براى داورى، »تفکر« اهمیت بنیادین دارد واین تفکر است که مى ماند، واساس هر گونه تمدنى، تفکر است(1) وفلسفه یکى از صورت هاى این تفکر است وداورى دائما به اهمیت این موضوع اشاره دارد. به زعم او اساس دردهاى ما و هر جامعه اى در تفکر است و "تفکر، فراخوانده شدن از سوى حق است، و وقتى کسى یا کسانى به سوى حق فراخوانده مى شوند، استعداد سخن حق کم و بیش در همه جا ظهور پیدا مى کند و اساس تمدن و به طور کلى سیاست هم، که از شئون آن است گذاشته مى شود و به ویژه اگر سیاست، سیاست دین باشد، تفکر مستقیما به سیاست مدد مى رساند"(2). این برداشت شاید منظور واقعى و ایده آل داورى از تفکر را مى رساند، با این حال داورى فلسفه را هم صورتى از تفکر مى داند