برسی در کتاب «مشارق» می‌گوید: در حکایت سلمان روایت شده است: وقتی که شیر بر او حمله کرد گفت:

«یا فارس الحجاز أدرکني»

«ای اسب سوار حجاز مرا دریاب» 

ناگهان سواری ظاهر گردید و او را خلاص کرد و به آن شیر دستور داد از الآن مرکب او باش.

و سلمان بر او هیزم بار می‌کرد و به خاطر اطاعت کردن از فرمان علی (ع) بارکشی می‌کرد و آنها را از صحرا تا دروازۀ شهر می‌آورد.[1]

برسی در کتاب «مشارق الأنوار» نقل می‌کند که صاحب کتاب «عیون الأخبار» روایت کرده است :

روزی حضرت امیرالمؤمنین (ع) در راهی می‌گذشت ، یک نفر یهودی که از یهودیان خیبر بود با آن حضرت همراه شد ، در بین راه به درّه‌ای که بر اثر سیل آب زیاد جمع شده بود رسیدند، یهودی فوراً پارچه‌ای را که نخی یا پشمی بود به خود پیچیده و روی آب به راه افتاد، مقداری که رفت علی (ع) را صدا زد و گفت: اگر آنچه را من می‌دانم تو می‌دانستی از آب عبور می‌کردی همان طور که من عبور کردم.

امیرالمؤمنین (ع) به او فرمودند: قدری توقّف کن سپس اشاره‌ای فرمود، فوراً آب منجمد گردید و سفت شد و به روی آن به راه افتاد.

یهودی که چنین دید خود را بر قدم های علی (ع) انداخت و عرض کرد: ای جوانمرد؛ چه چیزی گفتی که آب را به سنگ تبدیل کردی؟

امیرالمؤمنین (ع) فرمود: تو چه چیزی گفتی که بر روی آب عبور کردی؟ عرض کرد:

أنا دعوت اللّه بإسمه الأعظم.

من خدا را به اسم اعظم او خواندم.

امیرالمؤمنین (ع) فرمود: اسم اعظم خدا چیست؟

عرض کرد: اسم جانشین حضرت محمّد (ص)

امیرالمؤمنین (ع) فرمود: من جانشین حضرت محمّدم.

یهودی به حقّانیّت آن حضرت اعتراف کرد و اسلام آورد[1].

 خطبه حضرت علیّ ابن ابیطالب( که درود خدا بر او باد) معروف به خطبه بدون نقطه

الحَمدُ لِلّهِ أهلِ الحَمدِ وَ أحلاهُ، وَ أسعَدُ الحَمدِ وَ أسراهُ، وَ أکرَمُ الحَمدِ وَ أولاهُ.
الواحدُ الاحدُ الأحَدُ الصَّمَدُ، لا والِدَ لَهُ وَ لا وَلَدَ.
سَلَّطَالمُلوکَ وَ أعداها، وَ أهلَکَ العُداةَ وَ أدحاها، وَ أوصَلَ المَکارِمَوَ أسراها، وَ سَمَکَ السَّماءَ وَ عَلّاها، وَ سَطَحَ المِهادَ وَ طَحاها،وَ وَطَّدَها وَ دَحاها، وَ مَدَّها وَ سَوّاها، وَ مَهَّدَها وَ وَطّاها،وَ أعطاکُم ماءَها وَ مَرعاها، وَ أحکَمَ عَدَدَ الاُمَمِ وَ أحصاها، وَعَدَّلَ الأعلامَ وَ أرساها....

معروف به خطبه بدون الف

کفعمی در مصباح، از هشام بن سایب کلبی و او از ابی صالح روایت می کند که: روزی جمعی از اصحاب پیغمبر بحث می نمودند در اطراف این موضوع که کدام حرف است در حروف که از همه بیشتر در کلام موجود است؟ معلوم شد حرف الف از همه بیشتر است و هیچکس نمی نتواند کلامی بگوید که الف در آن نباشد.حضرت امیرالمؤمنین (علیه السّلام) حضور داشتند. بدون تأمّل و فی البداهه خطبه ای فرمودند. چنانکه عقلها حیران ماند و نام این خطبه را مونقه گذاشتند؛ یعنی در حسن و نیکویی و بلاغت، شگفت آور است. فرمودند:

حَمِدتُ مَن عَظُمَت مِنَّتُهُ، وَ سَبَغَت نِعمَتُهُ، وَ سَبَقَت رَحمَتُهُ، وَ تَمَّت کَلِمَتُهُ،

وَ نَفَذَت مَشیَّتُهُ، وَ بَلَغَت حُجَّتُهُ، و عَدَلَت قَضیَّتُهُ، وَ حَمِدتُ حَمَدَ مُقِرٍّ بِرُبوبیَّتِهِ،

مُتَخَضِّعٍ لِعُبودیَّتِهِ، مُتَنَصِّلٍ مِن خَطیئتِهِ، مُعتَرِفٍ بِتَوحیَدِهِ، مُستَعیذٍ مِن وَعیدِهِ،

مُؤَمِّلٍ مِن رَبِّهِ مَغفِرَةً تُنجیهِ، یَومَ یُشغَلُ عَن فَصیلَتِهِ وَ بَنیهِ، وَ نَستَعینُهُ،

وَ نَستَرشِدُهُ، وَ نُؤمِنُ بِهِ، وَ نَتَوَکَّلُ عَلَیهِ، وَ شَهِدتُ لَهُ بِضَمیرٍ مُخلِصٍ موقِنٍ،

وَ فَرَّدَتُهُ تَفریدَ مُؤمِنٍ مُتقِنٍ، وَ وَحَّدَتُهُ تَوحیدَ عَبدٍ مُذعِنٍ لَیسَ لَهُ شَریکٌ فی

مُلکِهِ، وَ لَم یَکُن لَهُ وَلیٌّ فی صُنعِهِ،....

شیخ حر عاملی در کتاب «جواهر السنیّة» از ابن عبّاس حدیثی نقل می کند که گفت :

امیرالمومنین علی بن ابیطالب (ع) آبی آشامید ، پس از آن پیغمبر اکرم (ص) سجده کرد، عرض کردند : ای رسول خدا ؛ چرا در این موقع سجده کردی؟ فرمود:

همینکه علی (ع) آب را آشامید خدای تبارک و تعالی ندا کرد:

هنیئاً مرئیاً یا ولیّي و حجّتي علی خلقي ، و أمیني علی عبادی.

گوارایت باد ای ولیّ من ؛ و ای کسی که حجّت من بر مخلوقاتم هستی ؛ و امین من بر بندگانم می باشی . [1]

از امیرالمؤمنین علی (ع) روایت شده -  و آن حدیث مشهوری است - که فرمود:

کلّما في القرآن في الحمد ، و کلّما في الحمد في البسملة ، و کلّما في البسملة في باء في النقطة ، و أنا النقطة الّتي تحت الباء.

تمام آنچه در قرآن است در سوره ی حمد است و آنچه در سوره حمد است در ( بسم الله الرحمن الرحیم ) جمع شده است ، و آنچه در ( بسم الله الرحمن الرحیم ) است در باء آن است و همه ی اسرار باء در نقطه ی آن است و من نقطه ی زیر باء هستم.[1]