ادامه مطلب
ادامه مطلب
ادامه مطلب
ادامه مطلب
در این باره دیدگاه علما متفاوت است. یکی از نظریات ارائه شده در این باره مطابق آنچه در بعضی از روایات و کتب تاریخی آمده، چنین است: بدن مطهر امام حسین (ع) توسط فرزند گرامی شان امام زین العابدین (ع) در سرزمین کربلا به خاک سپرده شد؛ یعنی امام سجاد(ع) جهت تدفین و تشخیص شهدای کربلا مخصوصاً دفن پدر معصومش، حضرت امام حسین(ع) به حکم این که «امام را جز امام کسی تغسیل و تکفین و تدفین نمیکند» از راه اعجاز از کوفه و زندان ابن زیاد به کربلا آمد و پیکرهای مطهر شهدا را دفن نمود.
امامرضا (علیهالسلام) در مناظره خود با پسر ابوحمزه فرمود: به من بگو آیا حسین بن علی (علیهماالسلام) امام بود؟ گفت: آری، امام فرمود: پس چه کسی امر دفن او را به عهده گرفت؟ گفت: علی بن الحسین(علیه السلام) پس امام فرمود: علی بن الحسین کجا بود؟ گفت در کوفه نزد پسر زیاد زندانی بود اما بدون این که آنها با خبر شوند به کربلا آمد و امر دفن پدر را سپری کرد و سپس به زندان برگشت. امام رضا (علیه السلام) فرمود: کسی که علی بن الحسین را قدرت داد که به کربلا بیاید، پدرش را دفن کند و برگردد، مرا نیز میتواند به بغداد ببرد تا پدرم را کفن و دفن کنم در حالی که نه در زندان هستم و نه در اسارت.[۱]
با توجه به این حدیث می توان گفت امام سجاد (ع) بدن مطهر پدر بزرگوارشان را به خاک سپردند.
..........................................
[۱] . موسوی مقرّم ،عبدالرزّاق ، زندگانی امام زینالعابدین(علیه السلام)، ، ترجمه حبیب روحانی، ص ۵۷۸؛ شریف قرشی، باقر، تحلیلی از زندگانی امام سجاد(علیه السلام)، ، ترجمه محمدرضا عطایی، ج ۱، ص۲۴۳ .
در قسمت های نهائی این سوره، نفس آرام و مطمئنّه مورد خطاب قرار گرفته است، خداوند او را به سوی خود می خواند و داخل بندگان خاص خود میکند و سپس او را به بهشت جاودانگی دعوت میکند.[3]
مسلّماً مصداق روشن «نفس مطمئنّه» وجود مبارک امام حسین (ع) است و شاید به همین دلیل است که این سوره را سوره امام حسین (ع) نامیدهاند.[4]
منابع:
[1]. مکارم شیرازى، ناصر، تفسیر نمونه، ج 26، ص 439، دار الکتب الإسلامیة، تهران، چاپ اول، 1374 ش.
[2]. ثواب الاعمال و عقاب الاعمال، ص 123، دارالشریف الرضی للنشر، قم، چاپ دوم، 1406ق.
[3]. «یا أَیَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ، ارْجِعی إِلى رَبِّکِ راضِیَةً مَرْضِیَّةً، فَادْخُلی فی عِبادی، وَ ادْخُلی جَنَّتی»، الفجر،27 – 30.
[4]. تفسیر نمونه، ج 36، ص 439.
سوال:
1.اگر مردي با اين وصف نيازش شديد باشد معيار و حدود تمكين متناسب با نياز مرد است يا شرايط زن؟
2. به عنوانه نمونه اگر مردي هرشب نياز به رابطه زناشويي داشته باشد و زن بگويد من ماهي يك بار بيشتر نمي توانم آيا تمكين كرده است؟
3.با توجه به اين كه حيا اجازه نمي دهد در جامعه و عرف از تعداد اين نوع روابط سخن گفته شود و ملاك عرفي بسته است آيا ملاك فردي است؟
4. در صورت اختلاف در تميكن حرف زن مقدم است يا مرد؟
پاسخ:
1. تمکین باید متناسب با شرایط و نیاز زن و مرد تنظیم شود و تمکین در حد متعارف بر زن واجب است.
2. تمکین واجب است مگر در صورتی که به حد عسر و حرج یا ضرر معتد به برسد1
3. بر اساس استفتائات موجود این مسئله از مواردی است که تشخیص خود فرد ملاک حکم است وعرفی نخواهد بود زیرا ممکن است در نظر عرف عسروحرج نباشد اما برای همین فرد خاص حرجی باشد ،در این صورت دیگر نظر عرف ملاک ومعیار نخواهد بود2
4. عسر و حرج شخصی به خود فرد بر می گردد یعنی باید یقین پیدا کند که انجام عمل برایش عسر و حرج دارد.اگر زنی یقین داشته باشد که تمکین او عسر و حرج شخصی برایش دارد می تواند از تمکین خودداری کند و حرفش مقدم است،اما اگر مرد قانع نشد و منجر به اختلاف شد،می توانند به متخصص رجوع نمایند تا عسر و حرج برای زن تایید شود و در نهایت با عدم پذیرش این مساله از سوی مرد،باید به دادگاه مراجعه شود3
پی نوشت:
1 . استفتاء از دفاتر مراجع عظام
2 . استفتا شفاهی از دفتر مقام معظم رهبری در قم
3.همان
ادامه مطلب
گویند، چون پسر مولانا محتشم درگذشت، مرثیه ای به جهت او گفت. شبی حضرت علی (علیه السلام) را در خواب دید. فرمود: «ای محتشم! از برای فرزند خود مرثیه گفتی، چرا برای قرة العین من نگفتی؟!» صبح بیدار شده، در اندیشه این خواب بود، که شبی دیگر بار، در خواب دید که فرمود: «مرثیه به جهت فرزندم حسین بگو!» عرض کرد که فدایت شوم! چه بگویم؟! فرمودند که بگو:
«باز این چه شورش است که در خلق عالم است»
مصرعی که امام زمان(عج) به شعر معروف ماه محرم عنایت فرمود
بیدار شد مصرع دیگر در خاطرش بود همان ساعت به یُمن توجّه امیرالمؤمنین(علیه السلام) شروع کرد، تا به این مصرع رسید:
«هست از ملال گر چه بری ذات ذوالجلال...»
مصرع دیگر به خاطرش نمی رسید... چند روز بر این بگذشت، شبی حضرت مهدی (عجل الله تعالی فرجه) را در خواب دید که فرمودند:
«او در دل است و هیچ ولی نیست بی ملال!»
غرض این که شبهه ای در این نیست که مرثیه ی آن مرحوم، قبول جناب حضرت رسول مختار(صلی الله علیه و آله) است، لهذا این قبولیّت را به هم رسانیده است و الّا بهتر از این شعر می توان گفت...
چو این آسان گرفتم، می شود ربط سخن حاصل
قبول خاطر دل ها خداداد است، می دانم!
پس از محتشم کاشانی، بسیاری از شاعران آل الله (علیهم السلام) به اقتفای او در قالب ترکیب بند، آثار درخشانی در سوگ و عزای اهل بیت، بویژه حضرت ابی عبداللّه الحسین (علیه السلام) سروده اند که به تعدادی از ایشان اشاره می شود:
صباحی بیدگلی
(در 14بند) با مطلع:
وصال شیرازی
در سوگ شهادت امام حسن با مطلع:
وقار شیرازی
با مطلع:
و با مطلع:
داوری شیرازی
مرثیه درباره ی حضرت رسول (ص) با مطلع:
سروش اصفهانی
با مطلع:
صبای کاشانی
(در 14بند) با مطلع:
محمّد کاظم صبوری
با مطلع:
همای شیرازی
ادیب الممالک
با مطلع:
آیت اللّه غروی اصفهانی (کمپانی)
در رثای صدیقه طاهره (ع) با مطلع:
- در مصائب حضرت امام حسین (ع) با مطلع:
میرزا یحیی مدرس اصفهانی
با مطلع:
جیحون یزدی
- در عزیمت خامس آل عبا، با مطلع:
- در رثای شهادت حضرت امام حسین(ع)
- در رثای شهادت حضرت علی اصغر (ع):
جلال الدین همایی (سنا)
با مطلع:
امیری فیروزکوهی
با مطلع:
غلامرضا سازگار
در مدح حضرت اباالفضل (ع) با مطلع:
در مدح حضرت علی اصغر (ع) با مطلع:
در مرثیه ی شهادت حضرت علی اصغر(ع) با مطلع:
در شرح مصائب حضرت زینب (ع) با مطلع:
در مدح حضرت امام صادق (ع) با مطلع:
در مدح حضرت امام رضا (ع) با مطلع:
پی نوشت:
1- وقایع الایام، ص 64.
پاسخ:
امام خمینی (ره)
بنابر احتياط واجب بايد انسان از پوشيدن لباس شهرت كه پارچه يا رنگ يا دوخت آن براى كسى كه مى خواهد آن را به پوشد معمول نيست ، خوددارى كند ولى اگر با آن لباس نماز بخواند اشكال ندارد .
آیت الله العظمی اراكى (ره)
مسأله پوشيدن لباس شهرت كه پارچه يا رنگ يا دوخت آن براى كسى كه مى خواهد آن را بپوشد، معمول نيست، حرام است ولى اگر با آن لباس نماز بخواند، اشكال ندارد.
آیت الله العظمی بهجت (ره)
مقصود از لباس شهرت چيست و پوشيدن آن چه حكمى دارد؟ آيا چادر سفيدى كه موجب انگشت نما شدن شود از مصاديق لباس شهرت است؟
ج. لباس شهرت عبارت است از لباسى كه از جهت جنس يا رنگ يا نحوه برش و دوخت و مانند آن خلاف شأن و زىّ پوشنده لباس باشد و پوشيدن چنين لباس هايى حرام است. بنابراين پوشيدن چادر سفيد به اقتضاى محل پوشش و شخص پوشنده بايد ملاحظه شود .
لباس شهرت چيست و استفاده از آن در نماز چه حكمى دارد؟
ج. لباس شهرت لباسى است كه از جهت جنس يا رنگ يا نحوه ى برش و دوخت و مانند آن خلاف شأن و زىّ پوشنده ى لباس باشد ولى نماز با آن صحيح است .
آیات عظام خوئى و تبريزى
هل أنّ المراد بلباس الشهرة ما لا يتعارف لبسه للذي يريد لبسه سواء من جهة اللون أم الخياطة أم القماش؟
بسمه تعالى:: لباس الشهرة هو أن يلبس ما لا يتعارف لبسه من مثله كأن يلبس العالم لباس الجندي في بعض الموارد، و قد قيل إنّه حرام و لكنّه غير تام على الإطلاق، و اللّه العالم . (صراط النجاة،ج5،ص428،مسئله1334)
مثل آن كه اهل علم لباس نظامى بپوشد در صورتى كه موجب هتك حرمت باشد حرام است و اگر با آن لباس نماز بخواند و ساترش فقط آن باشد بعيد نيست نمازش باطل شود.
مقصود از لباس شهرت را بيان فرماييد؟ آيا به چادر سفيد و يا عباى سفيد و مثل اينها لباس شهرت گفته مى شود؟
ج: بسمه تعالى؛ لباسى كه انسان مى پوشد، اگر لباسى باشد كه موجب وهن به او شود يا طورى باشد كه با پوشيدن آن بر ديگران فخر بورزد، بنابر احتياط واجب بايد ترك شود. و الله العالم(استفتائات جدید،ج1،ص361)
آیت الله العظمی سيستانى
در صورتى كه موجب هتك حرمت و خوارى او باشد حرام است ولى اگر با آن لباس نماز بخواند هر چند ساترش فقط آن باشد نمازش صحيح است .
آیت الله العظمی زنجانى
مثل آن كه اهل علم در شرايط عادى لباس نظامى بپوشند، در صورتى كه موجب هتك حرمت باشد حرام است و در صورتى كه موجب هتك حرمت نباشد كراهت شديد دارد و احتياط استحبابى در ترك آن است .
آیت الله العظمی سبحانی
بنابر احتياط واجب بايد انسان از پوشيدن لباس شهرت كه پارچه يا رنگ يا دوخت آن براى كسى كه مى خواهد آن را بپوشد معمول نيست و نوعى رياكارى حساب مى شود، خوددارى كند، ولى اگر با آن لباس نماز بخواند اشكال ندارد
آیت الله العظمی نورى
بنابر احتياط واجب بايد انسان از پوشيدن لباس شهرت كه پارچه يا رنگ يا دوخت آن براى كسى كه مى خواهد آن را بپوشد معمول نيست و موجب هتك و موهون بودن است خوددارى كند ولى اگر با آن لباس نماز بخواند اشكال ندارد
آیت الله العظمی فاضل
بنابر احتياط واجب بايد انسان از پوشيدن لباس شهرت كه پارچه يا رنگ يا دوخت آن بر كسى كه مى خواهد آن را بپوشد معمول نيست، خوددارى كند ولى اگر با آن لباس نماز بخواند اشكال ندارد.
آیات عظام گلپايگانى و صافى
مسأله پوشيدن لباسى كه پارچه يا رنگ يا دوخت آن براى كسى كه مى خواهد آن را بپوشد معمول نيست و موجب توهين يا شهرت او مى شود، حرام است ولى اگر با آن لباس نماز بخواند اشكال ندارد.
آیت الله العظمی مكارم
بنابر احتياط واجب بايد از پوشيدن لباس شهرت خوددارى كند...
اگر كسى با لباس شهرت نماز بخواند نماز او باطل نيست
لباس شهرت چيست؟ و استفاده از آن چه صورتى دارد؟
ج: منظور از لباس شهرت آن است كه لباسى بپوشد كه مشهور به زهد و تقدس شود و جنبه رياكارى داشته باشد و استفاده از چنين لباسى شرعاً اشكال دارد.
منبع: مرکز موضوع شناسی احکام
الف . آنجا که خداوند فرمود: «الم تر الی الذین قیل لهم کفوا ایدیکم و اقیموا الصلاه و آتوا الزکاه فلما کتب علیهم القتال اذا فریق منهم یخشون الناس کخشیه الله او اشد خشیه و قالوا ربنا لم کتبت علینا القتال لو لا اخرتنا الی اجل قریب قل متاع الدنیا قلیل و الاخره خیر لمن اتقی.» [۱]
یعنی؛ آیا ندیدی آنان را که به ایشان گفته شد دستهایتان را نگهدارید و نماز را برپا دارید و زکات دهید، و هنگامی که پیکار برایشان
نوشته شد یکباره گروهی از ایشان از مردم بترسیدند چون ترس خدا، یا ترسی بیشتر و گفتند: پروردگارا چرا بر ما پیکار را مقرر داشتی و چرا ما را تا زمانی نزدیک مهلت ندادی، بگو کالای دنیا اندک است و آخرت برای کسی که پرهیزکار باشد بهتر است.
ب. و آنجا که فرمود: «و من قتل مظلوما فقد جعلنا لولیه سلطانا فلا یسرف فی القتل انه کان منصورا» [۲]
یعنی؛ و هر کس به ستم کشته شود ما ولی او را تسلطی قرار داده ایم اما در کشتن زیاده روی نکند که او نصرت یافته است.
ج. و آنجا که خدا می فرماید: «یا ایتها النفس المطمئنه ارجعی الی ربک راضیه مرضیه فادخلی فی عبادی و ادخلی جنتی» [۳]
یعنی؛ تو ای نفس مطمئن خوشنود و پسندیده به سوی پروردگارت بازگرد و در صف بندگان من درآی و به بهشت من وارد شو. در کتاب کامل الزیاره به سندش از امام صادق (ع) روایت کرده که فرمود هنگامی که فاطمه (ع) به حسین حامله شد، جبرئیل به نزد رسول خدا (ص) آمد و عرض کرد: «ان فاطمه ستلد ولدا یقتله امتک من بعدک.» براستی که فاطمه به زودی فرزندی خواهد زایید که امت تو او را پس از رحلتت می کشند؟ [ صفحه ۱۹۱]
فاطمه که از ماجرا مطلع شد و به حسین حامله گردید از آن حمل و زاییدن ناراحت شد، و امام صادق (ع) دنباله ی این حدیث فرمود: «آیا تا کنون دیده اید مادری را که فرزندی را بزاید ولی از او ناراحت و بدحال باشد؟ اما فاطمه این چنین بود چون می دانست او را می کشند و در همین باره این
آیه نازل شد: «و وصینا الانسان بوالدیه احسانا حملته امه کرها و وضعته کرها و حمله و فصاله ثلاثون شهرا.» [۴]
یعنی؛ و سفارش کردیم به انسان درباره ی پدر و مادرش به نیکی، مادرش با اکراه او را حمل می کرد و با اکراه او را بر زمین نهاد و مدت حمل و شیرخوارگی او سی ماه است. [۵]
و اما روایاتی که در این باره رسیده به حدی زیاد است که اگر کسی بخواهد همه ی آنها را که از طریق شیعه و اهل سنت رسیده جمع آوری کند کتاب جداگانه ای خواهد شد و ما روایات زیادی در این باره در بخش اول و دوم این کتاب ذکر کرده ایم که آنها را تکرار نمی کنیم[۶]
و در مورد روایات دیگر نیز ناچاریم آنها را دسته بندی کرده و از هر دسته یکی دو حدیث را به عنوان نمونه برای شما ذکر کنیم، و قبل از نقل آنها بد نیست این گفتار را از ابن عباس بشنوید که می گوید: «ما کنا نشک و اهل البیت متوافرون ان الحسین بن علی یقتل بالطف» [۷]
یعنی؛ ما شک نداشتیم و خاندان رسول خدا (ص) نیز همگی می دانستند که حسین بن علی در سرزمین «طف» کشته خواهد شد.طبق این روایت معلوم می شود که مطلب به قدری روشن و معروف بوده که آنها شکی در این باره نداشته اند و پرواضح است که این اطمینان و عدم تردید در این باره به خاطر شنیدن از رسول خدا (ص) بوده و از منبع وحی الهی سرچشمه گرفته است و حکایت از تواتر و کثرت روایات وارده در این باره می کند.
[۱] سوره ی نساء، آیه ۷۷.
[۲] سوره ی اسراء،
آیه ی ۳۳.
[۳] سوره ی فجر، آیه ی ۳۰ – ۲۷.
[۴] سوره ی احقاف، آیه ی ۱۵.
[۵] بحارالانوار، ج ۴۴، ص ۲۳۱.
[۶] به بخش اول و دوم از همین جلد مراجعه کنید.
[۷] احقاق الحق، ج ۱۱، ص ۳۶۳ – که گفتار مزبور را از کتاب مستدرک، حاکم و مقتل الحسین، خوارزمی و خصائص کبری سیوطی، اهل سنت نقل کرده اند.
انتخاب شفقنا از کتاب زندگانی امام حسین ( علیه السلام )
ادامه مطلب
ادامه مطلب
مداومت بر خواندن ایه زیر شما را به طور حتم از فراموشی نجات می دهد.
رَبَّنا لا تُواخِذْنا اِنْ نَسینا اَوْ اَخْطأنا رَبَّنا وَ لا تَحْمِلْ عَلَیْنا اِصْراً کَما حَمَلْتَهُ عَلَی الَّذینَ مِنْ قَبْلِنا رَبَّنا وَ لا تُحَمَّلْنا ما لا طاقَهَ لَنا بِهِ وَاعْفُ عَنّا وَ اغْفِرْلَنا وَ ارْحَمْنا اَنْتَ مَوْلانا فَانْصُرْنا عَلَی الْقَوْمِ الْکافِرین. (آخر سوره بقره)
پاسخ اجمالی:
هر چند استفاده از امکانات مسجد در امور شخصی و مخالف با جهت وقف، جایز نیست، ولی اگر در موردی اطمینان به رضایت واقف و متولی شرعی مسجد باشد، اشکال ندارد.
ضمائم:
پاسخ مراجع عظام تقلید نسبت به این سؤال، چنین است:[1]
حضرت آیت الله العظمی خامنهای (مد ظله العالی):
اگر مخالف با جهت وقف بوده و یا مغایر با مقررات مربوطه است جایز نمیباشد.
حضرت آیت الله العظمی شبیری زنجانی (مد ظله العالی):
در صورتی که اطمینان نوعی به رضایت متولی شرعی مسجد باشد، اشکال ندارد.
حضرت آیت الله العظمی مکارم شیرازی (مد ظله العالی):
در فرض سؤال مانعی ندارد.
حضرت آیت الله العظمی نوری همدانی (مد ظله العالی):
در فرض سؤال استفاده از برق مسجد جایز نیست.
[1]. استفتا از دفاتر آیات عظام: خامنهای، شبیری زنجانی، مکارم شیرازی و نوری همدانی (مد ظلهم العالی)
ادامه مطلب
موقعی که من در قم ساکن بودم، یکی از جوانهایی که با من رابطه داشت نامه ای به من نوشت که فلانی، مرا برای سربازی طلبیده اند شما دعا بفرمایید تا شاید از آن خلاص شوم.
من هم به حرم حضرت معصومه (س) رفتم و برای نجات او دعا کردم.
شبانگاه خواب دیدم که جوان مذکور به اتاق من آمده و به سینه میزند و حسین، حسین می گوید.
خواب را برای مرحوم آیت الله آقای حجت نقل کردم.
ایشان چنین تعبیر فرمود: این شخص مضطر است بیشتر درباره او دعا کنید.
من هم اجابت کرده و بیشتر دعا کردم. تا آن که شبی مجددا در عالم خواب به من گفتند ما رفتن به سربازی را از او بر می داریم به شرط آن که او نماز بخواند و هر گاه در نماز کوتاهی کند دوباره او را مبتلا می کنیم.
من پس از بیدار شدن از خواب بسیار تعجب کردم و همانطور که در خواب شرط شده بود دستوری را طی نامه برای او نوشتم.
او نیز در جواب من نوشت : که شما از کجا متلفت شدید که من نماز نمی خوانم؟
هیچ کس حتی پدرو مادرم نیز از آن اطلاع نداشتند.
تربت امام حسین خاکی است که از قبر یا حوالی مرقد مطهر حضرت سیدالشهدا صلوات الله علیه می آورند که شیعه به خوردن آن استشفا می کند. خاک اطراف قبر که برای شفای بیمار و مهر نماز استعمال می شود.
امام خمینی می فرماید: آنچه به صورت قطعی تربت امام حسين (ع) است خاکی است که از قبر و آنچه عرفا ملحق به قبر است برداشته می شود. (1)
نظر عدهاي از مراجع آن است که حکم فضيلت سجده بر تربت امام حسين و حکم جواز خوردن کم از آن براي شفاء، مخصوص قبر و کمي از اطراف قبر امام حسين عليه السلام مي باشد و بقيه خاک کربلا هر چند محترم است؛ اما حکم خاک قبر امام حسين و اطراف قبر را ندارد. (2)
بر اساس برخي از روايات سرزمين کربلا تا پنچ فرسخ از هر طرف جزء حريم قبر امام حسين عليه السلام حساب مي شود. (3)
به نظر بعضي از مراجع: حکم تربت حسيني که در روايات وارد شده است بر خاک کربلا تا مقداري که حريم قبر امام حسين عليهالسلام است يعني از هر طرف پنج فرسخ بار مي شود. ولي زمين هاي نزديك قبر شريف حضرت، داراي فضيلت بيشتري هستند. (4)
پي نوشت ها:
1. تحریر الوسیله، ج 2، ص 156، امام خمینی، موسسه تنظیم و نشر اثار امام خمینی، 1421 ق ، چاپ اول.
2. آيت الله بهجت، توضيح المسائل مراجع، ج2 ذيل مسئله 2628، استفتاءات تلفني از دفتر رهبري، و دفتر آيت الله سيستاني.
3. مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ قَالَ: قَالَ (ع) حَرِيمُ الْحُسَيْنِ (ع) خَمْسَه فَرَاسِخَ مِنْ أَرْبَعِ جَوَانِبِ الْقَبْرِ وسائلالشيعه، ج14، ص 513، باب حد حرم الحسين (ع) الذي يستحب... .
4. استفتاء تلفني از دفتر آيت الله وحيد خراساني.
.: Weblog Themes By Pichak :.
