سایت تک کدر

سلام. دلم گرفته است، آسمان در گلویم زندانیست، دلم از مژه هایم جاریست، و چشمهایم در لحظه تاریخ، بی تو باریده است. درمن، تمام بتهای تاریخ شکسته است، هر چند بت پرستان مدرن هر لحظه بتی را علم می کنند .

دلم، این" حسین آباد"، دیریست که بهانه تو را می گیرد و نامت را عاشق شده است. دلم برای تو تنگ شده است، نه از آن جهت که دردی دارم، بلکه بدان علت که بی دردی جهان، جوانی ام را پیر می کند. جهان دوباره نام تو را می طلبد و کربلایت را، تا سربریده ات منزل به منزل خدا را نازل کند، و آینه در آینه نفست پژواک شود.

5 جمادی الاول، ولادت زینب کبری همراه با ستاره‌ای در دست خورشید به در خانه رسید، خانه دخترش. در زد و وارد شد. پیامبر را می‌گویم! عادت او بود که با احترام به خانه دخترش وارد شود. نخستین سخن این بود: «السلام علیکم یا اهل بیت النبوه.» این عبارت را پیامبر آن‌قدر زیاد می‌گفت که همه مردم می‌دانستند.

چشمان خانه علی و فاطمه بار دیگر از وجود فرزندی، روشن شده بود. نوزاد را طلب کرد. آوردند، ستاره‌ای از آسمان مهربانی‌ها در دستان بی‌نهایت خورشید جای‌گرفت. با قنداقه‌ای به طراوت شکوفه‌های بهاری و با عطری دل‌انگیز، نوزاد را بوسید. اشک در چشمانش حلقه‌زد. می‌گویند پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها در تولد نخستین نوه گریه می‌کنند، آن هم از شادی؛ اما این نخستین نوه نبود، پیش‌تر، خدا حسن و حسین _ سید جوانان اهل بهشت _ را به پیامبر هدیه کرده بود. بدین جهت اشک پیامبر سؤال‌برانگیز بود. چرا؟ و پیامبر پاسخ داد: «به سبب مصیبت‌های این دختر!» آ‌ن‌گاه فرمود: «هرکس بر زینب و مصیبت‌های او بگرید، ثواب گریستن بر مصائب حسن و حسین به او داده خواهد شد.»

امام حسین (ع) سومین امام شیعیان است. وی شبیه ترین مردم به رسول خدا در صورت و سیرت بود.[1] در شب های تاریك، نور از پیشانی و اطراف گردنش می تابیدكه مردم آن حضرت را با آن نور می شناختند.[2] آن حضرت دارای علوم و كرامات و فضائل بی شماری است كه از گوهر وجودش متجلّی می شود و این نمودهای الهی پرتویی از چراغ هدایت است كه در مناسبت های زمانی و مكانی جلوه می كرد، در اینجا به چند مورد از فضائل و كرامات آن حضرت اشاره می شود:

السلام علی ربیع الانام و نضرة الایام
سلام بر بهار جهانیان و خرمی بخش روزگاران 
کجای مسیر باد ایستاده ی عزیز ، که بوی مهربانیت می آید !!!

کاش من در آخرین روز دنیا به دنیا می آمدم !

مگر نه رسول الله فرمود اگر از عمر دنیا فقط یک روز مانده باشد همانا خداوند مردی از اهل بیت مرا بر می انگیزد تا زمین را از عدل و داد پر کند ، همانگونه که از ستم پر شده است؟

علاوه بر پاداش ‏زیادتر و تاکید بیشتر نسبت به زیارت قبر حسین بن على (ع)، از نظر مناسبتهاى زمانى هم آن فوق العادگى،کاملا محسوس است.همانگونه ‏که شیعیان آن حضرت، در هر مناسبت و مجلس و محفلى، حتىمراسم شادى و جشن هم،از حسین یاد مى‏ کنند و یاد او رانمک هر مجلس مى ‏دانند، ائمه‏ هم نسبت به زیارت او ،از دور یا نزدیک اینگونه اصرار و تاکید داشته ‏اند.