ايشان با اشاره به فرمان مقام معظم رهبری و فرماندهی كل قوا كه امسال را سال «همت مضاعف و كار مضاعف» قرار دادند، افزود: در متن فرمايشات ايشان آمده كه كار جديد، كار بهتر، كار بيشتر، بهره‌وری بيشتر و اين مضاعف به معنای دقيقا دو برابر شدن فعاليت نيست كه كسی بگويد من كه ۱۲ ساعت كار می‌كردم حالا بايد ۲۴ ساعت كار كنم؛ منظور كمی نيست، منظور كيفی است.

ممكن است شما فكرتان را به ‌كار بيندازيد، بهره‌وری كارتان را ۱۰ برابر كنيد و نيت خود را اصلاح كنيد، ممكن است شما تصميم بگيريد به نوانديشی، بازنگری، اصلاح امور، ابتكار، ابداع و راه نو و اينها آثار چندين برابر در كارتان بگذارد.

اينها بی‌جهت نيست؛ حقيقت‌هايی است كه در پيشگاه خدای متعال وجود دارد و اينكه حضرت رسول (ص) می‌‌فرمايد كه شما تسبيحات اربعه بگوييد ثواب يك عمر دارد، زيارت حضرت اباعبدالله الحسين ثواب هزار حج دارد يا خداوند صدقات را مضاعف و ربا را نابود می‌‌كند، اينها حقيقت است.

ايشان در ارتباط با خصوصيت امامان معصوم اظهار داشت: معصومين (ع) ويژگيشان اين است كه اراده‌ آنها منطبق بر اراده خداوند متعال است، يعنی امام زمان(ع) می‌فرمايند «قلوبنا اوعيه مشية الله»، قلب ما ظرف مشيت خداست و اين است كه معصومند، چون اصلا كاری نمی‌كنند و به چيزی نمی‌انديشند جز آنچه خداوند متعال می‌خواهد، چون عالم كامل به علم الهی و دين الهی هستند و صاحب اراده كامل و انسان كامل می‌باشند.

بنابراين معصوم بودن آنها بديهی است؛ معصوم بودن چيزی نيست كه خداوند متعال به ائمه اعطا فرموده باشد، بلكه به خاطر انسان كامل بودن، عالم بودن و قلبشان ظرف مشيت الهی بودن است كه معصومند؛ عملا معصومند و حرفی كه می‌زنند، حرف خداست و اينكه خدا واجب كرده كه ما به حرف معصوم عمل كنيم به خاطر اين است كه حرفی كه معصومين (ع) می‌زنند همان حرف خداست و از اراده خدا برخاسته است.

وی با تأكيد بر اينكه تكاليف دينيمان را واجب است كه از ولايت اهل‌بيت(ع) بگيريم، افزود: فقها از قرآن كريم و روايات اهل‌بيت(ع) استنباط می‌كنند كه تكليف انسان در يك شرايطی چيست و به خاطر اينكه می‌روند، ببينند در مشيت الهی چه آنچه در كتاب الهی آمده، چه آنچه بر مشيت الهی كه در قلب معصومين جای داشته چه چيزی را نوشته‌اند، چه چيزی را فرموده‌اند، چه چيزی را امضا و چه رفتاری كرده‌اند و در مقابل چه گفتار، عمل و كرداری، بر اساس آن مشخص می‌كنند كه تكليف ما اين است.

اينطور نيست كه حالا يك كسی بی‌حساب و كتاب پيدا شود و معلوم نباشد كه از كجا آمده و كجا می‌رود و به كجا وابسته است، حرف بزند، حكم بدهد، موضع و تصميم بگيرد و خيال كند كه درست است.

اين مربوط به معصومين است كه قلوبشان ظرف مشيت الهی است و فقها هم بايد از كلام آنها و قرآن استنباط كنند و احكام الهی را صادر كنند؛ كس ديگری هم حق اين كارها را ندارد.

ما بايد همه چيز را از سرچشمه‌اش بگيريم، يعنی همت مضاعف و تلاش كنيم، ببينيم كه خدا چه می‌خواهد، امام زمان(عج) را چه چيز راضی می‌كند، نايب امام زمان(عج)، امروز از ما چه می‌خواهد و سپس جهت‌گيری و نقطه هدفمان را آنجا بگيريم و به خدا توكل كنيم، از او كمك بگيريم، همه نيروی خود را بكار گيريم و به سمت هدف جهش كنيم، اين يعنی همت مضاعف.

سرلشكر فيروز آبادي همچنين در خصوص كار مضاعف در نيروهای مسلح بيان كرد: كار مضاعف يعنی استطاعتمان را افزايش بدهيم و هركس هر طور می‌تواند استطاعتش را افزايش بدهد و در روايات عمره آمده كه هركس در حرم پيامبر انفاق كند، خداوند ۲۰۰ برابر به او پاداش می‌دهد.

در روايت ديگری ديدم كه هركس در حرم خدا در بيت‌الله ‌الحرام انفاق بكند هزار برابر پاداش دارد، بنابراين اگر در ميدان عبوديت خدا نيت و همت كردی، هزار برابر كارت بهره‌وری پيدا می‌كند؛ در ميدان پيامبر همت كردی ۲۰۰ برابر و در ميدان امام زمان(عج) اقدام كردی چند صد برابر می‌شود.

اما اگر در ميدان محيط كار خواستی خودت را نشان بدهی، خبری نيست، در ميدان فاميل و خانواده باشد بدتر، در ميدان نفس باشد نزول می‌كنيم.

عزت اين است كه انسان جلوی چه عظمتی تعظيم كند؛ قرآن می‌فرمايد «الله العزه و لرسوله و للمومنين»؛ عزت مخصوص خدا و رسول و اهل ايمان است؛ يعنی هركس عزت می‌خواهد راهش اين است، مهم اين است كه اين همت و كار مضاعف با چه نيتی در چه ميدانی، به سوی چه هدفی و برای تعالی چه نظامی و در راه تبعيت از چه كسی و برای عبوديت چه الهی باشد.