محمود درویش پس از  آوارگی از  زادگاهش به جبر واقعییتی تلخ و کابوس گون که به ناگهان بر رؤیاهایش آوار شد، با دو پدیده رو  به رو می شود که ناگزیر از همزیستی با آن هاست  ؛ سیاست اسرائیلی و فرهنگ یهودی که ـ به رغم برخی اشتراکات -  دو پدیده‌ی متمایزند   ؛ در تعامل با جنبه‌های گونه گون این دو پدیده،    شعر و شخصیت او تأثیر بسیار می‌پذیرد و در این رهگذر، بخش‌هایی از فرهنگ   عبری به شعر او جذب می‌شود و الهام ها و اشارات پُرشمار به این فرهنگ در شعرش نمود می‌یابد. خود او نیز بارها در برشمردن آبشخورهای فکری و ریشه های تغذیه‌ی شعرش به این نکته تصریح می‌کند.