همت و كارمضاعف در حوزه پيشرفت
در روزگاری که ما زندگی می کنیم و در کشوری که نامش را میهن گذاشته ایم، شرایطی حکم فرماست که اگر از آن بهره کافی نبریم، به زیانی بزرگ تبدیل می شود و نمی شود جلوی آن را در مدتی کوتاه گرفت و برای زمان های بعد، همراه با آه های جان سوز و افسوس های پر شمار است.
سنت نیکوی نام گذاری برای سال ها، همراه با گشایش دریچه های نو به روی ملت و توجه مسوولان به مقوله ای واحد و داشتن طرح و برنامه هایی در همه زمینه ها، و به کار بستن تمام توان در همه جنبه هاست و به ما کمک می کند تا سالی خوب، همراه با پیشرفت های بزرگ داشته باشیم.
سنت نیکوی نام گذاری برای سال ها، همراه با گشایش دریچه های نو به روی ملت و توجه مسوولان به مقوله ای واحد و داشتن طرح و برنامه هایی در همه زمینه ها، و به کار بستن تمام توان در همه جنبه هاست و به ما کمک می کند تا سالی خوب، همراه با پیشرفت های بزرگ داشته باشیم.
با توجه به نام گذاری امسال که به نام کار مضاعف و همت مضاعف است، می توان با اندکی اندیشه و پدید آوردن طرح ها و برنامه های مناسب و فراگیر و همه جانبه، بستر ارزش مندی را در دهه ای که به نام دهه عدالت و پیشرفت است، فراهم آورد.
البته برای این بستر سازی باید شرایطی را مهیا کرد و همواره از این شرایط پاس داری کرد که مبادا شرایط پیش آمده آسیب ببیند یا برخی از شرایط مناسب نادیده گرفته شود. در این مجال اندک به برخی لوازم پرداختن بهتر و مناسب تر برای نهادینه کردن کار و همت مضاعف می پردازیم.
دوری از موازی کار
موازی کار گویی دردی بی درمان است، ولی با مدیریت و تدبیر و نگاهی فراتر از حوزه کاری، می توان از این درد به ظاهر بی درمان دوری جست و از آن برای پیشبرد اهداف سود جست.
برخی مدیران بدون توجه به سازمان و ارگان های دیگران برنامه ریزی هایی انجام می دهند و به مرور زمان، معلوم می شود همراه با ارگانی، نهادی دیگر دارد همان برنامه را در همان زمان انجام می دهد، در حالی که هیچ تفاوتی بین این دو برنامه و طرح نیست. جالب این جاست که وقتی بستر نقد فراهم و برنامه ها نقد می شود، هر یک از مدیران بر این باورند که تا کنون در این حوزه کاری انجام نشده است و طرح شان سرشار از نو آوری همراه است. وقتی هم طرح شان نقد می شود، با چهره ای برافروخته منکر می شوند و به جای پذیرش، به انکار متوسل می شوند. این شیوه پاسخ به اصحاب رسانه شاید آن ها را قدری آرام کند، ولی مهم تر از اهالی رسانه، مردم هستند که همه چیز را می بینند و پنهانی به قضاوت رو می آورند و عملکرها را سبک و سنگین می کنند و می کوشند راهی که خودشان درست می دانند، مطرح کنند.
توجه به برنامه های مدون
نمی توان یک شبه به این نتیجه رسید که برنامه ای بریزیم و بدون مشورت و محک زدن برنامه ها را اجرایی و بدون آن که آن برنامه را برای زیر مجموعه توجیه کنیم، از آن ها بخواهیم که این برنامه باید اجرا شود و برای آن مدت زمانی را در نظر گرفت.
برنامه های آنی که بدون مشورت و بهره گیری از تجربه های دیگران شکل می گیرد، زیان بارتر از نداشتن برنامه است. برنامه داشتن وقتی جواب می دهد که گروهی کار آزموده وارد گود شود و با بهره گیری از دانش دیگران و تجارب نمونه و نگارش و طراحی چند باره برنامه، به برنامه مدون و جامع دست یافت. چه اشکالی دارد، یک فصل از سال به نگارش و طراحی برنامه پرداخته شود، سپس برنامه اجرا شود. آیا این حیف نیست که برنامه ای که از ایده ای خوب بهره مند است، در نطفه خفه شود و ناکام بماند و هزینه ای از بیت المال به هدر برود و بدبینی و بی تفاوتی نسبت به برنامه ها شکل بگیرد؟
بهره گیری از جوانان
چرا فکر می کنیم بهره گیری از جوانان این است که به آن ها سمت و میزی تحویل شان بدهیم. خیلی وقت ها جوانان باید در کنار مدیران مجرب و ماهر باشند و ببینند آن ها چه می کنند. این که به سرعت جوانان را وارد میدان کنیم، اشتباه است. جوان باید با فراز و نشیب کار آشنا باشد و با اعتماد به او و دادن برخی امور به وی، او را برای اموری بزرگ و مهم تر آماده ساخت و شرایطی را به وجود آورد که رفته رفته تجربه به دست بیاورد. چون جوانی دوره ای است که همه نیروها در وجود جوان در معرض فوران است و نباید بی گدار به آب زد. بهترین کار، آموزش جوانان است. این نام گذاری ها برای آن ها شرایطی را پدید می آورند که ببینند چه کارهای می شود در این راستا انجام داد.
البته در مواردی باید از آن ها خواست که طرح هایی را ارایه کنند و طرح های ان ها را کوچک نشمرد و اگر طرح شان ارزشمند است، فارغ از این که سن شان کم است، پذیرفت و آن ها را باور کرد و اجازه داد که خطر کنند و جسارت از خودشان نشان دهند. البته همه این ها باید همراه با آموزش جوانان باشد، بالاخره این جوان ها هستند که باید در دهه های بعد وارد عرصه های گوناگون شوند و آستین همت را برای میهن شان بالا بزنند.
مراکز آموزشی، جای مناسبی برای تبلیغ
مراکز آموزشی یکی از بهترین مکان هایی است که می توان در آن جا کارهای خوبی کرد. هرچند در این سال ها با برگزاری مسابقه های گوناگون و مطرح کردن پرسش ها و دادن جوایزی دانش اموزان را با مقوله های گوناگونی آشنا کردند.
یک مورد که کم تر در این باره توجه شده این است که برای نمونه وقتی نظام آموزشی ما می خواهد مساله ای را مطرح کند، آن را به شکلی تکراری بیان می کند که به مرور زمان موجب می شود که آن مساله دیده نشود. نباید از یک عنوان مثل نام گذاری امسال، بی حد استفاده کرد. به گونه ای که پس از مدتی دیگر مقوله کار مضاعف و همت مضاعف دیده نشود و هیچ واکنشی نسبت به آن در ذهن و خاطر جوانان شکل نگیرد.
یکی از بهترین کارها این است که از خود نوجوانان و جوانان در مدارس بخواهیم که ببینند برای امسال چه کارهایی می شود کرد. می توان با این کار چند هدف را مد نظر داشت. یکی این که آن ها را به حساب آورد و به آن ها گفت که شما دیده می شوید و صدای تان شنیده می شود و خواسته تان برای ما مهم است.
هدف دیگر این است که باید دید آن ها دوست دارند در چه حوزه ای کار کنند. شاید بخواهند از هنر نقاشی بهره ببرند. شاید از هنر نمایش و شاید... . نمی شود با بخش نامه ای سراسری از بچه ها خواست که چه بکنند و چه نکنند و آن ها را در برابر کار انجام شده قرار دهیم. این گونه شاید بخشی از دانش اموزان یک مدرسه رغبت حضور نداشته باشند و عملا بخشی از دانش آموزان را از بخشی دیگر جدا می کنیم.
نویسنده : حسین نامدار
البته برای این بستر سازی باید شرایطی را مهیا کرد و همواره از این شرایط پاس داری کرد که مبادا شرایط پیش آمده آسیب ببیند یا برخی از شرایط مناسب نادیده گرفته شود. در این مجال اندک به برخی لوازم پرداختن بهتر و مناسب تر برای نهادینه کردن کار و همت مضاعف می پردازیم.
دوری از موازی کار
موازی کار گویی دردی بی درمان است، ولی با مدیریت و تدبیر و نگاهی فراتر از حوزه کاری، می توان از این درد به ظاهر بی درمان دوری جست و از آن برای پیشبرد اهداف سود جست.
برخی مدیران بدون توجه به سازمان و ارگان های دیگران برنامه ریزی هایی انجام می دهند و به مرور زمان، معلوم می شود همراه با ارگانی، نهادی دیگر دارد همان برنامه را در همان زمان انجام می دهد، در حالی که هیچ تفاوتی بین این دو برنامه و طرح نیست. جالب این جاست که وقتی بستر نقد فراهم و برنامه ها نقد می شود، هر یک از مدیران بر این باورند که تا کنون در این حوزه کاری انجام نشده است و طرح شان سرشار از نو آوری همراه است. وقتی هم طرح شان نقد می شود، با چهره ای برافروخته منکر می شوند و به جای پذیرش، به انکار متوسل می شوند. این شیوه پاسخ به اصحاب رسانه شاید آن ها را قدری آرام کند، ولی مهم تر از اهالی رسانه، مردم هستند که همه چیز را می بینند و پنهانی به قضاوت رو می آورند و عملکرها را سبک و سنگین می کنند و می کوشند راهی که خودشان درست می دانند، مطرح کنند.
توجه به برنامه های مدون
نمی توان یک شبه به این نتیجه رسید که برنامه ای بریزیم و بدون مشورت و محک زدن برنامه ها را اجرایی و بدون آن که آن برنامه را برای زیر مجموعه توجیه کنیم، از آن ها بخواهیم که این برنامه باید اجرا شود و برای آن مدت زمانی را در نظر گرفت.
برنامه های آنی که بدون مشورت و بهره گیری از تجربه های دیگران شکل می گیرد، زیان بارتر از نداشتن برنامه است. برنامه داشتن وقتی جواب می دهد که گروهی کار آزموده وارد گود شود و با بهره گیری از دانش دیگران و تجارب نمونه و نگارش و طراحی چند باره برنامه، به برنامه مدون و جامع دست یافت. چه اشکالی دارد، یک فصل از سال به نگارش و طراحی برنامه پرداخته شود، سپس برنامه اجرا شود. آیا این حیف نیست که برنامه ای که از ایده ای خوب بهره مند است، در نطفه خفه شود و ناکام بماند و هزینه ای از بیت المال به هدر برود و بدبینی و بی تفاوتی نسبت به برنامه ها شکل بگیرد؟
بهره گیری از جوانان
چرا فکر می کنیم بهره گیری از جوانان این است که به آن ها سمت و میزی تحویل شان بدهیم. خیلی وقت ها جوانان باید در کنار مدیران مجرب و ماهر باشند و ببینند آن ها چه می کنند. این که به سرعت جوانان را وارد میدان کنیم، اشتباه است. جوان باید با فراز و نشیب کار آشنا باشد و با اعتماد به او و دادن برخی امور به وی، او را برای اموری بزرگ و مهم تر آماده ساخت و شرایطی را به وجود آورد که رفته رفته تجربه به دست بیاورد. چون جوانی دوره ای است که همه نیروها در وجود جوان در معرض فوران است و نباید بی گدار به آب زد. بهترین کار، آموزش جوانان است. این نام گذاری ها برای آن ها شرایطی را پدید می آورند که ببینند چه کارهای می شود در این راستا انجام داد.
البته در مواردی باید از آن ها خواست که طرح هایی را ارایه کنند و طرح های ان ها را کوچک نشمرد و اگر طرح شان ارزشمند است، فارغ از این که سن شان کم است، پذیرفت و آن ها را باور کرد و اجازه داد که خطر کنند و جسارت از خودشان نشان دهند. البته همه این ها باید همراه با آموزش جوانان باشد، بالاخره این جوان ها هستند که باید در دهه های بعد وارد عرصه های گوناگون شوند و آستین همت را برای میهن شان بالا بزنند.
مراکز آموزشی، جای مناسبی برای تبلیغ
مراکز آموزشی یکی از بهترین مکان هایی است که می توان در آن جا کارهای خوبی کرد. هرچند در این سال ها با برگزاری مسابقه های گوناگون و مطرح کردن پرسش ها و دادن جوایزی دانش اموزان را با مقوله های گوناگونی آشنا کردند.
یک مورد که کم تر در این باره توجه شده این است که برای نمونه وقتی نظام آموزشی ما می خواهد مساله ای را مطرح کند، آن را به شکلی تکراری بیان می کند که به مرور زمان موجب می شود که آن مساله دیده نشود. نباید از یک عنوان مثل نام گذاری امسال، بی حد استفاده کرد. به گونه ای که پس از مدتی دیگر مقوله کار مضاعف و همت مضاعف دیده نشود و هیچ واکنشی نسبت به آن در ذهن و خاطر جوانان شکل نگیرد.
یکی از بهترین کارها این است که از خود نوجوانان و جوانان در مدارس بخواهیم که ببینند برای امسال چه کارهایی می شود کرد. می توان با این کار چند هدف را مد نظر داشت. یکی این که آن ها را به حساب آورد و به آن ها گفت که شما دیده می شوید و صدای تان شنیده می شود و خواسته تان برای ما مهم است.
هدف دیگر این است که باید دید آن ها دوست دارند در چه حوزه ای کار کنند. شاید بخواهند از هنر نقاشی بهره ببرند. شاید از هنر نمایش و شاید... . نمی شود با بخش نامه ای سراسری از بچه ها خواست که چه بکنند و چه نکنند و آن ها را در برابر کار انجام شده قرار دهیم. این گونه شاید بخشی از دانش اموزان یک مدرسه رغبت حضور نداشته باشند و عملا بخشی از دانش آموزان را از بخشی دیگر جدا می کنیم.
نویسنده : حسین نامدار
همت و كارمضاعف در حوزه پيشرفت
لينک مطلب
توسط مهدی ذاکری در دوشنبه 31 خرداد 1389 ساعت 9:48 PM
نظرات 0