ابزار هدایت به بالای صفحه

آیا میدانید پس از سه روز، مراسم غدیر پایان پذیرفت و آن روزها به عنوان «أیام ‌الولایه» در ذهنها نقش بست؟

 

، و گروهها و قبایل عرب، هر یک با دنیایی از معارف اسلام، پس از وداع با پیامبرشان و معرفت کامل به جانشین او، راهی شهر و دیار خود شدند. اهل مکّه و یمن به سمت جنوب از راهی که آمده بودند بازگشتند و قبایل مختلف در مسیر راه به منطقه‌ی سکونت خود رفتند. پیامبر (صلی الله علیه و آله) نیز عازم مدینه گردیدند در حالی که کاروان بعثت را به سر منزل مقصود رسانده بودند.

خبر واقعه‌ی «غدیر» در شهرها منتشر شد و به سرعت شایع گردید و به گوش همگان رسید، و بدون شک توسط مسافران و ساربانان و بازرگانان تا أقصی نقاط عالم آن روز یعنی ایران و روم و چین پخش شد و غیر مسلمانان هم از آن با اطلاع شدند.

 

۱. روز قبولی توبه‌ی حضرت آدم (علیه‌السلام).

۲. روز حضرت شیث، فرزند و وصی حضرت آدم (علیهما السلام). 

۳. روز نجات حضرت ابراهیم (علیه‌السلام) از آتش. 

۴. روز نصب حضرت موسی (علیه‌السلام) حضرت هارون (علیه‌السلام) ‌را. 

۵. روز حضرت ادریس (علیه‌السلام). 

۶. روز حضرت یوشع بن نون وصی حضرت موسی (علیهما السلام). 

۷. روز نصب حضرت عیسی (علیه‌السلام) وصی خود شمعون را. 

بعضی از موارد فوق که به صورت مبهم آمده و واقعه‌ی آن روز ذکر نشده به پیروی از متن حدیث است و احتمالا مربوط به روز مبعوث شدن ایشان به نبوت یا منصوب شدنشان به وصایت باشد. 

کتاب اسرار غدیر صفحه ۲۴۲

 

هنگامی که جریان غدیر واقع شد، منافقین گفتند: «حیله ی ما باطل شد.» وقتی مردم متفرق شدند آنان نزد یکدیگر جمع شده بودند و از آنچه واقع شده بود، تأسف می خوردند. در این هنگام سوسماری از کنار ایشان عبور کرد؛ آنان به یکدیگر گفتند: 

«ای کاش محمد این سوسمار را ... امامِ ما قرار می داد!!» 

ابوذر این سخن را شنید و به پیامبر (صلی الله علیه و آله) گزارش داد. وقتی حضرت آنان را احضار کرد به دروغ قسم یاد کردند که چنین نگفته اند. حضرت فرمود: 

«جبرئیل برایم خبر آورده است که روز قیامت قومی را می آورند که امام آنان سوسمار است! مواظب باشید که شما نباشید!!» ۱ 

 

منبع: 

۱. اسرار غدیر، ص ۸۳ (به نقل از بحار، ج ۳۷، ص ۱۶۳

در مکه دستور الهی بر پیامبر (صلی الله علیه و آله) چنین وحی شد: «نبوت تو به پایان رسیده و روزگارت کامل شده است. اسم اعظم و آثار علم و میراث انبیاء را به علی بن ابی‌طالب (علیه السلام) بسپار که اولین مومن است. من زمین را بدون عالمی که اطاعت من و ولایتم با او شناخته شود و حجت بعد از پیامبرم باشد رها نخواهم کرد».

یادگارهای انبیاء، صحف آدم و نوح و ابراهیم و تورات و انجیل و عصای موسی (علیهم ‌السلام) و انگشتر سلیمان (علیه‌السلام) و سایر میراثهای ارجمندی است که فقط در دست حجج الهی است. تا آن روز خاتم انبیاء (صلی الله علیه و آله) حافظ این میراثهای الهی بود و اینک به دستور الهی به امیرالمومنین (علیه‌السلام) منتقل شد. این ودایع از امیرالمومنین (علیه‌السلام) به امامان بعد منتقل شده تاکنون که در دست مبارک آخرین حجت پروردگار حضرت بقیه الله الاعظم (علیه‌السلام) است.

پیامبر (صلی الله علیه و آله)، امیرالمومنین (علیه‌السلام) را فرا خواند و جلسه‌ی خصوصی تشکیل دادند و یک شبانه روز برنامه‌ی سپردن ودایع الهی طول کشید

 

منبع سایت غدیرستان

با اینکه انتظار می‌رفت پیامبر خدا در این اولین و آخرین سفر حج خود مدتی در مکه بمانند، ولی بلافاصله پس از اتمام حج حضرت به منادیِ خود بلال دستور دادند تا به مردم اعلان کند: فردا کسی جز معلولان نباید باقی بماند، و همه باید حرکت کنند تا در وقت معین در «غدیر خم» حاضر باشند.

 

انتخاب منطقه‌ی «غدیر» که به امر خاص الهی بود از چند جهت قابل ملاحظه است:

 

اول اینکه در راه بازگشت از مکه، کمی قبل از محل افتراق کاروانها و تقاطع مسیرهاست.

 

دوم اینکه در آینده‌ های اسلام که کاروانهای حج در راه رفت و برگشت از این مسیر عبور می‌کنند با رسیدن به وادی غدیر و نماز در مسجد پیامبر (صلی اللَّه علیه و آله)، تجدید خاطره و بیعتی با این زیر بنای اعتقادی خود می‌نمایند و یاد آن در دلها احیاء می‌گردد.

 

 

سوم اینکه «غدیر» کمی قبل از «جحفه»، بیابانی وسیع و آبگیری برای جمع شدن آب سیلها و همچنین آب چشمه ‌ای که از سمت شمال غربی به آن می‌ریزد و چند درخت کهنسال تنومند بوده، که برای برنامه‌ی سه روزه پیامبر (صلی اللَّه علیه و آله) و ایراد خطبه برای آن جمعیت انبوه بسیار مناسب بوده است. 

برای مردم بسیار جالب توجه بود که پیامبرشان- پس از ده سال دوری از مکه- بدون آنکه مدتی اقامت کنند تا مسلمانان به دیدارش بیایند و مسائل خود را مطرح کنند، بعد از اتمام مراسم حج فوراً از مکه خارج شدند و مردم را نیز به خروج از مکه و حضور در «غدیر» امر نمودند. 

صبح آن روز که پیامبر صلی اللَّه علیه و آله از مکه حرکت کردند، سیل جمعیت که بیش از صد و بیست هزار نفر تخمین زده می‌شدند به همراه حضرت حرکت کردند. حتی پنج هزار نفر از مکه و عده‌ای حدود دوازده هزار نفر از اهل یمن- که مسیرشان به سمت شمال نبود- برای درک مراسم غدیر همراه حضرت آمدند. 

 

منبع:

اسرار غدیر صفحه ۴۲

پیامبر صلی الله علیه و آله دستور دادند تا زنان هم با آن حضرت بیعت کنند و به عنوان «امیرالمومنین» سلام کنند و به حضرتش تبریک و تهنیت بگویند، و این دستور را درباره‌ی همسران خویش موکد داشتند.

برای این منظور دستور دادند تا ظرف آبی آوردند، و پرده‌ای بر روی آن زدند بطوری که زنان در آن سوی پرده با قرار دادن دست خود در آب، و قرار دادن امیرالمومنین علیه‌السلام دست خود را در سوی دیگر با آن حضرت بیعت کنند؛ و بدین صورت بیعت زنان هم انجام گرفت.

یادآورمی‌شود که بانوی بزرگ اسلام حضرت فاطمه‌ی زهرا علیهاالسلام از حاضرین در غدیر بودند. همچنین کلیه همسران پیامبر صلی الله علیه و آله و ام‌هانی خواهر امیرالمومنین علیه‌السلام و فاطمه دختر حضرت حمزه و اسماء بنت عمیس در آن مراسم حضور داشتند. 

 

بحارالانوار: ج ۲۱ ص ۳۸۸. عوالم ج ۳:۱۵ ص ۳۰۹.

اسرار غدیر صفحه ۵۸

- در مکه، جبرئیل لقب «امیرالمؤمنین» را به عنوان اختصاص آن به علی بن ابی طالب (علیه‌السلام) از جانب الهی آورد، اگر چه این لقب قبلاً نیز برای آن حضرت تعیین شده بود. 

پیامبر (صلی اللَّه علیه و آله) دستور دادند تا یک یک اصحاب نزد علی (علیه‌السلام) بروند و به عنوان «امیرالمؤمنین» بر او سلام کنند و «السلام علیک یا امیرالمؤمنین» بگویند، و بدین وسیله در زمان حیات خود، از آنان اقرار بر امیر بودن علی (علیه‌السلام) گرفت. 

در اینجا ابوبکر و عمر به عنوان اعتراض به پیامبر (صلی اللَّه علیه و آله) گفتند: آیا این حقی از طرف خدا و رسولش است؟ حضرت غضبناک شد و فرمود: «حقی از طرف خدا و رسولش است، خداوند این دستور را به من داده است». (۳)

 

- حذیفه پس از قتل عثمان و خلافت ظاهری امیرالمؤمنین علیه‌السلام در شهر مدائن امیر بود. او برای بیعت گرفتن از مردم برای امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) برفراز منبر رفت و در خطابه‌ای گفت: «اکنون امیرالمؤمنین حقیقی و سزاوار به این نام صاحب اختیار شما شده است»! یک جوان ایرانی به نام مسلم پس از مراسم بیعت نزد حذیفه آمد و پرسید: این که گفتی «امیرالمؤمنین حقیقی»، تعرض و اشاره به خلفای قبل از او بود. اگر سه خلیفه‌ی قبل حقیقی نبودند مطلب را برایمان روشن کن! 

حذیفه در پاسخ او مطالب مفصلی از تاریخ اسلام بیان کرد تا به ماجرای غدیر رسید و آن را با تفصیل کامل بیان کرد که در هیچ روایتی بدان تفصیل بیان نشده است. او قسمت اصلی غ/NB/KPیر را چنین بیان کرد: پیامبر (صلی اللَّه علیه و آله) در غدیر خم ولایت علی (علیه‌السلام) را با صدای بلند اعلام کرد، و اطاعت او را بر مردم واجب کرد... و فرمود: «مَنْ کُنْتُ مَوْلاهُ فَعَلِیٌّ مَوْلاهُ...». سپس دستور داد همه‌ی مردم با او بیعت کنند، و همه بیعت کردند. (۴)

 

منبع: 

(۳)-اسرار غدیر  صفحه ۴۱ 

بحارالأنوار: ج ۳۷ ص ۱۱۱ و ۱۲۰. عوالم: ج ۳:۱۵ ص ۳۹. کتاب سلیم بن قیس: ص ۷۳۰.

(۴)- اسرار غدیر صفحه ۲۸۵

سایت غدیرستان

امام رضا (علیه السلام) از پدرش امام موسی بن جعفر (علیه السلام) از جدش امام صادق (علیه السلام) نقل می فرماید: روز غدیر نزد اهل آسمان مشهورتر از اهل زمین است. 

خداوند تعالی در بهشت قصری خلق فرموده که بنای آن خشتی از نقره و خشتی از طلاست. در آن قصر صد هزار اتاق سرخ رنگ و صد هزار خیمه ی سبز رنگ وجود دارد و خاک آن از مشک و عنبر است. در آن قصر چهار نهر جاری است: نهری از شراب و نهری از شیر و نهری از عسل. در کناره های این نهرها درختانی از انواع میوه ها قرار دارد و بر آن درختانی طیوری هستند که بدن های آنها از لولو و بالهایشان از یاقوت است و به انواع صداها می خوانند. 

روز غدیر که فرا می رسد اهل آسمان ها وارد این قصر می شوند و تسبیح و تقدیس و تهلیل می گویند. آن پرندگان هم به 

پرواز در می آیند و خود را به آب می زنند و سپس در آن مشک و عنبر می غلطند. آنگاه که ملائک جمع شدند بار دیگر به پرواز در می آیند و آن عطرها را بر آنان می پاشند. 

ملاوکه در روز غدیر نثار فاطمه (علیها السلام) را به یکدیگر هدیه می دهند. وقتی آخرین ساعات روز غدیر فرا می رسد ندا می آید: «به مراتب و درجات خود برگردید که به احترام محمد  و علی (علیه السلام) تا سال آینده در چنین روزی از لغزش و خطر در امان خواهید بود». 

 

منبع: 

اسرار غدیر، ص ۲۳۸

 

آیا می دانید یکی از ألقاب علی (علیه السلام) "آیه" و "نشانه" است؟

 

- أمیر المومنین (علیه السلام) فرمودند: «أَنَا الْآیَهُ الْعُظْمَى وَ الْمُعْجِزُ الْبَاهِرُ».

من بزرگترین آیه ونشانه خدا و معجزه آشکارهستم. (۱)

 

- رسول خدا (صَلَّى اللَّهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ) فرمودند: «إِنَّهُ مِحْنَهُ الْوَرَى وَ الْحُجَّهُ الْعُظْمَى وَ الْآیَهُ الْکُبْرَى».‏

علی (علیه السلام) وسیله آزمایش بشر و حجه عظمى و آیت کبرى‏ است. (۲)

 

- رسول خدا (صَلَّى اللَّهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ) فرمودند: «عَلِیٌّ آیَهُ الْحَقِّ، وَ رَایَهُ الْهُدَى».‏  

علی (علیه السلام) نشانه ی حق و پرچم هدایت است. (۳) 

 

- امام صادق (علیه السلام) در زیارت امیرالمومنین (علیه السلام) فرمود: «کَاشِفِ الْکَرْبِ عَنْ وَجْهِهِ الَّذِی جَعَلْتَهُ سَیْفاً لِنُبُوَّتِهِ وَ آیَهً لِرِسَالَتِه»‏

او برطرف کننده غم های پیامبر بود که خداوند او را شمشیر برای دفاع از نبوت و نشانه رسالت قرار داد. (۴)

 

- أمیر المومنین (علیه السلام) فرمودند: «أَنَا أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ، وَ یَعْسُوبُ الْمُتَّقِینَ، وَ آیَهُ السَّابِقِین‏».

من امیرمومنان و پیشوای پرهیزکاران و نشانه سبقت گرفتگان به اسلام هستم. (۵)

 

 

منبع:

(۱) بحار الأنوار (ط - بیروت)، ج‏۵۴، ص: ۳۳۶

(۲)الأمالی( للصدوق)، النص، ص: ۳۱

(۳)الأمالی (للطوسی)، النص، ص: ۵۰۶

(۴)بحار الأنوار (ط - بیروت)، ج‏۹۷، ص: ۳۰۷

(۵)مختصر البصائر، ص: ۱۳۳

 

رسول خدا (صلی الله علیه وآله) فرمودند: «خَیرُ إِخْوَتِی عَلِی وَ خَیرُ أَعْمامِی حَمْزَهُ».

بهترین برادر من علی، و بهترین عموهایم حمزه است. (۱)

 

پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) فرمودند: «خَیرُ مَنْ أَخْلَفُ بَعْدِی وَ خَیرُ أَصْحابِی عَلِی».

بهترین فردی که بعد از خود باقی می گذارم و بهترین یاوران من علی است. (۲)

‏

رسول خدا (صلی الله علیه و آله): «عَلِیُّ بْنُ أَبِی طَالِبٍ خَیْرُ هَذِهِ الْأُمَّهِ [مِنْ‏] بَعْدِی وَ فَاطِمَهُ وَ الْحَسَنُ وَ الْحُسَیْنُ علیهم السلام فَمَنْ قَالَ غَیْرَ هَذَا فَعَلَیْهِ لَعْنَهُ اللَّهِ».

علی و فاطمه و حسن و حسین (علیهم السلام) بهترین افراد امّت بعد از من هستند، هر که غیر از این بگوید لعنت خدا بر او باد. (۳)

 

رسول خدا (صلی الله علیه و آله) فرمودند: «أخی خَیرُ الْأَوْصِیاءِ وَ سِبْطَی خَیرُ الْأَسْباطِ وَ سَوْفَ یخْرِجُ اللَّهُ تَبارَکَ و َتَعالی منْ صُلْبِ الْحُسَینِ أَئِمَّۀَ أَبْرارٍ».

برادرم علی بهترین اوصیاء و دو سبط من بهترین اسباط هستند و به زودی خداوند از صلب حسین، امامان ابرار را به دنیا خواهد آورد. (۴)

 

منبع:

۱-کنزالعمال ج۱۱ص۶۰۰

۲-بحار ج۳۶  ص  ۳۱۸ 

۳-مائه منقبه من مناقب أمیر المؤمنین و الأئمه، ص: ۱۲۶ منقبه ۶۰

۴-بحار ج۳۶  ص ۲۹۳