بخش یازدهم و آخرین از سلسله یادداشت های توسل؛ طعنه جاهلان، تبیین عالمان منتشر شد:

وارد خانه خاله شهناز که شدیم، اولین چیزی که توجهم را جلب کرد، کاسه های پر پسته و بشقاب های پر میوه بود. قبل از ما دایی شهرام و زن دایی آمده بودند. پسر کوچکشان هم‌ که چاقی مفرط را وارد دوران جدیدی کرده و تعاریف سازمان بهداشت جهانی را زیر سوال برده است، مشغول تناول کیک خامه ای و موز برزیلی و پسته رفسنجانی بود.
موزهایشان مثل همیشه درجه یک بود؛ چیزی که در خانه ما پیدا نمی شد. البته در خانه ما کلا موز پیدا نمی شد و هر چه بود، پرتقال های آلوچه مانند و خیارهای هویج آسا بود!!
خاله شهناز به چیزی به نام اسراف معتقد نبود. می گفت مهمان، آمده است که بخورد! پس هر چه حجم شکمش بزرگ تر شود میزبان، تکریم سخاوتمندانه تری کرده است! بنده خدا در فضای عرب جاهلی سیر می کرد و به گمانم اگر شرایط به او اجازه می داد، جلوی پای میهمان، شتر نحر می کرد و پیش چشم شان به سیخ می کشید و شتر شکم‌پر به خوردشان می داد!! کلا فامیل مادرم این گونه اند. ریخت و پاش می کنند و اسمش را سخاوت می گذارند.
در آن سوی میدان، فامیل های پدرم هستند به رهبری عمه شهین. کسی که مبحث بخل در علم اخلاق به قبل و بعد از او تقسیم می شود. در ۲۴ ساعت به بچه هایش یک وعده غذا می دهد. مهمان دعوت نمی کند و اگر هم سرزده، میزبان کسی بشود، خود شخص پس از مدتی در اثر سوء تغذیه و ابتلائات گوارشی خانه را ترک می کند. شنیده ام اخیرا به جای لامپ از چراغ قوه گوشی هایشان استفاده می کنند. عمه حساب کرده که هزینه شارژ گوشی کمتر از روشنایی لامپ است!!  
خلاصه خانواده پدری و مادری من، در دو سر افراط و تفریط ایستاده اند و ما هم به ادعای پدرم، پرچمدار میانه روی و اعتدال معاصریم!! به خاطر همین نه خیار قلمی می گیریم نه سالادی، نه پرتقال گندیده و نه تامسون، نه پسته درجه یک و نه دربسته، نه برنج ایرانی اعلا و نه تایلندی بی کیفیت. از همه چیز میانه اش را انتخاب می کنیم.
_ مهران! این مودم دوباره روشن مونده! مگه نگفتم نه همیشه روشن باشه نه دائما خاموش! گاهی روشن و گاهی خاموش‌.
+عرض نکردم! ببخشید باید برم مودم رو خاموش کنم. فعلا خداحافظ

سوال: همواره گفته می شود اسلام، نوروز را تایید کرده است و این دو با هم قابل جمعند. در حالی که از امام کاظم علیه السلام روایتی نقل شده که به نظر در تقابل با فرهنگ نوروز است.

پاسخ: برای پاسخ به این پرسش، ابتدا باید متن حدیث مذکور را از نظر گذراند:
 

«حكي أن المنصور تقدم إلى موسى بن جعفر عليهما السلام بالجلوس للتهنئة في يوم النيروز ... فقال: إني قد فتشت الاخبار عن جدي رسول الله صلى الله عليه وآله فلم أجد لهذا العيد خبرا، وإنه سنة الفرس ومحاها الاسلام ومعاذ الله أن نحيي ما محاها الاسلام. فقال المنصور: إنما نفعل هذا سياسة للجند فسألتك بالله العظيم إلا جلست، فجلس ... »  ( بحار الانوار، ج56، ص100 )
حکایت شده که منصور به سوی امام کاظم علیه السلام فرستاد تا در روز نوروز برای تهنیت جلوس کند ... حضرت فرمود من اخبار جدم رسول خدا را بررسی کردم و در آنها برای این عید خبری نیافتم و این سنت ایرانیان است که اسلام آنرا محو کرده است و به خدا پناه می برم که چیزی را که اسلام محو کرده احیاء کنم. منصور در پاسخ گفت: ما این کار را برای اداره (سرگرمی) لشکریان انجام می دهیم و تو را به خدای بزرگ سوگند می دهم که در این مجلس بنشینی و آنگاه حضرت نشست.
متخصصان دانش حدیث شناسی برای جمع میان این حدیث و احادیث دیگر، نکاتی متذکر شده اند که ما به دو مورد اشاره می کنیم:
1: حدیث معلی بن خنیس – که نوروز را تایید می کرد – از نظر سندی قوی تر و نزد اصحاب حدیث، مشهور تر است. بنابراین نباید به این حدیث اعتنایی کرد. مرحوم مجلسی، جزء قائلان به این نظریه است. (در بحار الانوار، ج56، ص100)
2: امام کاظم (ع) دنبال بهانه ای بوده اند تا در جلسه شرکت نکنند. زیرا منصور دنبال سوء استفاده سیاسی از وجود مبارک امام بوده است. بنابراین انگیزه صدور حدیث، تقیه برای حفظ جان است نه بیان حکم واقع.
بنابراین، نوروز با فرهنگ اسلامی تضاد و تخالفی ندارد. 

پی نوشت: اهل فن، برای تحقیق و پژوهش بیشتر می توانند به پاورقی مرحوم علامه مجلسی در بحار الانوار، ج56، ص100 ذیل همین حدیث مراجعه نمایند.