تاريخ‏نويسان گفته‏اند «مسلم بن کثير» براي ياري حضرت اباعبدالله الحسين خود را از کوفه به کربلا رسانيد؛ اما در مدخل کربلا دستگير شد و به شهادت رسيد. [1]  ابن‏شهر آشوب بر اين باور است که مسلم در حمله نخستين به شهادت رسيده است. [2] . در زيارت ناحيه آمده: «السلام علي مسلم بن کثير الازدي؛ سلام بر مسلم بن کثير ازدي» شيخ طوسي رضي الله عنه مسلم بن کثير را از ياران حضرت اباعبدالله الحسين به شمار آورده است. [3] .

پی نوشتها :

[1] ابصار العين، ص 165، مقصد 10.

[2] مناقب آل ابي‏طالب، ج 4، ص 113؛ منتهي الآمال، ج 1، ص 654.

[3] رجال شيخ طوسي، ص 80.

منبع: ياران شيداي حسين بن علي ؛ مرتضي آقا تهراني ؛ صادق آل محمد صفحه 114

[1] .

رافع فرزند «عبدالله» و «غلام مسلم ازدي» است. ايشان همراه مولاي خود مسلم به امام حسين عليه‏السلام پيوست و بعد از او به مقام شهادت نائل آمد. «مامقاني» گفته شهادت ايشان پس از مسلم در حال مبارزه، بعد از نماز ظهر اتفاق افتاده است. [2] .

پی نوشتها :

[1] گفتني است فضيل بن زبير وي را غلام اهل شنوئة (شنوئة شاخه‏اي از قبيله أزد مي‏باشد. معجم قبال العرب ج 1، ص 15 و ج 2، ص 614) دانسته است. (تسمية من قتل الحسين عليه‏السلام، ش 92).

[2] تنقيح المقال، ج 1، ص 236.

منبع: ياران شيداي حسين بن علي ؛ مرتضي آقا تهراني ؛ صادق آل محمد صفحه 115

«جندب» پسر «حجر بن عدي کندي خولاني» است. [1]  شيخ طوسي وي را از اصحاب امام حسين عليه‏السلام دانسته است. [2]  «حجر» پدر «جندب» از ياران و اصحاب امام علي عليه‏السلام بود که معاويه او را به سبب حمايت بي‏دريغش از مولا علي عليه‏السلام کشت و در محلي بنام «مرج عذرا» در شام مدفون است. [3]  جناب «جندب» خود از بزرگان شيعه بوده است. [4] .

به نقل از «ابن‏عساکر» او نيز امير دو قبيله بزرگ «بني‏کنده» و «ازد» بوده است. [5] .

جندب قبل از اينکه حر به سپاه امام عليه‏السلام برخورد کند به سپاه حضرت ملحق شده بود و تا کربلا امام را همراهي کرد و سرانجام در روز عاشورا به شهادت رسيد. [6] .

پی نوشتها :

[1] منتهي الامال، ج 1، ص 654.

[2] رجال شيخ طوسي، ص 72.

[3] منتهي الآمال، ج 1، ص 654.

[4] ابصار العين، ص 174.

[5] منتهي الآمال، ج 1، ص 654.

[6] ابصار العين، ص 147؛ تنقيح المقال، ج 1، ص 236.

منبع: ياران شيداي حسين بن علي ؛ مرتضي آقا تهراني ؛ صادق آل محمد صفحات 115 و 116

«اميه» پسر «سعد» از قبيله «طي» است. [1]  او از بزرگان اصحاب اميرمؤمنان عليه‏السلام است. او از زمره رزم‏آوران بود و در کوفه اقامت داشت. [2]  او در شب هشتم محرم در کربلا به امام حسين عليه‏السلام و يارانش پيوست. [3] .

پی نوشتها :

[1] تسمية من قتل الحسين عليه‏السلام، ش 66.

[2] ابصار العين، ص 198، مقصد 13.

[3] تنقيح المقال، ج 2، ص 148.

منبع: ياران شيداي حسين بن علي ؛ مرتضي آقا تهراني ؛ صادق آل محمد صفحه 118

بشر در کربلا پيش از ظهر عاشورا به مقام رفيع شهادت نائل آمده است. [1]  در زيارت ناحيه مقدسه آمده، «السلام علي بشر بن عمرو الحضرمي» درود بر بشر پسر عمرو حضرمي». سروي نيز شهادت او را در حمله نخستين دانسته است. [2] .

پی نوشتها :

[1] منتهي الآمال، ج 1، ص 654.

[2] مناقب آل ابي‏طالب، ج 4، ص 113.

منبع: ياران شيداي حسين بن علي ؛ مرتضي آقا تهراني ؛ صادق آل محمد صفحه 120

ميه نيز چون بسياري از ياران امام عليه‏السلام قبل از ظهر روز عاشورا به فوز شهادت نائل گشت. [1] .

پی نوشتها :

[1] منتهي الآمال، ج 1، ص 656.

منبع: ياران شيداي حسين بن علي ؛ مرتضي آقا تهراني ؛ صادق آل محمد صفحه 118

تاريخ‏نگاران گفته‏اند، حجاج در حمله نخستين پيش از ظهر به شهادت رسيده است. [1]  در زيارت «ناحيه مقدسه» مورد سلام و درود امام عليه‏السلام قرار گرفته است: «السلام علي حجاج بن بدر السعدي [2] ؛ سلام بر حجاج پسر بدر سعدي».

پی نوشتها :

[1] ابصار العين، ص 214؛ منتي الآمال، ج 1، ص 654.

[2] اقبال الاعمال، ج 3، ص 78.

[1] تفصيل خطبه مسعود (ابن‏مسعود) تهشلي و سخنان جدي او و نامه سراسر ولائي‏اش ر. ک: سماوي، ابصار العين، ص 214 تا 212 آمده است.

منبع: ياران شيداي حسين بن علي ؛ مرتضي آقا تهراني ؛ صادق آل محمد صفحه 121

ابن‏شهر آشوب گزارش کرده که شبيب در حمله نخستين به شهادت رسيده است. هنگام آن پيش از ظهر روز دهم محرم که همراه جمعي از ياران امام به شهادت رسيد. (ابصار العين، ص 133. )

منبع: ياران شيداي حسين بن علي ؛ مرتضي آقا تهراني ؛ صادق آل محمد صفحه 127

حضرت آدم و كربلا

 در مصيبت حضرت سيّد الشهداء(ع ) بنا بر روايات مختلف آنچه به چشم ديده ، و ديده نمى شود گريسته اند.

در جريان هبوط حضرت آدم عليه السلام مى باشد كه آن حضرت پس از ترك اولى كه در بهشت انجام داد از بهشت رانده و بر زمين فرستاده شد، محل هبوط آدم عليه السلام در مكّه معظّمه بوده است و در روايات مى باشد كه حضرت آدم عليه السلام بخاطر آن گناه يا ترك اولى بسيار گريست و از گناه خود توبه كرد.

و همچنين مفارقت از همسرش حوّا نيز به غصّه او افزوده بود، بنابراين حضرت آدم عليه السلام بر روى زمين حركت كرد و بيابانها و دشتها را زير پا گذاشت تا گذار حضرت آدم عليه السلام به سرزمين كربلاى پر بلا افتاد، كدام كربلا آن كربلايى كه تا حضرت سيّدالشهداء به آن سرزمين وارد شد و ديگر مركب او حركت ننمود بنابر روايات سه مركب عوض كردند ولى مركب حركت ننمود.

خلاصه آنكه حضرت آدم وقتى به آن سرزمين رسيد، ملاحظه كرد كه گرد غم و غبار، ناراحتى وهمّ و غم در وجودش پديدار شد و قلبش به تنگ آمد، تا رسيد به آنجايى كه شمع فروزان پيامبر (ص ) خاموش گشته بود، يعنى تا به قتلگاه حضرت سيّد الشهداء (ع ) رسيد، قدمش به سنگى برخورد كرد و افتاد - و بر اثر اصابت سرش به زمين - خون از سر حضرت آدم جارى شد، حضرت آدم عليه السلام ناراحت شد و سر به آسمان برداشت كه ، بار الها آيا گناه تازه اى مرتكب شده ام كه مرا اينگونه مجازات مى كنى ؟ خدايا من تمام عالم را گشتم و چنين بلائى بر سرم وارد نشد، حال آنكه در اينجا چنين عقوبت مى شوم !

از جانب پروردگار عالم ندا آمد كه اى آدم از جانب تو گناهى سر نزده است لكن اين همانجايى است كه :

يقتل فى هذه الارض ولدك الحسين عليه السلام ظلما

يعنى اين همانجايى است كه فرزندت حسين عليه السلام بر اثر ظلم شهيد مى شود، و خداوند روضه سيّد الشهداء را خواند و حضرت آدم عليه السلام بر مصائب آن حضرت گريست ، قربان مظلوميّتت حسين جان كه آدم با يك سر شكستن آنگونه به خدا شكايت مى كند، حال آنكه تو با آن همه مصيبت مى فرمايى :

رضا بقضائك و تسليما لامرك لا اله غيرك و لا معبود سواك

حضرت آدم عرض كرد: خدايا آن حسين كه در اين جا شهيد مى شود، ايكون نبيّا؟ پيامبر مى باشد؟

وحى نازل شد كه اى آدم او پيامبر نيست ، لكن نوه پيامبر آخرالزمان و فرزند دختر آن پيامبر(ص ) فاطمه زهرا مى باشد. پس با رهنمايى جبرئيل چهار مرتبه بر قاتلين حضرت سيّد الشهداء(ع ) لعن فرمودند.

منبع : كشكول النور ج 1 ص 132.

حضرت عیسی (ع) و كربلای حسین(ع)

در خبر است كه عیسی(ع) را با حواریون گذر به اراضی كربلا افتاد، ناگاه شیری را نگریستند كه طریق را بر روندگان مسدود ساخته بود. شیر به سوی عیسی(ع) پیش آمد و فرمود:

انی لم ادع لكم الطریق حتی تلعنوا یزید قاتل الحسین (ع) .

نمی گذارم شما درگذرید الا آن كه یزید را كه كشنده حسین(ع) است لعن كنید.

 

عیسی فرمود: حسین كیست؟

قال: سبط محمد النبی الامی و ابن علی الولی ؛

سبط پیامبر و فرزند علی ولی الله است .

 

عیسی (ع) پرسید: قاتل او كیست؟

گفت قاتل او یزید ملعون است كه وحوش بیابانها و درندگان صحراها خاصه روزهای عاشورا او را لعن كنند .

پس عیسی دست برداشت و لعن كرد بر یزید و نفرین فرستاد بر او. در این وقت شیر از طریق كناری رفت و حواریون ایمن شدند و به جانب مقصود عبور كردند .

منبع : ناسخ التواریخ ، ج 1 ، ص275