امروز بی اختیار یاد دوران کوکی افتادم البته بی مناسبتم نبود بادیدن تبلیغای جشنواره کودک و نوجوان به یاد کودکیم افتادم اون وقتا با حالا خیلی فرق داشت به جای گیم نت و کامپیوتر و این جور چیزا اسباب بازی بچه ها ی چوب بود که هم به عنوان اسلحه بود هم به عنوان هدایت گر طایر وقتی تایر بازی می کردیم خیلی دیگه با کلاس می شد چند نفر جمع می شدند می رفتند کلوپ تازه اتاری و  سگا اومده بود. اکثر وقت ما، تو کوچه ها کنار هم سنامون می گذشت  از مدرسه که میومدیم هنوز ناهار خورده نخورده توی کوچه دنبال توپ بازی بودیم. با ی دست لباس تمیز می رفتیم بیرون با یدست لباس گل مالی و خاکی پاکی میومدیم تو خونه امروز با دوستت قهر می کردی ولی ی ساعت نشده می رفتی اشتی بر عکس الان که با کسی اگر قهر کردی اگر مقصرم باش غرورت اجازه نمی ده بری سراغش اون موقع ا نه از غرور خبر بود نه از پست ومقام که بهش بنازی همه با هم یک بودند چون همدیگه را به خاطر خودشون می خواستند نه پول و مقام زیبایی. کاش دوباره تو همون دوران کودک می شدم اخه کودکای الان بیشتر اخلاقشون مال دوران بزرگسالی بیشتر از سنشون می دونند این خوب نیست چون باعث میشه روابط خشکتر بشه الان بچه ها از جلو کامپیوتر تو خونشون تکون نمی خورند یا بازی می کنند یا تو فضاهای مجازی و گفتگو چرخ میزنند. در حقیقت هم بازیشون شده بزیهای کامپیوتری و هم صحبتشو شده ادمای مجازی که نه هویتش معلوم نه معلوم وقعا هم جنس باشه باهات  و نه قصد ونیتش به  خاط این که بچه های الان تو برقراری ارتباط با جامعه بیرون مشکل دارن با مشکلات بیرون اشنا نیستند و تموم دنیا شون شده همون کامپیوتر و فضا مجازی نه احترام به بزرگتر می دونند. گاهی وقتا ادم احساس می کنه جا بزگ و کوچیک عوض شده. در هر صورت روز جهانی کودک برتمام کودکان و نوجوانان عزیز دهه 60 تهیت باد.