پس تلخ‌تر و بدتر از کربلا، هم قبل و هم بعد از آن گذشت؛ اما هیچ کدام ماندگار نبود. زیر این آسمان، عظمت حسین بن علی(ع) مال اوست؛ هم‌چنان که عظمت کربلا مال اوست. نه قبل از آن نظیر داشت و نه بعد از آن؛ زیرا هر کس که مظلوم شد، سید الشهدا نمی‌شود. بنابراین واقعه کربلا در تاریخ بی نظیر است.

قداست و امامت او، کمتر از قرآن نیست. امام حسین(ع) یک سلحشور جنگی یا ولی فقیه، یک رهبر آزادی‌خواه و یا حامی مظلومان نیست؛ حمایت مظلومان و رهبری و ...، همه زیر مجموعه کسی است که همتای قرآن کریم است. اگر او را از عرش پایین بیاورید، دیگر حسین بن علی(ع) نیست! این است که وجود مبارک زینب کبری (س) در دربار شام فرمود: ممکن نیست شما بتوانید نام حسین را محو کنید.

آن روز خاورمیانه در اختیار شام بود؛ یعنی بعد از فتوحات امپراطوری بزرگ ایران و امپراطوری بزرگ روم، در خاورمیانه هیچ کسی نبود، مگر اینکه به شام باج می‌داد. الان به صورت چهل، پنجاه کشور، درآمده است. تمام آن روز عربستان و حجاز، در این وسط قرارداشت؛ شرق آن امپراطوری بزرگ ایران و غرب آن امپراطوری بزرگ روم بود.

اینکه حضرت امیر(ع) برای مصر مالک می‌فرستاد و برای بخش‌های وسیع ایران استاندار تعیین می‌کرد؛ همه این منطقه وسیع خاورمیانه را حکومت اسلامی گرفته بود. وجود مبارک زینب کبری (س) در کمال قدرت فرمود: ممکن نیست یزید؛ دست از این کارت بردار. ممکن نیست بتوانی نام حسین بن علی(ع) را خاموش کنی.

این نظیر فلسطین یا هیروشیما، افغانستان و عراق نیست؛ این <حسین بن علی(ع)> است که در تمام عالم دومی ندارد! در این صورت حیف است که این عظمت با خواب دیدن و یا گریه عاطفی غیر معقول اداره شود. اگر خدای ناکرده، مداحی خوب نخواند و حرف‌های خوب ارائه ندهد، )لتُسْئَلُنَّ یَومئذٍ عنِ النَّعِیمِ(. بنابراین مواظب باشیم؛ گفته‌های عالمانه، نوشته‌های عالمانه، منشورات عالمانه و دیوان‌های عالمانه زیاد است. اگر شما بتوانید با آن آهنگی که خدا به شما داده است، دو قطره معقول از چشم کسی بگیرید، برای همه کافی است. آن گریه عاقلانه است و بهشت را به همراه دارد و همان گریه، سرمایه این مملکت بود.

حسین بن علی(ع)، ضامن بقای شرف ایران اسلامی است. الان می‌بینید هندی‌ها شب‌های عاشورا آتش درست می‌کنند، در آتش هم می‌روند؛ اما زیربار ظلم هندوها هم می‌روند. آن حسینی که بتواند در روز مبادا یک سرمایه نظامی و ملی برای مملکت باشد، این حسین بن علی(ع) است که تاکنون علمای ما به ما معرفی کرده‌اند. بعضی از شماها انقلاب را خوب درک کردید؛ چه در زمان انقلاب و چه قبل از آن.

بختیار که رژیم منحوس سلطنتی را موروثی می‌دانست و امضا می‌کرد، یک راهپیمایی به عنوان حمایت از قانون اساسی راه اندازی کرد. تظاهرات عجیبی هم بود که گفتند: چهارصد هزار نفر شرکت کرده‌اند. البته چهارصد هزار نفری که در آن زن و بچه نبود. همه مردان بزرگ، آن هم با صف، نظام گونه کل خیابان انقلاب را پرکرده بودند و خیلی هم چشمگیر بود.

رسانه‌های خارجی نیز زیاد روی این موضوع تکیه کردند و گفتند: خب مردم ایران همین‌هاهستند و بس. طولی نکشید؛ تاسوعا و عاشورا و اربعین و 28 صفر، این چهار روز پیش آمد. سیل خروشان مردم ایران حرکت کردند. آن راهپیمایی تاسوعا، عاشورا که سخن از چهارصد هزار و نظایر آن نبود، این چهار تا راهپیمایی، میلیونی بود و کار را یکسره کرد. همه آن‌ها ناچار شدند فرار کنند. سرمایه با اشک عاقلانه فراهم شده است.