فقط تاریکی میداند که ماه چقدر روشن است...

فقط خاک میداند دست های آب چقدر مهربان است...

معنی دقیق نان را فقط آدم گرسنه می داند...

و فقط چشم های من میدانند که تو چقدر زیبایی...

اکثر آدمها خودشان را نمی بینند

اما با چشم های کورشان 

حقیقت تو را نشخوار می کنند...

 شوهرش از دنیا رفت

و فرزندانش هرکدام در فکر برگزاری آبرومندانه مراسم  پدرشان بودند...

مردم نیز برای تسلیّت و سرسلامتی دسته دسته آمدند و رفتند!

تعارفات معمول هم تمام شد!

کمی بعد هرکدام از فرزندان هم رفتند!

و حال او تنهای تنهاست!

بیچاره او...

اینجا علـفی نبود که اسبـی بِچَرَد...

آجــُـری نبــود که بنـّـایی بسازد...

درخـتی نبود که بـهـار به امیـد آن بیاید...

نانی نبــود که کپکی باشد...

تو با نیروی کدام عــشــق

اینجا جوانه زدی ؟ 

همیشه قرار نیست که آب

مسئولِ خاموش کردنِ تشنگی باشد...

گاهی بزرگترین ســیلاب

بی ثمر

در بیابان خشک میشود...

دیروز با خودم تنها قدم زدم

و هربار پیش از آن‌ که به خانه برگردم

برای دوربینی که پشت هیچ بوته‌ای ، مخفی نبود

دست تکان دادم

کمی خندیدم

روی صندلی پارک نشستم واشک‌هایم را  پاک کردم 

و فکر کردم به ستارگانِ سینما

که برای نقش‌هایی ساده‌تر اُسکار می‌گیرند...