دلامون پر از هیاهو
چشامون برات پر آبه
ساعت صبر خدامون
شاید این جمعه بخوابه

پره اشکه دیده هامون
تو کجایی گل زهرا
جوونام پیر شدن آقا
کی میایی گل زهرا

از خدا همش میپرسم
که کجاس نشونی تو
دل من تنگ برای
تو و همزبونی تو

مارو نا امید نزاری
توی این ظلمت دنیا
باز میگم از ته قلبم
کجایی نور ثریا

خلاصه آقای خوبم
دلامون تنگ براتو
چیزی از تو کم نمیشه
برسون به ما نگاتو

میدونم دروغه آقا
همه کارام همه حرفام
حتی این جمله که میگم:
"آقاجون من تو رو می خوام"


از غم دوریت کبابم
مثل آهن مذابم
می خوابم به عشق چشمات
کاش یه شب بیای به خوابم


تو به من نزدیکی آقا
اما من ازت چه دورم
همه جا هستی ولی من
نمیبینم چون که کورم

صبر من تمومه دیگه
دیدن ، آرزومه دیگه
بدون حب تو آب هم
خوردنش حرومه دیگه

همه فکر اینن آقا
که دو شون بشه چهارتا
ده بشه چهارتاهاشون
ده تاشون بشه هزارتا

کسی که فکر شما نیس

تو دلامون که خدا نیس

هممون مریضیم آقا

درد هست ولی دوا نیس
 

چه نیازی دارم آقا

به همه مردم دنیا

وقتی روزیمو تو میدی

برا من تویی تو بابا

تو کجایی گل نرگس ........

آب را گِل نکُنید
آب را گِل نکُنید
شاید از دور علمدارِ حسین
مشکِ طفلان بر دوش
زخم و خون بر اندام
می رِسَد تا که از این آب روان
پُر کُنَد مشکِ تهی
بِبَرَد جرعه‏یِ آبی برساند به حرم 
تا علی اصغرِ بی شیرِ رباب
نَفَسَش تازه شَوَد
و بخوابد آرام
آب را گِل نکُنید
که عزیزانِ حسین
همگی خیره به راه‏اند که ساقی آید
و به انگشتِ کَرَم
گره کورِ عطش بگشاید
آب را گِل نکُنید
که در این نزدیکی
عابدی تشنه لب و بیمار است
در تب و گریه اسیر
عمه‏اش این دو، سه شب
تا سحر بیدار است
آب را گِل نکُنید
که بُوَد مهریه مادرشان
نه همین آب 
که هر جایِ دگر رودی و نهری جاری است
مهر زهرای بتول است.
از این است که من می‏گویم:
آب را گل نکنید 
آب را گل نکنید
آب را گل نکنید . .