«نیِ محزون»
امشــب ای مــاه بــه درد دل مــن تســـکینی
آخِــر ای ماه تو همـدردِ مـنِ مسـکیــنی
کاهـــشِ جــان تو مـن دارم و من می دانــم
که تـو از دوری خورشید چهها می بیــنی
تو هــم ای بادیــه پیـــمای محبّــت چون من
ســـرِ راحــت ننــهادی به ســر بالیــنی
هر شب از حسرت ماهی من و یک دامن اشک
تو هــم ای دامــن مهتاب پر از پروینــی
همــه در چشــمه مهــتاب غــم از دل شویند
امشـب ای مه تو هم از طالع من غمگیـنی
مـــن مگــر طالــع خود در تو تــوانـم دیدن
که تــواَم آیــنه بخــت غبـــار آگیـــنی
نـیِ محــزون مگر از تــربـت فـرهــاد دمید
که کنــد شِـکوه ز هجــرانِ لبِ شیریـنی
تو چنـین خــانه کَــن و دل شکن ای باد خـزان
گـر خود انـصاف کنـی مستـحق نفریــنی
کــی بر این کلبه طوفـان زده سر خواهـی زد
ای پرســـتو که پیــــام آور فروردیــنی
شـــهریــارا اگــر آیـیــن محبّـــت بــاشـــد
چـه جهانـی و چه دنیـای بهشــت آییــنی!
ــ استاد شهریارـــ
ادامه مطلب
