به اين «درد دل مسجد»گوش دهيم:
همسايه ي شما
من همساية شما هستم.در همين كوچه و محله در همين نزديكي ها زندگي مي كنم. من (مسجد)م خانه ي خدا،عبادتگاه مسلمانان. درد دل هايي دارم دوست دارم كمي حوصله كنيد و گلايه هاي اين همسايه را بشنويد.با اين كه من هر روز يكي دو نوبت درِ خانه ام را به روي شما باز مي كنم و چند ساعت به انتظار شما مي ماند ولي بعضي از شما ها سراغ من نمي آييد و با من انس نمي گيريد مثل اين كه با من قهريد. مگر از من چه بدي ديديد؟چرا اين همه بي وفاييد؟چه خاطرة بدي از من داريد؟من كه هميشه دل شما را روشن و قلبتان را با صفا كردم من كه هميشه به شما آرامش روحي داده ام گاهي شايد برخورد خادم مسجد يا حرف هاي مردم يا برخوردهاي بعضي مسجدي ها ناراحتتان كرده باشد ولي چرا از من و صاحب من ـ كه خداست ـ قهر مي كنيد؟ مي گوييد برنامه هايم جذاب و آموزنده نيست؟خوب،بياييد كمك كنيد، طرح و پيشنهاد بدهيد با پيش نماز و متولّيان مسجد صحبت كنيد، خوتان هم وقت بگذايد و مرا فعال تر و جذاب تر و با برنامه تر كنيد. اگر قبول داريد كه من پايگاهي براي تقويت ايمان و اخلاق و دين داري مردم هستم،اين پايگاه را تقويت كنيد.چرا فاصله مي گيريد؟
ادامه مطلب
ادامه مطلب
[ جمعه 6 فروردین 1389 ] [ 2:49 AM ] [ ابوالفضل محمدی فلاورجانی ]
