آنچه اخیرا به جنگ‌ ارزی تشبیه شده است بیشتر از آنکه درباره سیاست ارزی باشد درباره سیاست پولی کشورها است.

اصطلاح جنگ ارزی وقتی رایج شد که فدرال رزرو یا همان بانک مرکزی آمریکا، تصمیم به اتخاذ سیاستی گرفت که به تسهیلات کمي‌2 معروف شد. بر اساس سیاست تسهیلات کمي ‌2، فدرال رزرو مبادرت به خرید 600 میلیارد دلار از اوراق قرضه درازمدت دولت آمریکا خواهد کرد. پول این خرید از افزایش ذخاير بانکی توسط بانک مرکزی حاصل خواهد شد. (یا به عبارت دیگر، این پول با تغییر در سطح تراز حساب بانک مرکزی ایجاد مي‌شود. به عبارتی غیرعلمي ‌و کمتر دقیق، این پول چاپ مي‌شود.) دلیل اتخاذ این سیاست این است که فدرال رزرو مي‌خواهد قیمت سرمایه (یا به عبارتی نرخ واقعی سود بانکی) را کاهش دهد. کسانی که اقتصاد آمریکا را دنبال مي‌کنند، مي‌دانند که نزدیک به دو سال است نرخ بهره بین بانکی که عملا توسط فدرال رزرو تعیین مي‌شود، تقریبا صفر است. در شرایط عادی اقتصادی، سیاست انبساطی پولی با کاهش نرخ بهره بانکی عملی مي‌شود؛ اما نرخ بهره اسمي ‌بانکی نمي‌تواند از صفر کمتر شود. (با منفی شدن نرخ بهره، مردم پول خود را از بانک‌ها خارج خواهند کرد.) بنابراین ابزار عادی سیاست پولی که کاهش نرخ بهره است از دسترس سیاست‌گذاران پولی خارج است. فدرال رزرو امیدوار است که با فراهم کردن به اصطلاح تسهیلات کمی، موفق به خلق کمي ‌تورم شود. ایجاد تورم، نرخ بهره واقعی پول را کاهش مي‌دهد؛ گر چه نرخ بهره اسمي ‌ثابت و در حد صفر خواهد ماند. کاهش نرخ بهره واقعی باعث تشویق سرمایه‌گذاری و افزایش تولید خواهد شد.
اتخاذ این سیاست بدون ایجاد سروصدا نبوده است. مثلا روسیه خواهان آن شده است که فدرال رزرو آمریکا در دفعات بعدی که چنین تصمیماتی را اتخاذ مي‌کند با روسیه هم مشورت کند! چین، آلمان و بسیاری از کشورهای دیگر و حتی بعضی از جمهوری خواهان به صراحت فدرال رزرو آمریکا را سرزنش کرده‌اند. چین (و البته این منحصر به چین نیست) به سه علت از این سیاست پولی ناخشنود است. علت اول این است که این سیاست ممکن است به تضعیف دلار منجر شود. اتخاذ سیاست تضعیف دلار (که آمریکا آن را انکار مي‌کند، اما به واقع از وقوع آن خشنود خواهد شد) کار تثبیت قیمت یوآن (واحد پول چین) را که سیاست مهم اقتصادی چین است با دشواری‌هایی مواجه مي‌کند.

جهاد اقتصادي در سال جديد موفق خواهد بود اگر[...]