داستانهای من وعباس 

ماموران حکومتی

قسمت اول

        درب مهدیه به صدا در آمد. نگاه نگران همگی به روی نگاههای هم لغزید. چند نفری که داشتند وضو میگرفتند، همانجا خشکشان زد. عباس با دهان باز مات و مبهوت بر جای خود میخکوب شد. او بپای سر کوچه مهدیه بود و ان ساعت نوبت او بود تا سر کوچه وخیابان یغما نگهبانی بدهد تا اگر ماموران حکومت نظامی و یا اقدام مشکوکی را مشاهده کرد سریعا به بقیه  اطلاع داده تا فرارکنند و یا مخفی شوند.

        حالا چند دقیقه هم نمی شد که عباس برای یک کار کوچک داخل مهدیه شده بود وپشت سرش درب ورودی به صدا در امده بود.نگرانی در چشمان همه موج میزد، هر کس به گوشه ای دویده وخود را پنهان میکرد. حسام اهسته به سمت درب رفت. صدای در که دوباره بلند شد حسام با صلابت گفت:

_ کیه مگه سر اوردی؟

_ من هستم می خواهم نماز ظهرم را بخوانم. اگر اجازه می دهید داخل بیایم.

_ کمی امون بده الان میام.

        از فرصت به وجود آمده بچه ها بیشتر استفاده کرده و پنهان شدند. حسام درب را باز کرد و بفرمایی گفت، برای یک لحظه مات و مبهوت ماند. ستوان ارتشی در حالی که کلتی به کمر بسته بود سلامی کرد و وارد شد و همراه با نگاهی کاوشگرانه که به اطراف میکرد پرسید:

_ ببخشید دستشویی کجاست؟

       حسام از این بی احتیاطی که کرده بود خودش حسابی جا خورده با دست دستشویی را نشان داد و بلا فاصله به داخل کوچه نگاهی انداخته در را بست وبه پشت در تکیه داد. چشمانش را برای لحظه ای بست صدای ضربان قلبش را میشنید. افسر ارتشی به داخل رفت. و حسام به.سمت بچه ها رفته و اهسته به هرکدام قاراشمیش بودن اوضاع را خبر داد. عباس که متوجه شده بود چه کار اشتباهی کرده است. به سرعت بلند شد از درب مهدیه بیرون رفت و بعد از چند دقیقه برگشت و کنار گوش حسام گفت:

 _ تا سر خیابان زند از این طرف و تا خابون فردوسی از ان طرف نگاه کردم ولی هیچ خبری نیست. فقط سمت زند ماشین حکومت نظامی سرجای همیشگیش بود و سربازا هم مثل معمول توش چرت میزدند.

        این را گفت و برای کاری که به او محول کرده بودند دوباره از در بیرون رفت. خیال حسام کمی اسوده شد. افسر جوان که وضوی خود را گرفته بود مهری برداشته ودر گوشه ای به نماز ایستاد. حسام از اینکه مرد ارتشی کلت خود را در اورده و کمی پایین تر از مهر نمازش آن را بر روی زمین قرار داده بود سخت در تعجب بود. فکری شیطنت گونه چند بار ذهن او را قلقلک میداد. به بهانه های مختلف خود را به افسر جوان چند باری نزدیک کرد  ولی هربار با تردید ودودلی خود را به کاری دیگر سرگرم کرده و دور شده بود. جاذبه کلت کمری دست از سرش بر نمیداشت. هزاران نقشه تصرف کلت به ذهنش هجوم اورده بود. یک ان کلت را از جلو افسر جوان قاپیده مسلح کرده وبه سرعت از انجا فرار میکرد. اما به نظرش خیلی نقشه  مسخره ای امد.

        جاروی فراشی را بر داشت. شروع کرد مانند یک خادم مسجد ارام دور بر اورا جارو زدن ودر یک فرصت مناسب با ضربه ای کلت را از جلو افسر جوان دور کرده و با خیز بلندی انرا تصرف کرده وفرار کرده بود. پس از کمی مکث سر خود را تکانی داد وانرا نیز نپسندیده بود. 

      دلش می خواست حتما کاری کند کارستان به یاد قهرمانان داخل فیلمهای مختلف افتاد که با حرکاتی عجیب وغریب در انجام کارهای اینچنینی همیشه موفق بوده واسلحه را تصرف کرده و دشمن خود را از پای در می آورند. دیگر درنگ را جایز ندانست. تصمیم اخر را گرفت. 

       به اهستگی خود را به محل نماز مرد نزدیک کرد. تا از سجده بر خاسته وقصد قیام رکعت بعد را کرداسلحه را بر داشته مسلح کرد وروی سر افسر جوان گذاشته وبلافاصله شلیک کرد.

این خاطره ادامه دارد.

احمدعبدالله زاده 

بهمن ماه ۱۳۹۲ 

برای شادی روح شهید حسام (محمدخلیل)فرزدقی نقش افرین این خاطره صلوات.

منیع: وب سايت به کاکو لبخند