دیروز با خودم تنها قدم زدم

و هربار پیش از آن‌ که به خانه برگردم

برای دوربینی که پشت هیچ بوته‌ای ، مخفی نبود

دست تکان دادم

کمی خندیدم

روی صندلی پارک نشستم واشک‌هایم را  پاک کردم 

و فکر کردم به ستارگانِ سینما

که برای نقش‌هایی ساده‌تر اُسکار می‌گیرند...

بعضی از جملات هستند

که رفته رفته تبدیل به دروغ می شوند...

مثل جمله " پنیر تازه رسید " روی شیشه بعضی بقالی ها

یا مثل " دوستت دارم..."

از دهان بعضی آدم ها...

تمام اصل های حقوق بشر را خواندم

اما جای یک اصل را در میان همه آنها خالی دیدم

و در چهار چوب خودم اصل دیگری را به آن افزودم...

 اصل سی و یکم :

هرانسانی باید هر کسی را که خودش می خواهد دوست داشته باشد...

ببین دستهای کوچکِ مرا...

میتوانم فقط با آن چند دانه نان سنگک بگیرم

و از میانِ این همه ناهمواری

خانه تو را پیدا کنم

آنگاه اگر کسی نفت به لانه ی ما بریزد

همه ناگزیر

فوج فوج

خواهیم مُرد

و تاریخ ، هیچگاه از شکست بی اثرِ مورچه ها چیزی نخواهد نوشت...

و عشق ما

در ذهن مرده ما فراموش می شود...

بیچاره سنگی که از دست کودکی رها می شود...

نمی داند

سر گنجشک را بشکند

یا دل بچه را...!

رفته بودم سر حوض تا ببینم شايد

عکس تنهایی خود را در آب

آب در حوض نبود!

تو اگر در تپش باغ

خدا را دیدی ، همت کن

و بگو ماهی ها، حوضشان بی آب است...