در کتاب «صفوة الأخبار» از أعمش نقل می‌کند :

کنیزی سیاه چهره و کور را دیدم که به مردم آب می‌داد و می‌گفت: به دوستی و محبّت حضرت علی بن ابی طالب (ع) بیاشامید.

سپس او را در مکه دیدم که بینا گشته و به مردم آب می‌دهد، و این بار می‌گوید: بیاشامید به محبّت کسی که خدا به خاطر او بینائی را به من برگردانید.

اعمش می‌گوید: قضیِه را با او در میان گذاشتم و گفتم: تو را در مدینه نابینا دیدم که آب می‌دادی و می‌گفتی: به محبّت علی بن ابی طالب (ع) بیاشامید و اکنون می‌بینم بینا گشته‌ای ، مرا از این مطلب با خبر کن.

کنیز گفت: مردی را دیدم که به من فرمود: ای کنیز؛ آیا تو اهل ولایت و محبّت علیّ بن ابی طالب (ع) هستی؟ گفتم: بلی، آنگاه دعا کرد و گفت:

خدایا؛ اگر راست می‌گوید بینائی‌اش را به او برگردان، بخدا قسم، به برکت دعای او فوراً دیدگانم روشن و چشمانم بینا گردید.

به او گفتم تو کیستی ؟ گفت: «أنا الخضر و أنا من شیعة عليّ بن أبي طالب (ع)»، من خضر و از شیعیان علیّ بن ابی طالب می‌باشم.[1]