دیروز با خودم تنها قدم زدم

و هربار پیش از آن‌ که به خانه برگردم

برای دوربینی که پشت هیچ بوته‌ای ، مخفی نبود

دست تکان دادم

کمی خندیدم

روی صندلی پارک نشستم واشک‌هایم را  پاک کردم 

و فکر کردم به ستارگانِ سینما

که برای نقش‌هایی ساده‌تر اُسکار می‌گیرند...

خیلی ها تا سحر قرآن به سر گرفتند و گناهانشان آمرزیده شد

اما خدا میداند که چقدر از آن کارگران 

از فرط خستگی در این شب ها خوابشان برد...

حکایت این  بنده خدا ، حکایت این روزای منه...

عجب جاییه این دنیای مجازی...

بعضیها رو مثل کف دست میشناسی و باهاشون بزرگ شدی

اما چونان جملات فلسفی ای رو توی شبکه های اجتماعی میزارن

که با خوندش  قفل میکنی و چشات گرد میشه...

و اینجوری میشه که حکایت این بنده خدا هم

حکایت این روزای من میشه...

یه وقتایی باید بیخودی شاد بود

یه وقتایی باید هرجور شده از ته دل خندید

یه وقتایی باید دیوونه بازی در آورد

فقط واسه اینکه حال واقعیت رو گرفت...

ای آنکه در صحیفه دلهاست جای تو

تا کی دعا و ندبه کنم از برای تو

با اشک دیده دست توَسل بسوی تو

تا آنکه بشنویم صدا و نوای تو

"جهت سلامتی و تعجیل در فرجشان صلوات..."

زنی را دیدم

نامش آزاده بود اما محصور در حصار...

نامش شیرین بود اما زندگی اش تلخ...

نامش ندا بود اما فریادش سکوت...

نامش شکوفه بود اما زندگی اش شوره زار...