلى الله عليه و آله مى آيد و با صداى بلند مى گويد: اى جمع خلايق ! آيا اين قبر جدّم رسول اللّه است ؟
خواهند گفت : آرى ، اى مهدى آل محمّد!
پس از آن اظهار مى فرمايد: چه كسانى كنار قبر او قرار گرفته اند؟ گويند: دو هم نشين او، ابوبكر و عمر كنار آن حضرت دفن شده اند.
امام زمان (عجّ) با اين كه از واقعيّت اءمر آگاه است ، مطرح مى نمايد: چرا از بين تمام امّت فقط اين دو نفر اينجا دفن شده اند؟
آيا احتمال نمى دهيد كه كسانى ديگر دفن شده باشند؟
در جواب گويند: غير از آن دو نفر كسى ديگر كنار حضرت رسول دفن نشده است ، چون كه آن دو خليفه آن حضرت بوده اند.
بعد از آن مى فرمايد: آيا كسى از شماها در اين موضوع - و دفن آن دو نفر - شكّ و شبهه اى ندارد؟
همه خواهند گفت : خير.
و چون مدّت سه روز از اين جريان بگذرد، دستور دهد تا نبش قبر كنند و جسد آن دو نفر را از قبر درآورند، بدون آن كه تغييرى در شكل و قيافه آن ها پديد آمده باشد؛ و سپس دستور مى دهد: جسد هر دو نفرشان را بر درختى خشك آويزان كنند؛ و آن درخت سبز و داراى ميوه گردد و كسانى كه ولايت و حكومت آن ها را قبول داشته اند، گويند: اين دو نفر، چه افراد شريفى بوده اند؛ اكنون حقّ بر همگان آشكار شد و ما پيروز گشتيم .
بعد از آن ندائى از طرف حضرت مهدى (عجّ) به گوش همگان مى رسد: دوستداران اين دو نفر هر كه هست ، سر جاى خود بايستد و آن هائى كه مخالف اين دو مى باشند، در سمتى ديگر قرار گيرند.
چون جمعيّت از يكديگر جدا شوند، به دستور آن حضرت ، باد سياه و وحشتناكى مى وزد و آن دو جسد را با تمام علاقه مندانشان به همراه درخت مى سوزاند.
سپس حضرت دستور مى دهد تا آن دو جسد سوخته شده را فرود آورند و به اذن و اراده خداوند زنده مى شوند و اجتماعى عظيم از اقشار مختلف گرد هم آيند.
بعد از آن ، حضرت ضمن خطبه اى مفصّل تمام جنايت ها و ظلم هائى كه از حضرت آدم به بعد شده ، براى جمعيّت بازگو مى فرمايد تا آن موقعى كه به خانه حضرت فاطمه زهراء سلام اللّه عليها و اميرالمؤمنين امام علىّ عليه السلام حمله كردند و در خانه را آتش زدند و محسن آن حضرت را بين در و ديوار سقط كردند.
و جريان كربلاء و شهادت امام حسين عليه السلام و يارانش و نيز اسارت اهل بيت ش را، همچنين به شهادت رسيدن تمامى ائمّه و ذرارى آن ها و تمام ظلم و جناياتى كه بر عليه مؤمنين انجام گرفته است و نيز عمل هاى زنا كه در جامعه واقع شده - تا زمان ظهور امام زمان عليه السلام - به تمامى آن ها اشاره مى نمايد.
و چون همه ظلم ها و جنايت ها را برشمارد، با دليل و برهان بر عليه آن دو نفر اثبات مى نمايد و آنها نيز مى پذيرند و اعتراف مى كنند.
پس از آن كه اعتراف كردند، هر دو نفرشان را مؤاخذه و قصاص مى كند و دستور مى دهد: آن ها را دار بزنند و در آن هنگام آتشى از درون زمين خارج مى گردد و آن ها را مى سوزاند، سپس باد شديدى مى وزد و خاكستر آن ها را متلاشى و پراكنده مى كند.⁽²⁷⁾

منبع : مختصر بصائر: ص 186 - 188، هداية الكبرى حضينى : ص 401، س 1،

بحارالا نوار: ج 53، ص 12، س 15.

سالی که قیام ها، بحرانها و شورشها جهان اسلام را درهم می کوبد. سالی که اگر درک شود نشانه های

ظهور مانند دانه های تسبیح یک به یک پیش می روند. از اینجا، ما چاره ای جز جستجو، رصد و انتظار نداریم.

چنانکه ضمن پرهیز از تعیین وقت چشم به حوادث و وقایعی داریم که روایات درباره آنها خبر داده اند. کسی چه

می داند شاید ما هم در جمع کسانی باشیم که آن سال موعود و وقایعش را درک می کنند.

روایات حضرات معصومین علیهم السلام، چونان تابلوهای راهنمایی در جاده انتظار مسافران را راهنمایی می

کنند. از خطرات و نقاط خطرخیز آگاهی می بخشند و آمادگی آنها را طلب می کنند.

هیچ یک از ما از زمان قطعی ظهور و قیام حضرت صاحب الزمان(عج) آگاهی ندارد چنانکه هیچ کس را رخصت و

اجازه تعیین وقت نداده اند لیکن جمله روایات درباره حوادث آن سال ویژه هشدار می دهند.

سالی که قیام ها، بحرانها و شورشها جهان اسلام را درهم می کوبد. سالی که اگر درک شود نشانه های

ظهور مانند دانه های تسبیح یک به یک پیش می روند. از اینجا، ما چاره ای جز جستجو، رصد و انتظار نداریم.

چنانکه ضمن پرهیز از تعیین وقت چشم به حوادث و وقایعی داریم که روایات درباره آنها خبر داده اند. کسی چه

می داند شاید ما هم در جمع کسانی باشیم که آن سال موعود و وقایعش را درک می کنند.

یکی از حوادثی که روایات وقوع آن را در آسمان خبر داده اند خسوف یا همان ماه گرفتگی است. آن هم ماه

گرفتگی در شب بدر از ماه رجب. البته پیش از این هم در ماه رجب خسوف حادث شده است.

در روایتی از قول امام ششم(ع) آمده است که از ایشان پرسیدند:

یابن رسول الله! فدایتان شوم. نشانه ای از خروج و قیام حضرت مهدی(عج) به من مرحمت کنید. حضرت

فرمودند:

ام سعید! وقتی ماه در شب بدر ماه رجب گرفته شود و خسوف رخ دهد، مردی پس از آن خروج

کند و به دنبال آن حضرت مهدی(عج) قیام خواهند کرد.1

بنا به تکلیف و البته امید و انتظارمان این خبر را ذکر می کنیم.

ای کاش این خسوف و این ماه، همان ماه گرفتگی در ماه رجب آنهم در شب بدر [به افق عربستان] باشد.

آرزو بر منتظران مضطر و امیدوار عیب نیست.

ای کاش به آرزوی دلمان برسیم.

....................................................................................................
پی نوشت:
1. دلائل الامامة، ص 259؛ بیان الائمه، علیهم السلام، ج2، ص695  به نقل از شش ماه پایانی، مجتبی الساده ترجمه محمود مطهری نیا

  جامعه و شرایط آخرالزمان به گونه ای است که در هر لحظه و هر ساعت باید منتظر پیش آمدی بود!

آخرالزمان به روایتی، زمانی است که متصل به ظهور حضرت مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) می شود.
آخرالزمان محل فعالیتهای فوق برنامه ی شیطان است، زمانی است که ابلیس برای چنگ زدن به زندگی خود دست به هر وسوسه و فریبی می زند و شیاطین زیادی می پروراند.
به اذن خدا، تنها کسانی از این تاریکستان، روح سالم بدر می برند که نور خدا را یافته باشند و این نور به قول صادق آل رسول (علیه السلام) چون نور خورشید آشکار است.
کافی است در آخرالزمان چشم باز کنیم تا نور خورشید را بیابیم. اما این چشم باز کردن چگونه است؟ باید نشانه های آمدن و نشانه های آخرالزمان را خوب بشناسیم. با شناخت این نشانه ها هرگز غافلگیر نمی شویم و با اذن خداوند خود را تا آمدن امام (ع) با جان و ایمانی سالم، نگه می داریم.
امیرالمؤمنین علی (ع) می فرمایند:

«آگاهترین مردم کسی است که وقایع روزگار او را غافلگیر نکند.»


علائم ظهور حضرت مهدی (عج) در آخرالزمان اتفاق می افتد و دو نوع است:

 
 

«ندا» بلند شدن صدا و ظهور آن است و گاهي فقط به صدا اطلاق مي‏شود.
(راغب، المفردات.)
در اينجا منظور از نداي آسماني، ظاهرا صدايي است كه در آستانه ظهور حضرت مهدي عليه السلام از آسمان شنيده مي‏شود.
(ر.ك: الغيبه، ص 253، ح 13.)
و همه مردم، آن را مي‏شنوند.
در روايات، تعبيرهاي «ندا»، «صيحه» و «صوت» بيانگر اين نشانه ظهور است؛ اگرچه ممكن است به نظر رسد